Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 6 lipca 2022
w Esensji w Esensjopedii
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Wyszukaj / Kup

30 najlepszych filmów 2012 roku

Esensja.pl
Esensja.pl
« 1 2 3 »

Esensja

30 najlepszych filmów 2012 roku

WASZ EKSTRAKT:
80,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Wyszukaj / Kup
20. Niezniszczalni 2
Ten film jest tak głupi, kiczowaty i pełen absurdalnych scen, że aż świetnie się go ogląda. Wystarczy niezbyt mocno się zastanawiać nad tym, co akurat wyczyniają bohaterowie, i dać się ponieść wartkiej, pełnej szalonych fajerwerków fabule, a uśmiech sam wypełza na usta. Szczególnie że Stallone poszedł po rozum do głowy i rozbudował role Schwarzeneggera i Willisa, a do kompletu dorzucił Chucka Norrisa w absolutnie klasycznym emploi oraz Jean-Claude’a Van Damme’a w roli zdecydowanie nietypowej, bo czarnego charakteru. Furda tam, że w niektórych scenach logika aż kwiczy ze zgrozy, a wśród onelinerów trafiają się takie, co by można nimi było kuć żelazo. Rzecz się ogląda, i to dobrze. Znacznie lepiej niż pierwszy film, który tak naprawdę był nudnawy, średnio zabawny i po prostu nijaki. Z niecierpliwością czekam na odsłonę numer trzy.
Jarosław Loretz
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Wyszukaj / Kup
19. Pewnego razu w Anatolii
Nuri Bilge Ceylan, który odpowiadał m.in. za „Klimaty” oraz „Trzy małpy” nie zwiększył tempa swoich filmów – „Pewnego razu w Anatolii” jest powolną historią rozciągniętą na blisko trzy godziny – ale doprowadził do perfekcji przekazywanie ważnych prawd między wierszami. Grupa policjantów, prokurator i lekarz sądowy wraz z dwójką podejrzanych udaje się nocą na wizje lokalną, której celem ma być odnalezień zwłok zamordowanego podczas pijackiej kłótni i pochowanego gdzieś w polu mężczyzny. Każdy, kto oczekuje zagadki kryminalnej będzie raczej zawiedziony – choć pewne fakty na temat dokonanego morderstwa są systematycznie przed widzem odkrywane. Dużo ważniejsze są jednak z pozoru zwyczajne dialogi, rozmowy między policjantami, prokuratorem i lekarzem, ekipą i sołtysem (czy też tureckim odpowiednikiem tego stanowiska) z pobliskiego miasteczka – dialogi, odkrywające nie tylko skomplikowane osobowości bohaterów, ich złożone losy, ale przekazujące niezbyt wesoły wizerunek współczesnej Turcji. Do tego realizacja – klimat ciepłej letniej nocy aż przenika widza, a scena podawania herbaty przez córkę sołtysa jest prawdziwie magiczna. Wiele tropów, wiele niuansów, z pewnością film na więcej niż jeden seans.
Konrad Wągrowski
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Wyszukaj / Kup
18. 7 psychopatów
Kryzys twórczy i kradzież pieska stają się punktami wyjściowymi do historii naprawdę pokręconej. Trzeba złożyć wyrazy podziwu McDonaghowi, który plotąc zabawną i absurdalną, a równocześnie precyzyjną pajęczynę zależności postaci i opowiadanych historii, potrafi wzbogacić dodatkowo ładunkiem autotematycznym i popkulturowym – nie jest to żaden balast, a olśniewające krople uatrakcyjniające ogląd całości. Ostatecznie, McDonagh snuje przed nami sieć skomplikowaną, lecz czytelną, a co ważniejsze – bardzo atrakcyjną. Miłośnicy kina gatunkowego, historii powszechnej i amerykańskiego kryminału znajdą tu dla siebie pożywkę. Martin McDonagh „7 psychopatami” udowadnia, że jest postmodernizmu najwyższym prorokiem. Jego pełna pomysłów głowa pochyla się jednak w stronę maluczkich, by wynieść ich do siódmego nieba kinowej przyjemności.
Gabriel Krawczyk
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Wyszukaj / Kup
17. Wstyd
Od pierwszego pokazu „Wstydu” w recenzjach dominowały opisy seksoholizmu głównego bohatera i naciski na katartyczny oraz moralistyczny charakter fabuły. To nie fabuła jednak jest najbardziej interesującym elementem filmu. Dużo istotniejszy jest sposób, w jaki została zaprezentowana. Steve McQueen wyrasta na wiernego ucznia Derridy i Barthesa, zdaje sobie bowiem sprawę, że ważniejsze jest nie to, co się mówi, ale jak. Akcję filmu można bez większego trudu przewidzieć. Brandon, zatrudniony w dużej firmie nowojorczyk, lubi spędzać czas na bezpruderyjnym eksplorowaniu własnej seksualności. Jeśli jest coś, o czym śnią nastolatkowie, Brandon z pewnością już to robił, a kamera nam to z pewnością pokaże. Seks w trójkącie? Odhaczony. Klub gejowski? Jak najbardziej. Wirtualne pogaduszki z prostytutką? Kopulacja na widoku? Na ulicy? Masturbacja w biurowej toalecie? Proszę bardzo. „Wstyd” byłby jednak tylko kolejną nudnawą post-helbecque’owską historią o zgniłych owocach rewolucji seksualnej, gdyby nie reżyserska zabawa narracją, liczne metakomentarze i dopieszczone estetycznie kadry.
Karolina Ćwiek-Rogalska
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Wyszukaj / Kup
16. Siostra twojej siostry
Amerykański film o miłości. Tylko że bez świateł wielkiego miasta, przystojnych panów, eleganckich pań, romantycznego konfetti i namiętnych pocałunków w strugach deszczu. Rozgrywający się za to gdzieś w leśnej chatce z dala od Starbucksów, gdzie bohaterowie w wyciągniętych swetrach i flanelowych koszulach przeżywają swoje małe dramaty. Oczywiście wartość tego filmu nie ogranicza się tylko do lokalizacji zdjęć i doboru kostiumów z ciucholandu. To przede wszystkim sprawnie opowiedziana historia z trójką wyrazistych bohaterów, która potrafi uwieść widza już od pierwszych minut filmu. Główna to zasługa scenariusza reżyserki Lynn Shelton, która postawiła na prostotę i bezceremonialność w relacjach bohaterów, dzięki czemu jej opowieść staje się naturalna i bezpretensjonalna. Reżyserka, tak jak filmowy Jack (Mark Duplass), wznosi toast za Człowieka, ale za takiego, jakim jest w rzeczywistości. Bez jednowymiarowych peanów i laurek. Ale za to rozumianego jako całokształt sukcesów i kompromitacji. No to zdrowie!
Krystian Fred
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Wyszukaj / Kup
15. Artysta
Tak, jak przyjemnością jest oglądanie aktorów, którzy wyraźnie bawią się swoimi rolami i wyzwaniami jakie daje im możliwość gry bez dialogów, tak i znakomitą zabawą jest cały seans „Artysty”. I wcale nie trzeba być tutaj jakimś wyjątkowym miłośnikiem niemego kina i znawcą historii filmu, bo Hazanavicus zadbał o to, by współcześni widzowie mogli „bezboleśnie” cieszyć się jego filmem. Mimo, że „Artysta” udaje kino sprzed ponad 80 lat, to robi ukłon w stronę widzów nienaganną jakością obrazu, współczesnym klatkowaniem, relatywnym umiarkowaniem w mimice aktorów itp. Zresztą zgodnie z założeniem – to nie miał być kopia starego filmu, a hołd dla ówczesnego kina, będący jednocześnie doskonałą zabawą dla widzów. I to się Haznavicusowi bezsprzecznie udało: „Artysta” bawi, wzrusza i przy okazji udowadnia, że również dzisiaj dobrze opowiedziana historia ma w kinie rację bytu, niezależnie od tego czy jest udźwiękowiona i kolorowa, czy nie.
Jakub Gałka
WASZ EKSTRAKT:
80,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Wyszukaj / Kup
14. Operacja Argo
„Operacja Argo” potwierdza, iż Ben Affleck znacznie lepiej radzi sobie za niż przed kamerą. W brawurowym i kipiącym od emocji akcyjniaku coraz śmielej usadawia się na reżyserskim krześle, robiąc bez cienia wątpliwości spory krok do coraz większej kariery. Wisienką na torcie w „Operacji Argo” jest ironiczna zgrywa z Hollywood, miejsca gdzie rację bytu mają najbardziej absurdalne i pokręcone historie jakie tylko można sobie wyobrazić. Do tego nikt nie ma nic przeciwko jawnemu pakowaniu milionów dolarów w wysokobudżetowe chałtury, które z założenia nie mają szans trafić do docelowego widza – tego który ma oczy. Mimo to można odważnie założyć, że do napisania tak zuchwałej i nieprawdopodobnej (choć prawdziwej) historii jak operacja Argo, wielu scenarzystom w Hollywood nie starczyłoby najzwyczajniej wyobraźni.
Kamil Witek
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Wyszukaj / Kup
13. Dziewczyna z tatuażem
Najbardziej komercyjny projekt Finchera od czasów „Panic Room”. Nie znaczy to oczywiście, że „Zodiak” czy „Social Network” nie miały komercyjnych ambicji, ale dlatego, że tym razem Fincher nie próbuje sprzedawać czegokolwiek, nie próbuje eksperymentować, tylko po prostu opowiada rzetelnie cudzą historię. Co jednak go wynosi ponad przeciętny thriller… to właśnie Fincher. Mamy tu przegląd wypróbowanych chwytów – z „Azylu” właśnie, z „Siedem”, z „Zodiaka”, ale też parę innych trademarków Finchera, dzięki którym film wybija się ponad przeciętność. No i oczywiście Lisbeth Salander, jedna z ciekawszych bohaterek ostatnich lat, świetnie zagrana przez Rooney Marę, ale jej postać to oczywiście głównie zasługa Larssona. W sumie – kawał bardzo solidnej rzemieślniczej roboty, znakomita rozrywka, ale nie koncentrująca się na głębszych przesłaniach, tak ważnych przecież dla literackiego pierwowzoru.
Konrad Wągrowski
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Wyszukaj / Kup
12. Marina Abramović: artystka obecna
Dość utarte, ckliwe chwyty dramaturgiczne zastosowane przez reżysera Matthew Akersa w ogóle nie przeszkadzają w odbiorze częściowo biograficznego, częściowo relacjonującego ostatni projekt tej – jak ją się określa – babci performance’u filmu. Nie jest to tylko źródło wiedzy o tej niezrozumiałej często, ezoterycznej na pierwszy rzut oka sztuce władania ciałem i przekazywania za jego pomocą treści w sposób niezrównanie intensywny i wymowny. To także pełna dramaturgii opowieść o artyście, sile jego ducha, granicach ciała i woli. Wreszcie o tym, jak potrzebujemy siebie i jak daleko od siebie jesteśmy. Bo Marina Abramović uświadamia nam ten dystans, samemu kompletnie go niszcząc. Ofiaruje się drugiemu całkowicie, a ludzie korzystają z tej otwartości – także się odkrywając. Melodramatyczny w dużym stopniu dokument ukazuje jednak prawdziwe emocje. Cały ich wachlarz. Przychodzący z wszelkimi troskami i radościami do MoMA ludzie zarażają Abramović stanem ducha, i na odwrót: jej cierpienie i poświęcenie, jej historia udziela się im. Wspaniała realizacja bezsłownej, opartej tylko na spojrzeniu katartycznej empatii. Ekranowe emocje oddziałują również na nas – w stopniu niezrównanym. Tu widzę największą zaletę tego rewelacyjnego obrazu.
Gabriel Krawczyk
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Wyszukaj / Kup
11. Faust
Przeniesienie na ekran tragedii, uważanej za dramat niesceniczny, musiało zrodzić film ambitny i trudny w odbiorze, który chaotyczność fabuły przejął niejako z pierwowzoru. Aleksander Sokurow, sięgając po utwór Goethego nadał mu formę innego, niemieckiego dzieła – ekspresjonizmu filmowego. Z powodzeniem przypominał rolę jaką kiedyś odgrywał dźwięk w filmie, jak manipulował kolorem i kadrem. Zreaktualizował zdawałoby się dawno już nieobecny gatunek. W nakręconym w ojczystym języku Goethego, wzbogaconym cytatami z tragedii, „Fauście” temat uniwersalny został przedstawiony w sposób niebanalny. Aleksander Sokurow podjął się ekranizacji arcydzieła i sam stworzył kolejne.
Izabela Ozga
« 1 2 3 »

Komentarze

« 1 2
07 I 2013   23:39:29

Pamiętajcie, że to subiektywny ranking. Śmiech. :-)

08 I 2013   08:19:06

Brak Padającego Mrocznego Rycerza oraz nowego Dredda jest, według mnie, całkowicie uzasadniony. To ma być ranking najlepszych filmów, a nie filmów najdroższych, czy najbardziej reklamowanych, lub filmów najtańszych i najmniej kasowych.
Obydwa doświadczają tych samych chorób kina gatunkowego ostatnich lat - niemocy scenarzystów (historyjka na poziomie odcinka Miami Vice, dłuuużyzny i idiotyzmy, brak budowania charakterów i ogólny brak napięcia) oraz braku zdecydowania i wizji artystycznej u reżysera. Atoli Dredd deklasuje Batmana pod jednym ważnym względem - zmarnowano nań znacznie mniej dolarów, ergo, więcej zieleniny mogło pójść na rzeczy pożyteczniejsze, jako to: schroniska dla kotów, biedne dzieci z Etiopii oraz zakup karabinów szturmowych i magazynków dużej pojemności.

02 I 2014   17:37:51

Avengers. 4 miejsce. Za lasery i wybuchy? OK. Już przemilczę hobbita bo jestem może przewrażliwiony, ale na avengersach to można spać...

01 VIII 2014   09:47:24

Z tego zestawienia oglądałem Dziewczynę z tatuażem i podobał mi się. "Zabić, jak to łatwo powiedzieć" nie rozumiem jakim sposobem znalazło się na liście, jak dla mnie to klapa.

« 1 2

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Z filmu wyjęte: Wymiona pragnień
Jarosław Loretz

4 VII 2022

Gorączkowe pragnienie mleka może powodować omyłkowe chwytanie w trakcie prób dojenia krowy za elementy niebędące w istocie wymionami.

więcej »

Z filmu wyjęte: Sporty letnie
Jarosław Loretz

27 VI 2022

Ponieważ mamy kanikułę, czas porzucić (przynajmniej na chwilę) dziedzinę horroru i nacieszyć wzrok lżejszymi widokami.

więcej »

Z filmu wyjęte: W pogoni za oryginalnością czyli Horror pod ścianą VII: Bolid pożądania
Jarosław Loretz

20 VI 2022

Zdarza się, że horror zahacza o inne, mniej „grzeczne” gatunki. Na szczęście pozory często mylą…

więcej »

Polecamy

Kevin Smith. Sprzedawcy 2

Do sedna:

Kevin Smith. Sprzedawcy 2
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Jay i Cichy Bob kontratakują
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Dogma
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. W pogoni za Amy
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Szczury z supermarketu
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Sprzedawcy
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Pułapka
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Koniec świata
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Donnie Darko
— Marcin Knyszyński

Alejandro González Iñárritu. Zjawa
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Tegoż twórcy

Kłopoty to jego specjalność
— Sebastian Chosiński

Wojna, która zakończy wszystkie wojny
— Konrad Wągrowski

Z Londynu do Warszawy
— Sebastian Chosiński

Mąż stanu, którego trudno polubić
— Sebastian Chosiński

Krótko o filmach: Ludzie w hotelu
— Marcin Mroziuk

Wielkość i małość rodu Laurentów
— Sebastian Chosiński

Forum Kina Europejskiego Cinergia 2018: Jesienna opowieść
— Konrad Wągrowski

Usłyszcie ich krzyk!
— Sebastian Chosiński

Człowiek z rozgoryczenia
— Piotr Dobry

Sztuka? Gdzieś zaginęła. Ale szlak został przetarty
— Gabriel Krawczyk

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.