Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 29 lutego 2024
w Esensji w Esensjopedii

Ridley Scott
‹Prometeusz›

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
50,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułPrometeusz
Tytuł oryginalnyPrometheus
Dystrybutor Imperial CinePix
Data premiery20 lipca 2012
ReżyseriaRidley Scott
ZdjęciaDariusz Wolski
Scenariusz
ObsadaNoomi Rapace, Charlize Theron, Michael Fassbender, Patrick Wilson, Idris Elba, Guy Pearce
MuzykaMarc Streitenfeld
Rok produkcji2012
Kraj produkcjiUSA
CyklObcy
WWW
Gatunekgroza / horror, SF
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup

Nawiązując do klasyków science fiction
[Ridley Scott „Prometeusz” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
„Prometeusz” nie pozostawia po seansie w niemym zachwycie, ale nie można powiedzieć, że Ridley Scott nakręcił zły film. Wręcz przeciwnie: stworzył znakomite science fiction, które choć już teraz jest świetną, inteligentną rozrywką, być może – podobnie jak jego „Blade Runner” – zostanie naprawdę docenione z czasem. Po prostu oczekiwania stawiane tej produkcji były tak różnorodne i niedookreślone, że ciężko stwierdzić, czy Scott je spełnił i sprostał legendzie…

Jakub Gałka

Nawiązując do klasyków science fiction
[Ridley Scott „Prometeusz” - recenzja]

„Prometeusz” nie pozostawia po seansie w niemym zachwycie, ale nie można powiedzieć, że Ridley Scott nakręcił zły film. Wręcz przeciwnie: stworzył znakomite science fiction, które choć już teraz jest świetną, inteligentną rozrywką, być może – podobnie jak jego „Blade Runner” – zostanie naprawdę docenione z czasem. Po prostu oczekiwania stawiane tej produkcji były tak różnorodne i niedookreślone, że ciężko stwierdzić, czy Scott je spełnił i sprostał legendzie…

Ridley Scott
‹Prometeusz›

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
50,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułPrometeusz
Tytuł oryginalnyPrometheus
Dystrybutor Imperial CinePix
Data premiery20 lipca 2012
ReżyseriaRidley Scott
ZdjęciaDariusz Wolski
Scenariusz
ObsadaNoomi Rapace, Charlize Theron, Michael Fassbender, Patrick Wilson, Idris Elba, Guy Pearce
MuzykaMarc Streitenfeld
Rok produkcji2012
Kraj produkcjiUSA
CyklObcy
WWW
Gatunekgroza / horror, SF
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup
Prawdopodobnie gdyby nie ten bagaż oczekiwań, wyszedłby film jeszcze lepszy. Zastanawianie się, ile jest z „Obcego” w „Prometeuszu”, to oczywiście pierwsza reakcja każdego widza, który ma jakąkolwiek świadomość istnienia kultowej serii. Cztery bardzo dochodowe filmy, komiksy, nowelizacje, mariaż z serią o „Predatorze”, a przede wszystkim wpisanie się horroru o krwawych potworach na stałe w historię filmowej science fiction. Taka legenda z pewnością jest obciążeniem tym trudniejszym do udźwignięcia, że Scott siłą rzeczy ma za sobą nie tylko własny pierwowzór, ale też kontynuacje i całe uniwersum, które rozwinęło choćby takie wątki jak cykl życia ksenomorfów czy historię Weyland Corp. Ignorując cały świat, Scott ryzykował niespójność nowego filmu z późniejszymi odsłonami „Obcego”, ale… niespecjalnie się tym przejął.
„Prometeusz”, przynajmniej jako samodzielny film, bez sequela, o którym się plotkuje, pozostawia całkiem sporo dziur, które nie pozwalają idealnie wpasować się w uniwersum „Obcego”. Co prawda nie są to ubytki zbyt duże, ale stają się istotne dla zagorzałych fanów, którzy na pamięć znają świat ksenomorfów. Oczywiście między bajki należy włożyć marketingowe farmazony, które pletli filmowcy, na czele z reżyserem: że to nie prequel, a osobny film, że „być może” to samo uniwersum, ale nie podobna historia, że „Prometeusz” ma jedynie „zauważalne DNA” filmu z Sigourney Weaver. Nowy film Scotta JEST prequelem, i to jawnym, co przez samych twórców zostało podkreślone łopatologicznie i… chyba niepotrzebnie.
Nie mam tu na myśli smaczków w rodzaju finałowego komunikatu, początkowego przedstawienia statku i załogi czy dość oczywistego zabiegu czyniącego głównym bohaterem kobietę. Bardziej przeszkadza mi zbędny epilog, walący między oczy podkreślaniem oczywistości i sama idea spięcia nowej, godnej Daenikena historii o poszukiwaniu początków ziemskiego życia w kosmosie z dobrze znanym międzygwiezdnym horrorem. Oczywiście nie w wymieszaniu gatunków tkwi problem, ale w upartym balansowaniu między koniecznością wpasowania się w świat „Obcego” a chęcią odróżnienia się za wszelką cenę. Ot, choćby to, co przez ponad 30 lat było okrągłe, teraz ma równoległe, ostre krawędzie…
Na szczęście te fabularno-scenograficzne wygibasy nie przesłaniają tego, co w filmie najważniejsze: historii i sposobu jej opowiedzenia – te są bardzo wysokiej próby. Z wyżej wymienionych przyczyn fabuła jest rzecz jasna jakąś tam kalką pierwszego „Obcego”: znów mamy statek i nielicznych pasażerów, w tym androida, którzy trafiają na odległą planetę, spotykając niebezpieczeństwo potencjalnie zagrażające nie tylko im, ale też całej Ziemi. Ale są też wyraźne różnice: statek „Prometeusz” to, inaczej niż „Nostromo”, prom badawczy, a nie transportowo-przemysłowy. I taka też jest jego załoga i misja: kierując się niepewnymi przesłankami odnaleźć kosmitów, którzy być może maczali palce w naszej przeszłości i uzyskać od nich odpowiedzi na trapiące ludzkość pytania. Sporo w tym fiksacji Ericha von Daenikena, ale lepszym skojarzeniem będzie chyba „2001: Odyseja kosmiczna” – także za sprawą scenerii.
Choć „Prometeusz”, inaczej niż „Obcy”, nie rozgrywa się w przestrzeni kosmicznej, to podobnie jak w pierwszej części cyklu i tak jak w „Odysei” ta pozaziemskość scenerii jest wyraźnie zaakcentowana. Tak jak niegdyś Scott zaserwował nam monumentalnie sunącego przez pustkę „Nostromo”, tak i tutaj sycimy się widokiem „Prometeusza” dostojnie przesuwającego się na tle olbrzymiej planety. To ostatnie, to już obrazki z obu części „Odysei” i… „Avatara”. Zwłaszcza, że Scott wykorzystuje tę samą trójwymiarową technologię co James Cameron, dzięki której mamy do czynienia z najbardziej monumentalnym przedstawieniem kosmosu od wielu lat. Do dzieła Stanleya Kubricka zbliżają „Prometeusza” także sceny na pokładzie statku, wyraźnie nawiązujące swoją sterylnością nie tyle do industrialnego wystroju „Nostromo”, co do zimnych korytarzy „Discovery”, które android David, czuwający nad zahibernowaną załogą przemierza podobnie jak astronauci Bowman i Poole. Zresztą również w rytm muzyki klasycznej.
Bez wątpienia wizualnie film Scotta jest prawdziwą ucztą, zwłaszcza dla miłośników gatunku, którzy takie stylistyczne smaczki są w stanie rozpoznać. Zresztą „Odyseja kosmiczna” to nie jedyny klasyk, do którego nawiązań można się tu doszukać. Ridley Scott stworzył przecież po „Obcym” inne arcydzieło SF – filozoficzną historię o sztucznych istotach, które poszukiwały swojego człowieczeństwa i odpowiedzi na pytanie „dlaczego?”. Grany przez świetnego Michaela Fassbendera android David, bezsprzecznie najciekawsza i właściwie pierwszoplanowa postać filmu, to najbardziej rozbudowana postać robota w całym uniwersum „Obcego”. Postać, która stawia pytania podobne do wątpliwości replikantów w „Blade Runnerze” i znakomicie komponujące się z wątkiem napędzającym całą fabułę – ludzie, podobnie jak stworzone przez nich roboty, także pytają „dlaczego?”, tyle, że po odpowiedź muszą się udać dużo dalej.
Po raz kolejny Ridley Scott udowodnił więc, że tworząc kino science-fiction nie ogranicza się do prostej, zapierającej dech w piersiach przygody, ale wzbogaca gatunek o intrygujące rozważania. Oczywiście nie znaczy to, że „Prometeusz” jest przynudzającym filozofowaniem. Jako równorzędną obok „Odysei” i „Blade Runnera” inspirację można bowiem wskazać film Jamesa Camerona – ale tym razem nie „Avatara”, a… „Aliens”. O ile treściowo „Prometeusz” jest na całe szczęście bliski pierwszej części sagi o ksenomorfach i wymienionym wcześniej klasykom, o tyle pod względem narracji i tempa filmu Scott skręcił w stronę trzymającego w napięciu kina akcji. I bardzo dobrze, dzięki temu – w połączeniu ze znakomitą stroną wizualną (za którą odpowiada m.in. Dariusz Wolski, od początku czarując widza oszałamiającym, właśnie nieco „avatarowym” lotem kamery nad nieziemskimi zdawałoby się krajobrazami) film spełnia również kryterium znakomitej rozrywki.
Czego więc zabrakło? To chyba najtrudniejsze pytanie i ciężko znaleźć na nie odpowiedź. Z pozoru wszystkie elementy składowe są najwyższej jakości, ale brakuje „tego czegoś” – iskierki, która sprawiłaby że ten film miałby taki ładunek emocjonalny jak „Avatar” (albo najnowszy powrót do świata „Star Treka” – choć to przecież niespecjalnie skażona głębią rozrywka), albo potencjał przełomowości na poziomie „Odysei kosmicznej”. Oczywiście można się zastanawiać, czy dało się lepiej wyeksponować postacie (choć aktorom, zwłaszcza Fassbenderowi i Noomi Rapace, trudno coś zarzucić), lub przywiązać widza do najważniejszych, zmniejszając liczbę tych drugoplanowych. Albo rozważać jak „Prometeusz” wyglądałby jako naprawdę samodzielna historia, czysto gatunkowa SF, bez nawiązań do „Obcego” i konwencji horroru. Jednak chyba prawdziwym testem dla filmu Scotta będzie po prostu czas, który pokaże na ile jego wizja jest tylko oszałamiającą efektami specjalnymi wizualną ucztą, możliwą do konsumpcji tylko na wielkim ekranie i przy ogłuszających głośnikach, a na ile dziełem, które na stałe zapisze się wśród najlepszych filmów science fiction, z przyjemnością oglądanych po latach. Ja osobiście nie mogę się doczekać seansu na małym ekranie, w domowym zaciszu, w którym na pierwszy plan wysunie się fabuła i nastrój. Ale oczywiście w jakości Blu-Ray, bo zubażanie pięknego świata Ridleya Scotta byłoby po prostu grzechem.
koniec
21 lipca 2012

Komentarze

« 1 2 3 4
17 VIII 2012   00:16:55

Cytat:
„Prometeusz” nie pozostawia po seansie w niemym zachwycie, ale nie można powiedzieć, że Ridley Scott nakręcił zły film. Wręcz przeciwnie: stworzył znakomite science fiction, które choć już teraz jest świetną, inteligentną rozrywką, być może – podobnie jak jego „Blade Runner” – zostanie naprawdę docenione z czasem."

Nie wiem czy śmiać się z tych słów, czy płakać. Tyle w nich bzdur, ile w scenariuszu "Prometeusza".

22 VIII 2012   08:29:58

WONDERELLA BYŁA PIERWSZA:
http://nonadventures.com/comics/2006-11-04-13.gif

« 1 2 3 4

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Klasyka kina radzieckiego: Źli policjanci i dobrzy złodzieje
Sebastian Chosiński

28 II 2024

W cześci pierwszej „Kodeksu milczenia” twórcy filmu, czyli reżyser Zinowij Rojzman oraz scenarzyści Gieorgij Wajner i Leonid Słowin, postanowili ciężko doświadczyć swojego bohatera – podpułkownika milicji Turę Samatowa. To jednak i tak nic w porównaniu z tym, co spotkało go w części drugiej, gdy zdecydował się z wydalonym przed laty ze służby przyjacielem rozprawić się z handlującą narkotykami mafią.

więcej »

Kulawe konie: Sez. 3. odc. 4. Tajemnice muszą być zawsze chronione
Marcin Mroziuk

26 II 2024

Kiedy MI5 idzie na ustępstwa, to wtedy naprawdę można zacząć się bać, bo zazwyczaj kryje się za tym jakiś podstęp. Tyle że tym razem najwyraźniej kosa trafiła na kamień, gdyż nie dość że Sean Donovan do tej pory skutecznie ukrywał swój prawdziwy cel, to jeszcze okazuje się, że ma sprzymierzeńca w samym Regent’s Park.

więcej »

East Side Story: By państwo rosło w siłę, a obywatele czuli się bezpieczniej
Sebastian Chosiński

25 II 2024

Druga część „Barona” Rustama Sagdijewa, która do kin trafiła sześć lat po pierwszej, wypada na jej tle znacznie słabiej. Jest to przede wszystkim skutkiem tego, że scenarzyści nie potrafili podjąć jednoznacznej decyzji, co chcą przedstawić widzowi. Czy ma to być ciąg dalszy historii związanej z rozpracowywaniem handlarzy narkotyków, czy też opowieść o tym, jak tajni agenci uzbeccy i rosyjscy doprowadzili do upadku Państwa Islamskiego w Syrii.

więcej »

Polecamy

Polski hit eksportowy

Z filmu wyjęte:

Polski hit eksportowy
— Jarosław Loretz

Zemsty szpon
— Jarosław Loretz

Taśmowa robota
— Jarosław Loretz

Z wątrobą na dłoni
— Jarosław Loretz

Panika na planie
— Jarosław Loretz

Jak nie gryzoń, to może jaszczurka?
— Jarosław Loretz

A gdyby tak skrzyżować człowieka z gryzoniem... inaczej
— Jarosław Loretz

A gdyby tak skrzyżować człowieka z gryzoniem...
— Jarosław Loretz

Miły uśmiech na nowy rok
— Jarosław Loretz

Odcinek świąteczny
— Jarosław Loretz

Zobacz też

Inne recenzje

Esensja ogląda: Listopad 2012 (DVD i Blu-Ray)
— Sebastian Chosiński, Krystian Fred, Jakub Gałka, Jarosław Loretz, Daniel Markiewicz, Konrad Wągrowski

Esensja ogląda: Sierpień 2012 (kino)
— Sebastian Chosiński, Grzegorz Fortuna, Anna Kańtoch, Alicja Kuciel, Małgorzata Steciak, Konrad Wągrowski

Esensja ogląda: Lipiec 2012
— Sebastian Chosiński, Ewa Drab, Grzegorz Fortuna, Alicja Kuciel, Małgorzata Steciak, Konrad Wągrowski

Tegoż autora

Więcej wszystkiego co błyszczy, buczy i wybucha?
— Miłosz Cybowski, Jakub Gałka, Wojciech Gołąbowski, Adam Kordaś, Michał Kubalski, Marcin Osuch, Agnieszka ‘Achika’ Szady, Konrad Wągrowski

Nieprawdziwi detektywi
— Jakub Gałka

O tych, co z kosmosu
— Paweł Ciołkiewicz, Jakub Gałka, Jacek Jaciubek, Adam Kordaś, Michał Kubalski, Marcin Osuch, Konrad Wągrowski

Wszyscy za jednego
— Jakub Gałka

Pacjent zmarł, po czym wstał jako zombie
— Adam Kordaś, Michał Kubalski, Jakub Gałka, Piotr ‘Pi’ Gołębiewski, Jarosław Robak, Beatrycze Nowicka, Łukasz Bodurka

Chodzi o dobre historie i ciekawych bohaterów
— Karolina Ćwiek-Rogalska, Piotr ‘Pi’ Gołębiewski, Jakub Gałka, Kamil Witek, Konrad Wągrowski, Michał Kubalski

Porażki i sukcesy 2013, czyli filmowe podsumowanie roku
— Karolina Ćwiek-Rogalska, Piotr Dobry, Ewa Drab, Grzegorz Fortuna, Jakub Gałka, Krzysztof Spór, Małgorzata Steciak, Konrad Wągrowski

Przygody drugoplanowe
— Jakub Gałka

Ranking, który spadł na Ziemię
— Sebastian Chosiński, Artur Chruściel, Jakub Gałka, Jacek Jaciubek, Michał Kubalski, Jarosław Loretz, Konrad Wągrowski, Kamil Witek

Esensja ogląda: Wrzesień 2013 (2)
— Sebastian Chosiński, Jakub Gałka, Jarosław Loretz

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.