Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 27 lutego 2024
w Esensji w Esensjopedii

Tony Scott
‹Człowiek w ogniu›

EKSTRAKT:100%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułCzłowiek w ogniu
Tytuł oryginalnyMan on Fire
Dystrybutor CinePix
Data premiery15 października 2004
ReżyseriaTony Scott
ZdjęciaPaul Cameron
Scenariusz
ObsadaChristopher Walken, Denzel Washington, Mickey Rourke, Giancarlo Giannini, Dakota Fanning, Radha Mitchell, Rachel Ticotin, Marc Anthony
MuzykaHarry Gregson-Williams
Rok produkcji2004
Kraj produkcjiMeksyk, USA
Czas trwania146 min
WWW
Gatunekdramat, sensacja
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup

Aniele boży, stróżu mój…
[Tony Scott „Człowiek w ogniu” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
Zawód ochroniarza to koronny dowód na to, że na świecie niewolnictwo kwitnie, niewolnictwo ludzi sławnych, zamożnych, dla których świat zmienia się w złotą klatkę. Książki takie jak „Piąta profesja” czy filmy w rodzaju „Bodyguarda” pokazują z kolei niezwykłe przykłady ludzi, wykonujących ten zawód, dla których jest on jednocześnie życiową drogą, wynikłą z głęboko ugruntowanych wartości, którym pozostają wierni. „Człowiek w ogniu” wpisuje się w znakomitym stylu w tę linię.

Marcin T.P. Łuczyński

Aniele boży, stróżu mój…
[Tony Scott „Człowiek w ogniu” - recenzja]

Zawód ochroniarza to koronny dowód na to, że na świecie niewolnictwo kwitnie, niewolnictwo ludzi sławnych, zamożnych, dla których świat zmienia się w złotą klatkę. Książki takie jak „Piąta profesja” czy filmy w rodzaju „Bodyguarda” pokazują z kolei niezwykłe przykłady ludzi, wykonujących ten zawód, dla których jest on jednocześnie życiową drogą, wynikłą z głęboko ugruntowanych wartości, którym pozostają wierni. „Człowiek w ogniu” wpisuje się w znakomitym stylu w tę linię.

Tony Scott
‹Człowiek w ogniu›

EKSTRAKT:100%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułCzłowiek w ogniu
Tytuł oryginalnyMan on Fire
Dystrybutor CinePix
Data premiery15 października 2004
ReżyseriaTony Scott
ZdjęciaPaul Cameron
Scenariusz
ObsadaChristopher Walken, Denzel Washington, Mickey Rourke, Giancarlo Giannini, Dakota Fanning, Radha Mitchell, Rachel Ticotin, Marc Anthony
MuzykaHarry Gregson-Williams
Rok produkcji2004
Kraj produkcjiMeksyk, USA
Czas trwania146 min
WWW
Gatunekdramat, sensacja
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup
„Moje przeznaczenie – powiedział z wysiłkiem. – Mój wybór… Powiem ci, Filippa, co ja wybrałem. Nie pozwolę, byście w wasze brudne machinacje wplątali Ciri. Ostrzegam. Ktokolwiek odważy się skrzywdzić Ciri, skończy tak, jak ci czterej, którzy tu leżą. Nie będę przysięgał ani zaklinał się. Nie mam na co. Ja po prostu ostrzegam. Zarzucałeś mi, że jestem złym opiekunem, że nie umiem bronić tego dziecka. Będę bronił. Tak jak umiem. Będę zabijał. Będę zabijał bez litości…”
Andrzej Sapkowski „Krew elfów”
Żołnierzy używa się do różnych zadań. Nie zawsze są chwalebne, nie zawsze to bój z inną armią. Czasem trzeba zdławić rebelię, zgnieść ją twardo i bez litości. A wtedy dostaje się nie tylko wojakom, ale i tzw. niewinnym ludziom. Na niektórych żołnierzach w ogóle nie zostawia to śladu. Są jednak tacy, których to dręczy, prześladuje, bo żołnierz ciągle jeszcze nie jest maszyną, człowieczeństwo często upomina się o swój haracz.
W nowym filmie Tony’ego Scotta, pod tytułem „Człowiek w ogniu”, nakręconym na motywach powieści A.J. Quinella (opartej, notabene, na faktach), mamy opowieść o takim żołnierzu. John W. Creasy (Denzel Washington), były komandos armii U.S.A., służący w oddziałach antyterrorystycznych, jest jednym z tych, po których dawno popełnione zbrodnie nie spływają jak woda po kaczce. Nie radzi sobie z tym, pije, nie ma już w życiu żadnego celu, ima się różnych zajęć. W końcu przyjeżdża w odwiedziny do swojego kolegi po fachu i przyjaciela, Paula Rayburna (Christopher Walken), mieszkającego w Meksyku. Przybywa do świata, gdzie co godzinę ma miejsce porwanie, a 70% porwanych nie udaje się uratować. Do świata, gdzie kidnapping jest prawdziwym, masowo uprawianym biznesem, w którym uczestniczy skorumpowana policja.
Paul załatwia mu pracę u bogatej rodziny Ramosów. Jego zadaniem ma być ochrona ich córeczki Pity, która z powodu zagrożenia porwaniami i braku stosownego opiekuna musiała zaprzestać uczęszczania do szkoły. Dziewczynka od razu obdarza go sympatią i lgnie do niego. Jest ciekawa, zadaje dziesiątki pytań. Creasy broni się przed głębszą zażyłością, nie chce żadnych komplikacji w pracy, po której sięga po alkohol i próbuje odegnać demony. W końcu jednak miłość dziecka zaczyna być dla niego światełkiem. Zaprzyjaźnia się z Pitą, pomaga w treningach pływania, dzięki którym dziewczynka wygrywa zawody. Późniejsze stwierdzenie Paula Rayburna: „Pita Ramos pokazała Creasy’emu, że znowu ma prawo żyć” najlepiej chyba streszcza całą sytuację.
Wtedy spada cios. Pita zostaje porwana, Creasy ciężko ranny podczas wymiany strzałów z porywaczami, zabija przy tym dwóch skorumpowanych policjantów, którzy brali w tym udział. Za wszystkim stoi „Głos” – ktoś, kto kieruje porwaniami, kogo nikt nie zna, bo wszystko załatwia przez pośredników, wśród których jest również policyjne bractwo „La Hermandad”, roztaczające ochronny parasol nad tą działalnością. Creasy powoli dochodzi do siebie w szpitalu. A potem, gdy dowiaduje się o śmierci dziecka, z pomocą Rayburna kupuje masę broni i zaczyna swoje polowanie. Nie dyszy zemstą w sposób tandetny, gorący – uważa, że „zemsta jest daniem, które najlepiej smakuje na zimno”. Pomagają mu Manzano i Mariana Garcia Guerrero, dziennikarka „Reformy”, którzy mają świadomość, że znakomicie wyszkolony żołnierz, mający tak potężną motywację dotrze tam, gdzie oni nigdy by nie dotarli. Dotrze, bo nie krępuje go żadne prawo, nie potrzebuje dowodów, nie wzdraga się przed torturami i nie ma ambicji wymierzania sprawiedliwości, lecz eliminowania przestępców.
Filmów z gatunku „ochroniarskich” trochę już mieliśmy, choćby „Na linii ognia” z Clintem Eastwoodem czy „Bodyguard” z Kevinem Costnerem. Jednakże „Człowiek w ogniu” to dużo od nich lepszy film. Nie chodzi tu tylko o znakomite wykonanie (świetne zdjęcia Mexico City!), umiejętnie oddany w obrazie i dźwięku klimat latynoskiego świata, czy wreszcie doskonałe role Denzela Washingtona i Dakoty Fanning, grającej Pitę. Tym razem to historia o czymś znacznie więcej niż o powstrzymaniu świra (co jest osnową wspomnianych wyżej filmów). Nie jest to również li tylko opowieść o zemście (jaką ostatnio mieliśmy okazję widzieć choćby w filmie „Kill Bill”).
Ukazano tu bowiem dwie bardzo smutne prawdy – smutne o tyle, że cywilizacja za wszelką cenę stara się je przekłamać, wyrugować, postawić mur naprzeciw nich. Pierwsza to konstatacja, że mimo najszczerszych chęci nie potrafimy zmienić świata tak, ażeby zło, które na nim szaleje, omijało nasze dzieci. Dziecko, patrząc podług tego dobrze pojętego stereotypu, ma szczególne miejsce w naszym życiu – jest ono tym, kogo trzeba chronić, komu winno się prostować ścieżki i nieba przychylać. Niestety, nie udaje nam się ten szczytny zamiar, nie udaje się on już od czasów starożytnych, gdzie niewolnictwo dzieci było na porządku dziennym – Grecja słynie nie tylko ze znakomitych filozofów, pięknych ruin i mitów, ale również z mody na homoseksualizm i pedofilię, jakie panowały tam przed wiekami. Dzieci cierpią głód, giną w wojnach lub zmieniają się w kaleki, są wykorzystywane, są często niechciane, zdawane na łaskę państwa. Nie chodzi o to, że takie rzeczy zdarzają się od czasów niepamiętnych, lecz o to, że przestają być marginesem, przestają być incydentalne. Można się smucić, że tak jest mimo tylu lat postępu ludzkości. Można twierdzić odwrotnie: że tak jest właśnie wskutek lat postępu ludzkości, który łamie coraz więcej barier. Jakkolwiek jest, świat, który jawi się w filmie, pokazuje tę prawdę w sposób bardzo brutalny.
Drugą smutną prawdą, jaką można tam ujrzeć (jest ona obecna w kinie od bardzo dawna, należy wręcz do absolutnej klasyki, od westernów począwszy), jest to, że prawo – kodeks, podle którego próbujemy normować nasze życie – pozostaje wobec największego zepsucia absolutnie bezsilny. W filmie może nam imponować to, jak Creasy bezwzględnie zabiera się do rzeczy – „Zabiję wszystkich, którzy wzięli w tym udział, każdego, kto skorzystał” – wygniatając porywaczy jak robactwo jednego po drugim, stosując tak naprawdę jedyną broń, która do tych bydlaków przemawia. Prawdopodobnie promil ludzi oglądających ten film oparłby się konkluzji, że nasz bohater dobrze zrobił, że winien był pozostawić sprawę w ręku wymiaru sprawiedliwości. Ten promil to być może prawnicy, konstytucjonaliści, itp., którzy – co zresztą zrozumiałe – niespecjalnie radują się, gdy widać, że ich konstrukcje tak mocno momentami zawodzą.
Konkludując – film znakomity, pokazujący w piękny, choć momentami okrutny sposób etos obrońcy, opiekuna, twardego, silnego, odkrywając przy tym jego ludzką słabość wobec pewnych spraw, jaka siedzi w każdym bez wyjątku. Pokazuje człowieka trapionego wątpliwościami, obolałego, ale jednocześnie nie wahającego się postawić na szali swego życia, by wypełnić obowiązek wobec pryncypała: małej, szczerbatej blond dziewczynki, która jego imieniem nazwała swego pluszowego misia.
koniec
20 października 2004

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Kulawe konie: Sez. 3. odc. 4. Tajemnice muszą być zawsze chronione
Marcin Mroziuk

26 II 2024

Kiedy MI5 idzie na ustępstwa, to wtedy naprawdę można zacząć się bać, bo zazwyczaj kryje się za tym jakiś podstęp. Tyle że tym razem najwyraźniej kosa trafiła na kamień, gdyż nie dość że Sean Donovan do tej pory skutecznie ukrywał swój prawdziwy cel, to jeszcze okazuje się, że ma sprzymierzeńca w samym Regent’s Park.

więcej »

East Side Story: By państwo rosło w siłę, a obywatele czuli się bezpieczniej
Sebastian Chosiński

25 II 2024

Druga część „Barona” Rustama Sagdijewa, która do kin trafiła sześć lat po pierwszej, wypada na jej tle znacznie słabiej. Jest to przede wszystkim skutkiem tego, że scenarzyści nie potrafili podjąć jednoznacznej decyzji, co chcą przedstawić widzowi. Czy ma to być ciąg dalszy historii związanej z rozpracowywaniem handlarzy narkotyków, czy też opowieść o tym, jak tajni agenci uzbeccy i rosyjscy doprowadzili do upadku Państwa Islamskiego w Syrii.

więcej »

Kulawe konie: Sez. 3. odc. 3. Niewłaściwi ludzie w kluczowych miejscach
Marcin Mroziuk

23 II 2024

Kiedy mogłoby się wydawać, że sytuacja została opanowana i jedynie River Cartwright będzie musiał ponieść konsekwencje swej zuchwałości i braku rozwagi, zostajemy zaskoczeni niespodziewanym zwrotem akcji. Okazuje się bowiem, że do tej pory obserwowaliśmy zaledwie wstęp do prawdziwej rozgrywki, w trakcie której zagrożenie jest już jak najbardziej realne.

więcej »

Polecamy

Zemsty szpon

Z filmu wyjęte:

Zemsty szpon
— Jarosław Loretz

Taśmowa robota
— Jarosław Loretz

Z wątrobą na dłoni
— Jarosław Loretz

Panika na planie
— Jarosław Loretz

Jak nie gryzoń, to może jaszczurka?
— Jarosław Loretz

A gdyby tak skrzyżować człowieka z gryzoniem... inaczej
— Jarosław Loretz

A gdyby tak skrzyżować człowieka z gryzoniem...
— Jarosław Loretz

Miły uśmiech na nowy rok
— Jarosław Loretz

Odcinek świąteczny
— Jarosław Loretz

Podniebne newsy
— Jarosław Loretz

Zobacz też

Tegoż twórcy

SPF – Subiektywny Przegląd Filmów (18)
— Konrad Wągrowski

Cyrk na… szynach
— Ewa Drab

SPF – Subiektywny Przegląd Filmów (8)
— Jakub Gałka

Fajnie się ogląda
— Konrad Wągrowski

Zawód: emerytowany szpieg
— Łukasz Kustrzyński

Tegoż autora

Piosenki Wojciecha Młynarskiego
— Przemysław Ciura, Wojciech Gołąbowski, Adam Kordaś, Marcin T.P. Łuczyński, Konrad Wągrowski

Wracaj, gdy masz do czego
— Marcin T.P. Łuczyński

Scenarzysta bez Wergiliusza
— Marcin T.P. Łuczyński

Psia tęsknota
— Marcin T.P. Łuczyński

Dym/nie-dym i polarne niedźwiedzie na tropikalnej wyspie
— Konrad Wągrowski, Jędrzej Burszta, Marcin T.P. Łuczyński, Karol Kućmierz

Zagraj to jeszcze raz, odtwarzaczu…
— Marcin T.P. Łuczyński

Panie Stanisławie, Mrogi Drożku!
— Marcin T.P. Łuczyński

Towarzyszka nudziarka
— Marcin T.P. Łuczyński

Tom Niedosięgacz
— Marcin T.P. Łuczyński

Filiżanki w zlewie
— Marcin T.P. Łuczyński

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.