Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 12 kwietnia 2024
w Esensji w Esensjopedii

Pietra Brettkelly
‹Migotanie prawdy›

EKSTRAKT:70%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułMigotanie prawdy
Tytuł oryginalnyA Flickering Truth
ReżyseriaPietra Brettkelly
ZdjęciaJacob Bryant
Scenariusz
ObsadaIbrehim Arif, Mahmoud Ghafouri, Isaaq Yousif
MuzykaBenjamin Wallfisch
Rok produkcji2015
Kraj produkcjiNowa Zelandia
Czas trwania91 min
Gatunekdokument
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup

31. Warszawski Festiwal Filmowy: Dzień szósty
[Pietra Brettkelly „Migotanie prawdy”, Christopher Pryor „Zdobyte pole” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
Dwa nowozelandzkie dokumenty, które przyjechały na tegoroczny festiwal, łączy zamiłowanie do pięknych, długich ujęć, różni natomiast sposób narracji. Tam, gdzie film o zawodnikach prowincjonalnej drużyny rugby poprzestaje na śledzeniu drogi drużyny przez mistrzostwa, dokument o Afgańskim Instytucie Filmowym stara się pokazać splątane losy jego pracowników i kina w niemal permanentnej strefie konfliktu.

Karolina Ćwiek-Rogalska

31. Warszawski Festiwal Filmowy: Dzień szósty
[Pietra Brettkelly „Migotanie prawdy”, Christopher Pryor „Zdobyte pole” - recenzja]

Dwa nowozelandzkie dokumenty, które przyjechały na tegoroczny festiwal, łączy zamiłowanie do pięknych, długich ujęć, różni natomiast sposób narracji. Tam, gdzie film o zawodnikach prowincjonalnej drużyny rugby poprzestaje na śledzeniu drogi drużyny przez mistrzostwa, dokument o Afgańskim Instytucie Filmowym stara się pokazać splątane losy jego pracowników i kina w niemal permanentnej strefie konfliktu.

Pietra Brettkelly
‹Migotanie prawdy›

EKSTRAKT:70%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułMigotanie prawdy
Tytuł oryginalnyA Flickering Truth
ReżyseriaPietra Brettkelly
ZdjęciaJacob Bryant
Scenariusz
ObsadaIbrehim Arif, Mahmoud Ghafouri, Isaaq Yousif
MuzykaBenjamin Wallfisch
Rok produkcji2015
Kraj produkcjiNowa Zelandia
Czas trwania91 min
Gatunekdokument
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup
Migotanie prawdy (reż. Pietra Brettkelly)
Ocena: 70%
Nowozelandzka reżyserka przez dwa i pół roku śledziła zmagania nowego dyrektora niemal mitycznej placówki, jaką jest Afgański Instytut Filmowy, z rzeczywistością samego kraju, z pracownikami, ze zniszczeniami, jakich czas, kolejne konflikty zbrojne i niedbałość dokonały na taśmach filmowych zgromadzonych w tym miejscu. Powstał w ten sposób film o tym, że chociaż rękopisy (tu: taśmy filmowe) jednak płoną, to nie da się całkowicie zniszczyć dorobku danej kultury, jeżeli przeżyją ci, którzy o nim wiedzą i którzy są w stanie wiele poświęcić, by go ocalić.
Zamiar, jaki przyświecał autorce, był jasny. Pokazać mrówczą pracę zatrudnionych w instytucie osób, ze stojącym na czele dyrektorem – wykształconym w Rosji operatorem, mieszkającym na co dzień w Niemczech, a zatem kimś z „zachodnią” perspektywą na swój kraj – i szeregowymi pracownikami, takimi jak starutki stróż, który wierzy, że uczciwemu człowiekowi nikt nie zrobi krzywdy, ogrodnik, który w czasie rządów talibów maskował pokój, gdzie zmagazynowano część taśm, mężczyźni i kobiety oglądający filmy, żeby spisywać nazwiska aktorów i detale dotyczące produkcji. Reżyserka zderza ze sobą te postaci i postawy, jakie reprezentują, a przy tym powstaje film bardzo ciepły – także dosłownie, dzięki użyciu obiektywów starego typu obraz jest jasny, słoneczny, widać jak w powietrzu unosi się proch i pył – mimo tego, że przecież jego bohaterowie pracują ciągle w niepewnych warunkach, nie wiedząc, co przyniesie jutro. Równocześnie „Migotanie prawdy” jest bardzo sprawnie zrealizowane, co widać choćby tam, gdzie autorka włącza do swoich nagrań fragmenty filmów z archiwum. Może jest nieco za długie, widać, jak twórcy delektują się kolejnymi ujęciami, przez co czasami widz może stracić z oczu sens opowiadanej historii. Pozostaje jednak ciekawą próbą podejścia do trudnego tematu.

Christopher Pryor
‹Zdobyte pole›

EKSTRAKT:70%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułZdobyte pole
Tytuł oryginalnyThe Ground We Won
ReżyseriaChristopher Pryor
ZdjęciaChristopher Pryor
MuzykaDavid Long
Rok produkcji2015
Kraj produkcjiNowa Zelandia
Czas trwania91 min
Gatunekdokument
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup
Zdobyte pole (reż. Christopher Pryor)
70%
Zapowiadając film reżyser przyznał, że mimo nakręcenia dokumentu o zawodnikach rugby nadal nie zna dobrze zasad tej gry. Co widać w filmie, gdzie tak naprawdę rugby jest nie tyle zawodami, w których bohaterowie starają się zwyciężyć, ale stylem życia, oderwaniem od codzienności, wypełnionej powtarzalnymi zajęciami w gospodarstwie.
Zespół z Reporoa poznajemy, kiedy zupełnie się im nie wiedzie, przegrywają mecz za meczem i tracą wsparcie kibiców. Twórcy filmu opowiadają tu zatem historię podobną do tej, jaką znamy z każdego podnoszącego na duchu filmu o sportowcach – rugbiści podnoszą się z upadku, zaczynają wygrywać, na ich mecze znowu ktoś przychodzi. Reżysera wyraźnie interesuje jednak co innego – do czego prowadzi ich gra w rugby, co dla nich znaczy, czy jest sposobem na życie. Dokument jest czarno-biały, przez co zwykła historia nabiera dodatkowych znaczeń. Taki zdaje się być również zamysł twórców – przez soczewkę, jaką jest mała drużyna, pokazać większy wzór życia mężczyzny na nowozelandzkiej prowincji. Podobnie jak „Migotanie prawdy”, tak i „Zdobyte pole” jest stosunkowo długie, wiele jest w nim malowniczych ujęć krajobrazu i dramatycznych ujęć zmagania się z przyrodą. Kwestią otwartą pozostaje, czy dokument nie zyskałby, gdy wyciąć z niego 10-20 minut z korzyścią dla historii, choć z pewnością ze szkodą dla formalnej strony filmu. Ponownie pojawia się tutaj pytanie o to, jaka jest funkcja filmu dokumentalnego i jak łączyć treść opowieści z próbą nakręcenia jej w jak najpiękniejszy sposób.
koniec
15 października 2015

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Reacher: Sez. 2. odc. 8. Porozmawiajmy o zabijaniu
Marcin Mroziuk

12 IV 2024

Chociaż główny bohater znalazł się w na pierwszy rzut oka beznadziejnym położeniu, to w istocie nie zastanawiamy się, czy uda mu się rozprawić z Langstonem i jego ludźmi, lecz jedynie czekamy, by dowiedzieć się, w jaki sposób tego dokona. Niestety tutaj twórcy scenariusza zdecydowanie przesadzili, gdyż pozwolili Reacherowi na zupełnie nieprawdopodobne wyczyny.

więcej »

Klasyka kina radzieckiego: Słona pustynia Tadżykistanu
Sebastian Chosiński

10 IV 2024

Bruno Jasieński to polski poeta, prozaik i dramaturg. Autor głośnej powieści „Palę Paryż”, która przyczyniła się do jego wydalenia z Francji i przeprowadzki do Związku Radzieckiego. Tam w pierwszej połowie lat 30. zdobył rozgłos za sprawą rozgrywającego się w sowieckim Tadżykistanie socrealistycznego produkcyjniaka „Człowiek zmienia skórę”. W 1978 roku książkę ten przeniósł na ekran bucharski Żyd Bension (Boris) Kimiagarow.

więcej »

Reacher: Sez. 2. odc. 7. Każda akcja powoduje reakcję
Marcin Mroziuk

8 IV 2024

Tak jak można się było spodziewać, ani Reacher, ani jego ludzie nie zamierzają puścić płazem tego, co spotkało Russo. Szkopuł w tym, że Langston też nie pozostaje bezczynny, dlatego w miarę rozwoju wydarzeń napięcie tylko rośnie.

więcej »

Polecamy

Wilkołaki wciąż modne

Z filmu wyjęte:

Wilkołaki wciąż modne
— Jarosław Loretz

Precyzja z dawnych wieków
— Jarosław Loretz

Migrujące polskie płynne złoto
— Jarosław Loretz

Eksport w kierunku nieoczywistym
— Jarosław Loretz

Eksport niejedno ma imię
— Jarosław Loretz

Polski hit eksportowy – kontynuacja
— Jarosław Loretz

Polski hit eksportowy
— Jarosław Loretz

Zemsty szpon
— Jarosław Loretz

Taśmowa robota
— Jarosław Loretz

Z wątrobą na dłoni
— Jarosław Loretz

Zobacz też

Z tego cyklu

Dzień siódmy
— Karolina Ćwiek-Rogalska

Dzień piąty
— Karolina Ćwiek-Rogalska

Dzień trzeci
— Karolina Ćwiek-Rogalska

Dzień drugi
— Karolina Ćwiek-Rogalska

Dzień pierwszy
— Karolina Ćwiek-Rogalska

Tegoż autora

Teatr mój widzę ogromny
— Karolina Ćwiek-Rogalska

Oscary 2016: Esensja typuje Oscary 2016
— Karolina Ćwiek-Rogalska, Piotr Dobry, Jarosław Robak, Krzysztof Spór, Konrad Wągrowski

Kujawski swing
— Karolina Ćwiek-Rogalska

Wszystko będzie dobrze?
— Karolina Ćwiek-Rogalska

O Dannym Collinsie to piosenka
— Karolina Ćwiek-Rogalska

Mafia w rytmie disco
— Karolina Ćwiek-Rogalska

Czy chrzcić Marsjan?
— Karolina Ćwiek-Rogalska

Filmowy atlas Czech: Tam, gdzie taka jedna brama
— Karolina Ćwiek-Rogalska

Filmowy atlas Czech: Tam, gdzie żyją leniwe pająki
— Karolina Ćwiek-Rogalska

Oscary 2015: Esensja o „Idzie”
— Sebastian Chosiński, Karolina Ćwiek-Rogalska, Krystian Fred, Jarosław Robak, Krzysztof Spór, Konrad Wągrowski

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.