Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 29 września 2023
w Esensji w Esensjopedii

Paul Thomas Anderson
‹Nić widmo›

EKSTRAKT:100%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułNić widmo
Tytuł oryginalnyPhantom Thread
Dystrybutor UIP
Data premiery23 lutego 2018
ReżyseriaPaul Thomas Anderson
ZdjęciaPaul Thomas Anderson
Scenariusz
ObsadaVicky Krieps, Daniel Day-Lewis, Lesley Manville, Sue Clark, Joan Brown, Harriet Leitch, Dinah Nicholson, Julie Duck
MuzykaJonny Greenwood
Rok produkcji2017
Czas trwania130 min
WWW
Gatunekdramat, melodramat
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup

Szycie wewnętrzne
[Paul Thomas Anderson „Nić widmo” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
Paula Thomasa Andersona najlepiej znamy jako portrecistę ducha (i szaleństwa) Ameryki, który w „Boogie Nights”, „Aż poleje się krew”, czy „Mistrzu” opowiadał o kryzysie jednostki w czasach społeczno-kulturowych przemian. Jego najnowsza produkcja nie pretenduje do roli wielkiej historycznej alegorii – jeśli szukać w filmografii Amerykanina tytułu, z którym „Nić widmo” łączy najwięcej, byłby to pewnie „Lewy sercowy” – ekscentryczny, zaskakujący film o miłości. „Nić widmo” jest równie przewrotna – choć o wiele mniej romantyczna.

Jarosław Robak

Szycie wewnętrzne
[Paul Thomas Anderson „Nić widmo” - recenzja]

Paula Thomasa Andersona najlepiej znamy jako portrecistę ducha (i szaleństwa) Ameryki, który w „Boogie Nights”, „Aż poleje się krew”, czy „Mistrzu” opowiadał o kryzysie jednostki w czasach społeczno-kulturowych przemian. Jego najnowsza produkcja nie pretenduje do roli wielkiej historycznej alegorii – jeśli szukać w filmografii Amerykanina tytułu, z którym „Nić widmo” łączy najwięcej, byłby to pewnie „Lewy sercowy” – ekscentryczny, zaskakujący film o miłości. „Nić widmo” jest równie przewrotna – choć o wiele mniej romantyczna.

Paul Thomas Anderson
‹Nić widmo›

EKSTRAKT:100%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułNić widmo
Tytuł oryginalnyPhantom Thread
Dystrybutor UIP
Data premiery23 lutego 2018
ReżyseriaPaul Thomas Anderson
ZdjęciaPaul Thomas Anderson
Scenariusz
ObsadaVicky Krieps, Daniel Day-Lewis, Lesley Manville, Sue Clark, Joan Brown, Harriet Leitch, Dinah Nicholson, Julie Duck
MuzykaJonny Greenwood
Rok produkcji2017
Czas trwania130 min
WWW
Gatunekdramat, melodramat
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup
Główny bohater „Nici widmo”, angielski projektant mody Reynolds Woodcock (Daniel Day-Lewis) jest pięćdziesięciokilkuletnim kawalerem, ekscentrycznym geniuszem, szyjącym wyrafinowane kreacje dla europejskiej elity lat pięćdziesiątych XX wieku. Już od początku filmu – gdy w serii krótkich ujęć obserwujemy poranną rutynę bohatera – wiemy, że Reynolds to człowiek przedkładający stałość i precyzję nad niespodzianki i improwizację. Nic nie może zakłócać wewnętrznej harmonii artysty, zwłaszcza, gdy pracuje nad nowym projektem: niezmienna dieta (jeśli szparagi, to tylko smażone na oliwie), spacery o ustalonych godzinach, śniadania w towarzystwie siostry (gdy przypadkiem przy stole zasiada też inna kobieta, powinna udawać powietrze). Oczywiście harmonia to pozorna, a perfekcyjnie poukładany obrazek posiada rozliczne „wady ukryte”: lęki, słabości i kompleksy – w zatęchłe życie Reynoldsa należałoby wpuścić trochę świeżego powietrza. I rzeczywiście, tak się dzieje, gdy podczas pobytu na wsi bohater poznaje kelnerkę Almę (Vicky Krieps). Pierwsze spotkanie tych dwojga to arcydzieło erotycznej miniatury: gdy wzrok bohaterów krzyżuje się pierwszy raz, dziewczyna potyka się – widzimy potem, jak rumieni się, może trochę ze wstydu, a może bardziej dlatego, że jest świadoma zainteresowania, jakie wzbudziła w wyrafinowanym kliencie restauracji. Chwilę potem Reynolds – obsesyjnie dbający o ograniczanie tłuszczu – zamawia najbardziej obfite śniadanie świata i urzeczony wpatruje się w Almę, niczym w rzeźbę, której należy nadać ostateczny szlif.
Pomyślicie teraz może, że historia opowiadana w „Nici widmo” to kolejna wersja „Pięknej i Bestii”, w której prosta dziewczyna o szlachetnym sercu ratuje targanego wewnętrznymi demonami mężczyznę przed nim samym. Albo wariacja na temat mitu Pigmaliona, historia artysty i muzy wybijającej się na niezależność. I nawet jeśli w pewnym stopniu Anderson korzysta ze starych motywów (spokojnie dorzucić moglibyśmy jeszcze „Rebekę” Hitchcocka, ale też powieść wiktoriańską), w rękach reżysera „Boogie Nights” zamieniają się one w jeden z najbardziej nieprzewidywalnych, przewrotnych i niejednoznacznych filmów ostatnich lat i być może najdziwniejszą screwball comedy w historii kina.
Ładunek komizmu w „Nici widmo” widać już w scenie pierwszej „randki” Reynoldsa i Almy, w której Anderson prezentuje receptę na najbardziej katastrofalny wieczór świata – bohater najpierw opowiada dziewczynie o niezwykłej więzi ze swoją zmarłą matką, zupełnie nieświadomy, że obnoszenie się z nieprzepracowanym kompleksem Edypa na ogół nie jest uważane za szczególnie romantyczne. Potem, gdy zabiera Almę do swojego wiejskiego domu, by zaprojektować dla niej suknię (brzmi nieźle, ale poczekajcie), poddaje ją lustrującemu spojrzeniu siostry, aż wreszcie, biorąc miarę z dziewczyny, pozwala sobie na wygłaszane rzeczowym głosem krawieckiego eksperta uwagi w rodzaju „Nie masz biustu”. W jakimś innym filmie bohaterka uciekłaby ze łzami w oczach – ale nie u Andersona, który szereg niezręczności obraca w triumf i przekonującą afirmację kobiecego piękna, ideału tkwiącego w niedoskonałości.
Podszyte humorem są również sceny wspólnych posiłków Almy i Reynoldsa. Stateczny, poukładany projektant, ulubieniec koronowanych głów, dostaje niemal szewskiej pasji, gdy szkicowanie sukni podczas porannego posiłku zakłócają mu dźwięki sztućców czy nalewanej z dzbanka herbaty – ujawnia się w nich mizantropia i despotyczność Reynoldsa, ale jeśli myślicie że Alma będzie tu jedynie bierną ofiarą humorów ekscentrycznego projektanta, nie doceniacie ani tej bohaterki, ani tego filmu. Rzeczywiście, są w „Nici widmo” sceny, w których wykształcenie, pozycja społeczna i wiek Reynoldsa, nawet jego specyficzny język i frazowanie, potrafią być narzędziami zadającymi ból, przed którymi prosta dziewczyna nie potrafi się obronić. Jednak nadużyciem byłoby sprowadzenie „Nici widmo” do portretu „toksycznej miłości”, która nikogo nie uszczęśliwia, a wszystkich powoli zatruwa – jeśli już, to w filmie Andersona pewne toksyny lepiej komponują się ze sobą niż inne: o tym, że bohaterów sporo ze sobą łączy, najlepiej świadczy ich reakcja na nieszczęśliwe zaślubiny jednej z bogaczek, dla których Reynolds uszył suknie – empatia Almy i Reynoldsa wędruje w tak nieoczekiwanym kierunku, że widz ma pewność, że tych dwoje pasuje do siebie jak naszyjnik z pereł do małej czarnej.
„Nić widmo” to rzecz – żeby użyć krawieckiej metafory – perfekcyjnie skrojona, niemal klasyczna w stylu. Dość powiedzieć, że sam film, choć zmysłowości i perwersji pozazdrościć mogłyby mu wszystkie twarze Greya razem wzięte, nie zagląda bohaterom do alkowy i bodaj raz pozwala im na pocałunek. Jak przystało na rzecz o wielkim krawcu, wspaniałe są w „Nici widmo” kostiumy – Oscar dla ich projektanta, Marka Bridgesa, nie powinien być niespodzianką. Szaleństw nie znajdziemy też na rewelacyjnej ścieżce dźwiękowej Johnny’ego Greenwooda, na której smyki i pianino brzmią niczym w starym melodramacie – i tylko pobrzmiewające tu i ówdzie mroczniejsze tony sugerują, że nostalgiczna ckliwość to ostatnie rzeczy, których należy tu szukać.
Zupełnie zasłużona jest również oscarowa nominacja za reżyserię dla samego Andersona, który potrafi zachwycić efektowną sekwencją (np. gdy pokazuje klatkę schodową i wnętrza pracowni Woodckocka, a zastęp krawcowych witanych przez bohatera przychodzi do pracy), ale wie również, że wrażenie na widzu można zrobić nie tylko popisową jazdą kamery czy montażem, ale również oddając pole aktorom. A ci w „Nici widmo” są naprawdę fantastyczni – Daniel Day-Lewis, ponoć żegnający się z aktorstwem, jest bezbłędny w roli Reynoldsa: uznanego artysty, ale i dużego dziecka, manipulatora pragnącego kontrolować innych, by chwilę później zaskoczyć bezbronnością. Równie świetna jest Lesley Manville jako Cyril Woodcock: głos rozsądku i surowa opiekunka ogarniająca dziwactwa brata. Odkryciem filmu jest jednak Vicky Krieps – nie tylko nie daje się przyćmić sławniejszym aktorom, ale jeszcze przyczynia się do tego, że produkcja, która początkowo zdawała się kolejnym w filmografii Andersona portretem wyjątkowo skomplikowanego mężczyzny, zamienia się w kino upodmiotowienia kobiet (o ileż bardziej przekonujące niż np. „Na pokuszenie” Sofii Coppoli, z którym skojarzenia będą nieuniknione). Świetnie, że twórca, który tak znakomicie potrafi filmować kobiety w teledyskach – np. Fionę Apple czy ostatnio HAIM – wreszcie uczynił je pierwszoplanowymi bohaterkami swojego kina.
Paul Thomas Anderson – trochę jak filmowy Reynolds – ukrywa w swoim dziele różne elementy: a to kinofilskie nawiązania (np. do „Mechanicznej pomarańczy”), a to poważniejsze aluzje, które rzucają nowe światło na bohaterów (subtelnie sugeruje, że Alma jest Żydówką, prawdopodobnie emigrantką – a że mamy lata pięćdziesiąte, Wielką Brytanię, sporo można sobie do jej biografii podopisywać). Erudycja i zmysł szaradzisty reżysera nie przesłaniają jednak pasjonującego studium postaci – a tylko czynią seans „Nici widmo” tym większą przyjemnością.
koniec
26 lutego 2018

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Klasyka kina radzieckiego: Niełatwo być geologiem
Sebastian Chosiński

27 IX 2023

Choć pustynia Kara-kum znajdowała się tysiące kilometrów od głównych frontów wojny niemiecko-radzieckiej, to i tam dotarli hitlerowscy dywersanci, którym na dodatek sprzyjały niedobitki miejscowych basmaczy. O takiej właśnie akcji niemieckiego wywiadu opowiada w „Gorących szlakach” uzbecki reżyser Jułdasz Agzamow.

więcej »

Fundacja: Sez. 1. odc. 10. Nic tak nie jednoczy jak wspólny wróg
Marcin Mroziuk

25 IX 2023

Możemy się przekonać, że w serialu znaczenie Hariego Seldona jest znacznie większe niż w cyklu Isaaca Asimova, gdyż tutaj nie tylko jest twórcą psychohistorii i obu Fundacji, lecz nawet po swej śmierci aktywnie uczestniczy w rozwoju wydarzeń.

więcej »

East Side Story: Kamp Amersfoort
Sebastian Chosiński

24 IX 2023

Uzbecki dramat wojenny „Sto jeden” Hamidułły Hasanowa to opowieść oparta na faktach. Reżyser przedstawia w niej historię wziętych do niewoli latem 1941 roku jeńców wojennych Armii Czerwonej – byli nimi sami Uzbecy – którzy trafili do znajdującego się na terenie Holandii Kamp Amersfoort. Komendant obozu Walter Heinrich otrzymał zadanie przygotowania ich do swoiście pojętej misji specjalnej.

więcej »

Polecamy

Międzygwiezdne fotele w natarciu

Z filmu wyjęte:

Międzygwiezdne fotele w natarciu
— Jarosław Loretz

Peregrynacje wyssane z palca
— Jarosław Loretz

Podróże międzygwiezdne de luxe
— Jarosław Loretz

E.T. wersja hard
— Jarosław Loretz

Ogrodowy nielot
— Jarosław Loretz

Mumii podejście drugie
— Jarosław Loretz

Mumia z gwiazd
— Jarosław Loretz

Pracownik idealny
— Jarosław Loretz

Niech się mury… drzewią?
— Jarosław Loretz

Interpol muzealny
— Jarosław Loretz

Zobacz też

Inne recenzje

Esensja ogląda: Marzec 2018 (1)
— Piotr Dobry, Marcin Mroziuk, Konrad Wągrowski, Kamil Witek

Tegoż twórcy

Transatlantyk 2015: Dzień 3
— Sebastian Chosiński

Transatlantyk 2013: Dzień 6
— Sebastian Chosiński, Gabriel Krawczyk, Zuzanna Witulska

Próby mistrza Andersona
— Karol Kućmierz

3. American Film Festival: Dzień drugi
— Kamil Witek

DVD: Lewy sercowy
— Konrad Wągrowski

Nowości: Październik 2003
— Konrad Wągrowski

Tegoż autora

Żmije
— Jarosław Robak

American Film Festiwal 2018 (1)
— Jarosław Robak, Kamil Witek

Pretty in Pink
— Jarosław Robak

Film o filmie tak złym, że aż dobrym
— Jarosław Robak

Czarująca historia miłosna
— Jarosław Robak

Remanent filmowy 2017
— Sebastian Chosiński, Miłosz Cybowski, Grzegorz Fortuna, Adam Kordaś, Marcin Osuch, Jarosław Robak, Agnieszka ‘Achika’ Szady, Konrad Wągrowski, Kamil Witek

Ameryka jak wielki park Disneya
— Jarosław Robak

Duch Ameryki a kwestia rasowa
— Jarosław Robak

NajAmerican Film Festival 2017
— Jarosław Robak, Kamil Witek

Ciemno
— Jarosław Robak

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.