Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 24 lutego 2024
w Esensji w Esensjopedii

David Cronenberg
‹Historia przemocy›

EKSTRAKT:100%
WASZ EKSTRAKT:
80,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułHistoria przemocy
Tytuł oryginalnyA History of Violence
Dystrybutor Warner Bros
Data premiery18 listopada 2005
ReżyseriaDavid Cronenberg
ZdjęciaPeter Suschitzky
Scenariusz
ObsadaViggo Mortensen, Maria Bello, William Hurt, Ed Harris, Ashton Holmes, Heidi Hayes, Stephen McHattie, Greg Bryk, Connor Price
MuzykaHoward Shore
Rok produkcji2005
Kraj produkcjiUSA
Czas trwania96 min
WWW
Gatunekthriller
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup

To nie jest kolejna recenzja...
[David Cronenberg „Historia przemocy” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
...bo to nie jest kolejny film. „Historia przemocy” jest raczej doświadczeniem, które wpływa na osobowość i zmienia punkt widzenia...

Bartosz Sztybor

To nie jest kolejna recenzja...
[David Cronenberg „Historia przemocy” - recenzja]

...bo to nie jest kolejny film. „Historia przemocy” jest raczej doświadczeniem, które wpływa na osobowość i zmienia punkt widzenia...

David Cronenberg
‹Historia przemocy›

EKSTRAKT:100%
WASZ EKSTRAKT:
80,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułHistoria przemocy
Tytuł oryginalnyA History of Violence
Dystrybutor Warner Bros
Data premiery18 listopada 2005
ReżyseriaDavid Cronenberg
ZdjęciaPeter Suschitzky
Scenariusz
ObsadaViggo Mortensen, Maria Bello, William Hurt, Ed Harris, Ashton Holmes, Heidi Hayes, Stephen McHattie, Greg Bryk, Connor Price
MuzykaHoward Shore
Rok produkcji2005
Kraj produkcjiUSA
Czas trwania96 min
WWW
Gatunekthriller
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup
Ciężko jest pisać o takich filmach, dlatego nie będę pisał, a spróbuję przelać moje myśli i uczucia na poniższy tekst. Nie będzie on recenzją, bo recenzją być nie może z jasnej przyczyny. Cząstki życia nie można bowiem zrecenzować. Tekst, który w tej chwili czytacie, będzie raczej wyznaniem grzechów, czy nawet próbą oczyszczenia. Brzmi to zapewne jak idiotyczny bełkot, który codziennie dostarczają nam intelektualne wynurzenia awangardowej kasty pismaków. Mogę jedynie uprzedzić, że mój bełkot będzie jeszcze gorszy. Zapewne dałoby się prostymi słowami opisać wszystkie wrażenia związane z „Historią przemocy”, ja tego, niestety, nie potrafię. Może gdybym wiedział, co mi się przytrafiło, sprawa byłaby prosta. Ale maligny, w której znalazłem się po seansie, nie sposób określić. Tekst ten będzie zdradzał wiele rozwiązań fabularnych, dlatego osoby, które nie widziały jeszcze filmu, powinny wstrzymać się z dalszą lekturą. Ludzie, którzy mieli nadzieję, że pomogę im w wyborze – pójść czy nie pójść – muszą zadowolić się samą oceną.
Cronenberg zawsze robił filmy, w których z trudem znajdywało się elementy racjonalne. Wszystkie jego historie osiadały na pograniczu snu i jawy, wyobraźni i percepcji, czy fantazji i rzeczywistości. W „Historii przemocy” zrezygnował z wszelkich motywów nadprzyrodzonych i drążenia psychiki ludzkiej. To znaczy nadal drąży psychikę ludzką, ale z pozycji obserwatora, a nie chirurga i psychologa, którzy wnikają w umysł i rozkładają go doszczętnie. Wszyscy jednak wiedzą, że ciągnie wilka do lasu. Dlatego Cronenberg pozostawił sobie uchyloną furtkę, którą przemycił sporą dawkę irracjonalności. Niewytłumaczalne są teraz nie obrazy, ale emocje. Cronenberg produkuje sceny, w których czuje się autentyczny, choć niewytłumaczalny strach. Oczywiście, nie jest w tej dziedzinie odkrywcą, bo wielu robiło to przed nim, chociażby jakiś czas temu Gore Verbinski w „Kręgu”. Chodzi mi tutaj o wzbudzanie niepokoju elementami bezsprzecznie obojętnymi emocjonalnie. U Verbinskiego najbardziej przerażający był sam film zarejestrowany na feralnej kasecie, gdzie dreszcze wywoływał widok sprzętu gospodarstwa domowego i kobiety, czeszącej sobie włosy. Cronenberg tak świetnie buduje postaci, że wystarczy jedno spojrzenie mordercy, a zarazem przyszłego oprawcy, byśmy drżeli z niepokoju.
Z pozoru brutalny film o przemocy, ale znalazło się w nim miejsce na dynamiczną reklamę breakdance...
Z pozoru brutalny film o przemocy, ale znalazło się w nim miejsce na dynamiczną reklamę breakdance...
Oprócz tego, reżysera zawsze pociągała przemoc, ale dopiero tutaj mógł się całkowicie popisać. Idealna adaptacja komiksowego pierwowzoru nie dawała mu pełni możliwości. Fabuła Johna Wagnera ściśle trzymała się tezy, że przeszłość człowieka – nawet ta pozornie zapomniana – determinuje jego teraźniejsze losy. Cronenberg oczywiście skorzystał i częściowo nawiązał do oryginalnej koncepcji, bo chciał podobno dokopać Stanom Zjednoczonym. W wywiadach mówił, że próbuje ostrzec społeczeństwo przed opóźnionymi skutkami wydarzeń z dawnych epok. Przeszłość zbudowana na krwi i bólu musi kiedyś dać o sobie znać. Można odnieść wrażenie, że to próba wpasowania się w modę najeżdżania na Amerykę, ale w stosunku do aktualnych wydarzeń ostrzeżenie okazuje się profetyczne. Nie mam teraz na myśli Nowego Lądu, a nasze europejskie problemy. Przecież ruchy anarchistyczne we Francji, to nic innego, jak czkawka po kolonializmie.
...i promującą zdrowy tryb życia scenę joggingu.
...i promującą zdrowy tryb życia scenę joggingu.
Pisałem jednak wcześniej, że Cronenberg odciął się w dużym stopniu od powieści obrazkowej. Stawia raczej tezę, iż przemoc pociąga każdego i każdy może stać się jej orędownikiem. Używając terminologii freudowskiej psychoanalizy można stwierdzić, że u Wagnera przemoc była związana z Ego, czyli ujawniała się pod wpływem bodźców zewnętrznych. Cronenberg jednak zaznacza, że przecież Ego wywodzi się od Id, a to są w końcu aparaty dziedziczone związane z czystym popędem. Aby to uwidocznić, reżyser ponownie korzysta ze świetnie skonstruowanych postaci oraz genialnego Vigga Mortensena. Gdy jego postać, Tom Stall, zabija dwójkę napastników, grupka typów spod ciemnej gwiazdy bierze go za kogoś innego. Po pewnym czasie i kilku trupach więcej, okazuje się, że naszego bohatera słusznie posądzano o drugą osobowość. Mortensen z perfekcją wciela się zarówno w Toma Stalla – kochającego męża, domatora i pacyfistę, jak i Joeya Cusacka – płatnego mordercę i psychopatę. Wystarczy spojrzeć na mimikę i oczy aktora, by od razu stwierdzić, kim w danej chwili jest. W tym momencie film rozmija się z komiksem, gdyż Cronenberg zaskakuje wyznaczeniem na sprawcę wszystkich zabójstw nie przewidywalnego sangwinika, a pokorną głowę rodziny. Pragnienie przemocy jest więc w każdym z nas. Nie jest to nawet tak abstrakcyjny pogląd, jakby się mogło wydawać. Teraz będzie z dużym zadęciem, ale zazwyczaj tak jest, gdy wiąże się film z aspektami boskości. No ale cóż, zapowiedziałem bełkot, więc muszę się tego trzymać.
Przemoc paradoksalnie wyzwala w człowieku najczystsze emocje, natomiast całą resztę można bez problemu zafałszować. Nie bez przyczyny z jej atrybutów czerpały antyczne tragedie, bo właśnie ona była niezbędna do osiągnięcia katharsis. Sztucznie nazywając przemoc emocją (na potrzeby tekstu) można stwierdzić, że jest to pierwsze uczucie istoty ludzkiej nieotrzymane od Boga. W końcu miłość Adama i Ewy była nakazem, a późniejszy mord Kaina na Ablu jest już czystym popędem.
„Historia przemocy” jest współczesną tragedią, w której bohaterowie wybierają między cierpieniem fizycznym a psychicznym. To historia o popędzie do życia i prawdziwej naturze człowieka, w rzeczywistości nie tej najciemniejszej. Skłania do refleksji i stawia wyświechtane slogany o krążących „łańcuszkach” przemocy w zupełnie innym świetle. „Historia przemocy” jest właśnie nowym spojrzeniem na wszystko to, co wydawało się przewidywalnym schematem. Nikt przecież jeszcze nie wynalazł wzoru na życie.
koniec
7 grudnia 2005

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Kulawe konie: Sez. 3. odc. 3. Niewłaściwi ludzie w kluczowych miejscach
Marcin Mroziuk

23 II 2024

Kiedy mogłoby się wydawać, że sytuacja została opanowana i jedynie River Cartwright będzie musiał ponieść konsekwencje swej zuchwałości i braku rozwagi, zostajemy zaskoczeni niespodziewanym zwrotem akcji. Okazuje się bowiem, że do tej pory obserwowaliśmy zaledwie wstęp do prawdziwej rozgrywki, w trakcie której zagrożenie jest już jak najbardziej realne.

więcej »

Klasyka kina radzieckiego: Odrażający, brzydcy i… skorumpowani
Sebastian Chosiński

21 II 2024

Za sprawą pieriestrojki radziecka kinematografia wzbogaciła się o dziesiątki znakomitych filmów, które jeszcze parę lat wcześniej nie mogłyyby powstać z powodu cenzury. Najwięcej zyskało kino gatunkowe, zwłaszcza sensacyjne. Jednym z najwartoświoszych dzieł zrealizowanych tuż przed upadkiem Kraju Rad był dwuczęściowy uzbecki „Kodeks milczenia” Zinowija Rojzmana, w powstaniu którego maczali palce dwaj kultowi autorzy sowieckich kryminałów – Gieorgij Wajner i Leonid Słowin.

więcej »

Kulawe konie: Sez. 3. odc. 2. Gra pozorów z wysoką stawką w tle
Marcin Mroziuk

19 II 2024

Nie da się ukryć, że River Cartwright całkiem często najpierw działa, a dopiero później myśli. Można podejrzewać, że tę cechę jego charakteru postanowił teraz wykorzystać ktoś całkiem dobrze go znający, a w efekcie Jackson Lamb będzie musiał się martwić o bezpieczeństwo już dwóch swoich podwładnych.

więcej »

Polecamy

Zemsty szpon

Z filmu wyjęte:

Zemsty szpon
— Jarosław Loretz

Taśmowa robota
— Jarosław Loretz

Z wątrobą na dłoni
— Jarosław Loretz

Panika na planie
— Jarosław Loretz

Jak nie gryzoń, to może jaszczurka?
— Jarosław Loretz

A gdyby tak skrzyżować człowieka z gryzoniem... inaczej
— Jarosław Loretz

A gdyby tak skrzyżować człowieka z gryzoniem...
— Jarosław Loretz

Miły uśmiech na nowy rok
— Jarosław Loretz

Odcinek świąteczny
— Jarosław Loretz

Podniebne newsy
— Jarosław Loretz

Zobacz też

Tegoż twórcy

Esensja czyta: Styczeń 2016
— Miłosz Cybowski, Jacek Jaciubek, Anna Kańtoch, Joanna Kapica-Curzytek

Esensja ogląda: Listopad 2014 (1)
— Sebastian Chosiński, Karolina Ćwiek-Rogalska, Jarosław Loretz, Jarosław Robak

Co nam w kinie gra: Mapy gwiazd
— Marta Bałaga, Urszula Lipińska, Kamil Witek

5. American Film Festival: relacja
— Kamil Witek

30. Warszawski Festiwal Filmowy: Dzień 1
— Urszula Lipińska, Karolina Ćwiek-Rogalska

Cannes 2014: Hollywood Babylon
— Marta Bałaga

Nie wszystko, co chcielibyście wiedzieć o pewnej metodzie
— Tomasz Markiewka

Kompleks Pająka
— Sebastian Chosiński

Polemika: eXistenZ - otwarta przestrzeń
— Jarosław Różyński

Tegoż autora

Grucha, pietrucha, sztryngbormengorninghejgen
— Bartosz Sztybor

Latający cyrk
— Bartosz Sztybor

Avada Kedavra, Czarownico!
— Bartosz Sztybor

Przyszłość tkwi w szczegółach
— Bartosz Sztybor

Test pilota Cravena
— Bartosz Sztybor

Camera obskurna
— Bartosz Sztybor

Home Run... i nie wracaj
— Bartosz Sztybor

Rozbis(i)urmaniona karuzela
— Bartosz Sztybor

De ja vu... doo
— Bartosz Sztybor

Zapomniałem zapamiętać, żeby zapomnieć
— Bartosz Sztybor

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.