Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 29 września 2022
w Esensji w Esensjopedii

Gieorgij Danielija
‹Trzydzieści trzy›

EKSTRAKT:70%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułTrzydzieści trzy
Tytuł oryginalnyТридцать три
ReżyseriaGieorgij Danielija
ZdjęciaSiergiej Wronski
Scenariusz
ObsadaJewgienij Leonow, Nonna Mordiukowa, Inna Czurikowa, Liubow Sokołowa, Margarita Gładunko, Wiktor Awdiuszko, Giennadij Jałowicz, Nikołaj Parfionow, Wiłłor Kuzniecow, Sawielij Kramarow, Arkadij Trusow, Wiaczesław Niewinny, Frunzik Mkrtczian, Władimir Basow, Swietłana Swietliczna
MuzykaAndriej Pietrow
Rok produkcji1965
Kraj produkcjiZSRR
Czas trwania73 min
Gatunekkomedia
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup

Klasyka kina radzieckiego: O jeden ząb za daleko
[Gieorgij Danielija „Trzydzieści trzy” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
W normalnym kraju człowiek z trzydziestoma trzema zębami wybrałby się do dentysty i poprosił go o usunięcie nadmiarowego trzonowca (kła albo siekacza). W Związku Radzieckim ktoś taki mógł stać się sensacją naukową i celebrytą. Przynajmniej tak to sobie wyobrażał Gieorgij Danielija, który na podstawie tych domysłów zbudował oś fabularną „nienaukowo-fantastycznej” (jak poinformowano w napisach) komedii… „Trzydzieści trzy”.

Sebastian Chosiński

Klasyka kina radzieckiego: O jeden ząb za daleko
[Gieorgij Danielija „Trzydzieści trzy” - recenzja]

W normalnym kraju człowiek z trzydziestoma trzema zębami wybrałby się do dentysty i poprosił go o usunięcie nadmiarowego trzonowca (kła albo siekacza). W Związku Radzieckim ktoś taki mógł stać się sensacją naukową i celebrytą. Przynajmniej tak to sobie wyobrażał Gieorgij Danielija, który na podstawie tych domysłów zbudował oś fabularną „nienaukowo-fantastycznej” (jak poinformowano w napisach) komedii… „Trzydzieści trzy”.

Gieorgij Danielija
‹Trzydzieści trzy›

EKSTRAKT:70%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułTrzydzieści trzy
Tytuł oryginalnyТридцать три
ReżyseriaGieorgij Danielija
ZdjęciaSiergiej Wronski
Scenariusz
ObsadaJewgienij Leonow, Nonna Mordiukowa, Inna Czurikowa, Liubow Sokołowa, Margarita Gładunko, Wiktor Awdiuszko, Giennadij Jałowicz, Nikołaj Parfionow, Wiłłor Kuzniecow, Sawielij Kramarow, Arkadij Trusow, Wiaczesław Niewinny, Frunzik Mkrtczian, Władimir Basow, Swietłana Swietliczna
MuzykaAndriej Pietrow
Rok produkcji1965
Kraj produkcjiZSRR
Czas trwania73 min
Gatunekkomedia
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup
Hiperdoncja to inaczej – jak informuje Wikipedia – „zwiększenie liczby zębów”. Zjawisko to nie jest zbyt częste, ale jednak przytrafia się w przyrodzie. Ludziom także. Tylko kto wpadłby na pomysł, aby czynić je główną osią fabularną filmu pełnometrażowego? I to na dodatek komedii obyczajowej! Historia kina radzieckiego zna przynajmniej jeden taki przypadek. To gruziński reżyser Gieorgij Nikołajewicz Danielija (1930-2019), o którym w „Esensji” pisaliśmy już wielokrotnie, najczęściej zachwycając się jego lirycznymi komediami bądź komediodramatami: począwszy od „Chodząc po Moskwie” (1963), poprzez „Hełm Aleksandra Macedońskiego” (1971), „Afonię” (1975), „Mimino” (1977), „Jesienny maraton” (1979), „Łzy płynęły” (1982), aż po antytotalitarne „Kin-dza-dza!” (1986). Gdzie w tej wyliczance lokuje się jeden z wcześniejszych obrazów Gruzina – „Trzydzieści trzy”? Nie jest wszak szczególnie krytyczny wobec władz ani nadzwyczaj złośliwy w stosunku do sowieckiej rzeczywistości. Chyba więc najbliżej mu do „Chodząc po Moskwie”, zwłaszcza że oba dzieła – biorąc pod uwagę daty premier – dzielą zaledwie dwa lata.
Mimo to „Trzydzieści trzy” zaledwie dwa tygodnie po oficjalnej premierze, jaka miała miejsce 22 kwietnia 1965 roku, trafił na ćwierć wieku na półkę. Przyczynił się do tego Michaił Susłow (1902-1982) – odpowiadający za ideologię, propagandę i kulturę sekretarz Komitetu Centralnego Komunistycznej Partii Związku Radzieckiego. Co mu się nie spodobało w filmie Danieliji? Tylko jedna – i to wcale nie taka istotna – scena, w której główny bohater wieziony jest limuzyną w asyście motocyklistów. Susłow uznał, że reżyser wyśmiewa się tym samym ze spotkań, jakie władza organizuje kosmonautom z obywatelami Kraju Rad, i zażądał wycięcia w sumie kilkudziesięciu sekund. Gieorgij Nikołajewicz twardo odmówił, w efekcie czego obraz „aresztowano”. Po latach okazało się jednak, że areszt nie był szczególnie szczelny: „Trzydzieści trzy” pokazywano bowiem w klubach, jednostkach wojskowych i małych kinach na obrzeżach Moskwy. Sam Danielija miał okazję oglądnąć go w… radzieckiej bazie wojskowej na Kubie.
Kiedy nastała pieriestrojka i autor był przekonany, że teraz do kin rzucą się na zasłużonego „półkownika” tabuny widzów – okazało się, że praktycznie wszyscy zainteresowani widzieli go już w latach 70., czyli za czasów Leonida Breżniewa. Cóż, trochę rubli przeszło obok nosa… Narzekać mógł jednak nie tylko reżyser, ale także wciąż jeszcze żyjący inni twórcy. Jak chociażby współscenarzyści, to jest Walentin Jeżow (1921-2004), najbardziej znany z „Ballady o żołnierzu” (1959), „Białego słońca pustyni” (1970) i „Syberiady” (1978) oraz Wiktor Koniecki (1929-2002), który zanim został pisarzem, robił karierę jako… kapitan żeglugi morskiej. Za zdjęcia odpowiadał Siergiej Wronski (1922-2003), współpracujący z Danieliją także później, w drugiej połowie lat 70.; z kolei ścieżka dźwiękowa wyszła spod ręki Andrieja Pietrowa (1930-2006) – kompozytora tak zasłużonego, że jakakolwiek pochwała pod jego adresem i tak nie oddawałaby jego wielkości.
Głównym bohaterem tej historii jest nieśmiały i zakompleksiony Iwan Siergiejewicz Trawkin, starszy technolog w zakładzie napojów bezalkoholowych w prowincjonalnym miasteczku Wierchnije Jamki. Pewnej niedzieli budzi się rano z ogromnym bólem zęba. Gdy ten nie przechodzi, w asyście małżonki Luby i dwóch synów udaje się do dentysty. Badający go doktor-stomatolog Arkadij Szeriemietjew stwierdza ze zdziwieniem, że Wania ma trzydzieści trzy stałe zęby. To przecież sensacja! Zamiast więc wyrwać Trawkinowi nadmiarowy i bolący ząb, informuje on swoją przełożoną Galinę Pietrowną Pristiażniuk, naczelniczkę Obwodowego Wydziału Zdrowia. Ta z kolei przekazuje wieść jeszcze „wyżej”, do Moskwy. O Iwanie szybko też dowiaduje się prasa. Skromny pracownik praktycznie z dnia na dzień staje się gwiazdą – najpierw lokalną, a następnie ogólnokrajową. Interesują się nim naukowcy, ale też zwykli mieszkańcy Kraju Rad. Można zobaczyć go na pierwszych stronach ilustrowanych tygodników i w telewizji.
Nic zatem dziwnego, że nawet na ulicach Moskwy Wania jest rozpoznawany i podziwany. Wszyscy chcą jego autograf i zdjęcie z nim. Ba! przypadkowo poznania piękna kobieta, Rozoczka Lubiaszkina, gotowa jest w każdej chwili porzucić dla Trawkina swego męża, a on sam nie ma nic przeciwko. Z czasem Iwan daje się ponieść fali popularności; podoba mu się wielkie zainteresowanie, jakim się cieszy. Nie niepokoi go nawet fakt, że specjaliści zaczynają snuć teorie, iż może on być… potomkiem Marsjan, którzy przed wiekami przylecieli na Ziemię. A skoro nie jest Ziemianinem, to przecież – jako istota wychowana na Ziemi i doskonale rozumiejąca ludzi – może stać się ich ambasadorem na Czerwonej Planecie. Tylko że wcześniej trzeba by go tam wysłać. Uff! Czy to jednak nie za dużo, jak na prowadzącego dotąd ustabilizowane i tak naprawdę nudne życie starszego technologa z zapyziałych Wierchnich Jamek? Zamiast wymyślać receptury nowych napojów, miałby tłuc się po Kosmosie, z dala od synów, żony i oddanej mu Rozoczki?
Nie jest to na pewno najlepszy obraz w dorobku Gieorgija Nikołajewicza. Lata 60. XX wieku to wciąż okres, kiedy jego indywidualny styl dopiero się kształtował, kiedy szukał on swego miejsca na filmowej mapie Związku Radzieckiego i jednocześnie badał grunt, szukając odpowiedzi na pytanie, na ile może sobie pozwolić w potyczkach z cenzurą i Państwowym Komitetem Kinematografii (jak się okazało, na niezbyt wiele, bo najmniejsze nawet odstępstwo od zasad ideologicznych skutkowało „zapółkowaniem”). A jednak „Trzydzieści trzy” ma swój niepowtarzalny urok, co zawdzięcza przede wszystkim znakomitym aktorom. Dość powiedzieć, że w Iwana Trawkina wcielił się Jewgienij Leonow („Zakręt szczęścia”, „Premia”), który od tej pory występować będzie we wszystkich dziełach Danieliji (aż do swojej śmierci w 1994 roku), w jego żonę – Lubow Sokołowa („Cichy Don”, „Żywi i martwi”), w Galinę Pietrowną – Nonna Mordiukowa („Komisarz”, „Brylantowa ręka”), a w Rozoczkę – Inna Czurikowa („Początek”, „Temat”). W epizodach też nie brakowało gwiazd, jak chociażby Sawielija Kramarowa („Nieuchwytni mściciele”, „Iwan Wasiljewicz zmienia zawód”) w roli poety-chałturnika czy Władimira Basowa („Tarcza i miecz”) jako podstępnego dyrektora muzeum obwodowego.
koniec
13 października 2021

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Klasyka kina radzieckiego: Kobieta z karabinem
Sebastian Chosiński

28 IX 2022

W drugiej połowie lat 60. XX wieku, po ślubie z aktorką Natalią Arinbasarową, Andriej Konczałowski mieszkał przez jakiś czas w Azji Środkowej. Jako reżyser i scenarzysta pracował wówczas w Kirgizji, Uzbekistanie i Kazachstanie. W ostatniej z wymienionej republik w wydatny sposób przyczynił się do realizacji opartego na autentycznych wydarzeniach dramatu wojennego Mażyta Biegalina „Pieśń o Manszuk”.

więcej »

Władca pierścieni: Pierścienie władzy: Odc. 1. Usypiające czujność pozory spokoju
Marcin Mroziuk

26 IX 2022

Oczywiste jest, że „Władca Pierścieni: Pierścienie Władzy” niekoniecznie spełni oczekiwania zagorzałych wielbicieli twórczości J.R.R. Tolkiena oraz fanów filmów Petera Jacksona. Początek serialu daje jednak podstawy, by dać jego twórcom kredyt zaufania, szczególnie że stronie wizualnej tej produkcji nie można niczego zarzucić.

więcej »

East Side Story: Przy stole ze śmiertelnym wrogiem
Sebastian Chosiński

25 IX 2022

Kontynuując temat konfliktu rosyjsko-ukraińskiego, dzisiaj zachęcam Was do oglądnięcia wojenno-sensacyjnego dramatu telewizyjnego „Wąski most”. Powstał on w koprodukcji ukraińsko-gruzińskiej przed paru laty, choć jego oficjalna premiera miała miejsce dopiero w tym roku. Jego reżyser, Boris Kwasznow, oparł się na pomyśle zaczerpniętym z epickiego poematu Waży Pszaweli, klasyka literatury gruzińskiej.

więcej »

Polecamy

Kevin Smith. Sprzedawcy 2

Do sedna:

Kevin Smith. Sprzedawcy 2
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Jay i Cichy Bob kontratakują
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Dogma
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. W pogoni za Amy
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Szczury z supermarketu
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Sprzedawcy
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Pułapka
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Koniec świata
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Donnie Darko
— Marcin Knyszyński

Alejandro González Iñárritu. Zjawa
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Z tego cyklu

Kobieta z karabinem
— Sebastian Chosiński

Jak zostać „carycą” Azji Środkowej?
— Sebastian Chosiński

Do siedmiu razy sztuka
— Sebastian Chosiński

Spalcie swoje parandże!
— Sebastian Chosiński

Komuniści dobrzy, źli i brzydcy
— Sebastian Chosiński

Czerwona pustynia przyjazna dla „czerwonych”
— Sebastian Chosiński

Samotny mściciel Karabałta
— Sebastian Chosiński

Zdradzony koniokrad
— Sebastian Chosiński

„Mankurtyzacja” homo sovieticusa
— Sebastian Chosiński

Zdradzić z miłości
— Sebastian Chosiński

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.