Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 5 marca 2024
w Esensji w Esensjopedii

Adilchan Jerżanow
‹Ułbołsyn›

EKSTRAKT:70%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułUłbołsyn
Tytuł oryginalnyУлболсын
ReżyseriaAdilchan Jerżanow
ZdjęciaAzamat Dułatow
Scenariusz
ObsadaAsel Sadwakasowa, Jerbołat Ałkoża, Dinara Sagi, Berik Ajtżanow, Jerżan Żamankułow, Sapar Tołegen, Sanżar Madi, Rabija Abisz, Tałgat Sydykbekow, Murat Machan, Danijar Ałszynow, Nurbek Mukuszew, Ajagul Jerżanowa
MuzykaAlua Orentai
Rok produkcji2020
Kraj produkcjiFrancja, Kazachstan
Czas trwania71 min
Gatunekdramat, sensacja
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup

East Side Story: Jak dobrze mieć starszą siostrę
[Adilchan Jerżanow „Ułbołsyn” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
Kiedy szesnastoletnia dziewczyna kończy szkołę, niekoniecznie powinna myśleć od razu o zamążpójściu i rodzeniu dzieci. A to właśnie ma spotkać Ażar. Przeciwko takiemu losowi młodszej siostry buntuje się Ułbołsyn – tytułowa bohaterka dramatu kazachskiego reżysera Adilchana Jerżanowa, który stanowczo staje po stronie kobiet „uwięzionych” w systemie patriarchalnym.

Sebastian Chosiński

East Side Story: Jak dobrze mieć starszą siostrę
[Adilchan Jerżanow „Ułbołsyn” - recenzja]

Kiedy szesnastoletnia dziewczyna kończy szkołę, niekoniecznie powinna myśleć od razu o zamążpójściu i rodzeniu dzieci. A to właśnie ma spotkać Ażar. Przeciwko takiemu losowi młodszej siostry buntuje się Ułbołsyn – tytułowa bohaterka dramatu kazachskiego reżysera Adilchana Jerżanowa, który stanowczo staje po stronie kobiet „uwięzionych” w systemie patriarchalnym.

Adilchan Jerżanow
‹Ułbołsyn›

EKSTRAKT:70%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułUłbołsyn
Tytuł oryginalnyУлболсын
ReżyseriaAdilchan Jerżanow
ZdjęciaAzamat Dułatow
Scenariusz
ObsadaAsel Sadwakasowa, Jerbołat Ałkoża, Dinara Sagi, Berik Ajtżanow, Jerżan Żamankułow, Sapar Tołegen, Sanżar Madi, Rabija Abisz, Tałgat Sydykbekow, Murat Machan, Danijar Ałszynow, Nurbek Mukuszew, Ajagul Jerżanowa
MuzykaAlua Orentai
Rok produkcji2020
Kraj produkcjiFrancja, Kazachstan
Czas trwania71 min
Gatunekdramat, sensacja
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup
Dzisiejszą recenzję mógłbym zacząć dokładnie tak samo, jak zacząłem tę przed tygodniem, dotyczącą filmu „Szturm” (2021), i tę sprzed dwóch tygodni, na temat „Ciemnego, ciemnego typa” (2019) Adilchana Jerżanowa: Karatas to niewielka, niespełna czterotysięczna wieś, leżąca w obwodzie turkiestańskim Kazachstanu, tuż przy granicy z Uzbekistanem. We wszystkich trzech przypadkach reżyser umieścił bowiem akcję w tym samym miejscu na globie, choć przecież miał tyle innych, nawet w samym Kazachstanie, do wyboru. Swoją drogą naprawdę można współczuć mieszkańcom Karatasu, bo jak nie grasuje u nich mający skłonności pedofilskie seryjny zabójca bądź nie pojawiają się tajemniczy terroryści napadający na miejscową szkołę, to „czarnym charakterem” okazuje się znachor – człowiek tak bogaty i wpływowy, że trzyma w swoim ręku całą okoliczną elitę: i profesora, i prokuratora, i przedstawicieli resortów siłowych. Jest więc szarą eminencją, pociągającą w zasadzie za wszystkie sznurki.
A jednak znajduje się osoba, która postanawia przeciwko niemu wystąpić – to tytułowa Ułbołsyn (w tej roli będąca także współproducentką filmu Asel Sadwakasowa, znana między innymi z „Prezentu dla Stalina” oraz „Zerwania”), pochodząca z Karatasu, ale od wielu już lat mieszkająca i pracująca w Mieście (to mityczne Miasto, nigdy nie wymienione z nazwy, często pojawia się w obrazach Jerżanowa). Przyjeżdża w rodzinne strony, aby załatwić bardzo ważną sprawę: chce uratować przed przymusowym zamążpójściem swoją młodszą, zaledwie szesnastoletnią siostrę Ażar (gra ją debiutująca na ekranie Dinara Sagi). Nie chce, by zgodnie z wielowiekową tradycją, stała się ona praktycznie niewolnicą swojego męża. Przez lata Ułbołsyn odkładała pieniądze na „czarną godzinę”, teraz chce je wykorzystać w celu wywiezienia siostry z kraju i umożliwienia jej podjęcia studiów, dzięki którym dziewczyna usamodzielni się w przyszłości.
Gdy jednak Ułbołsyn wchodzi do budynku szkoły, aby załatwić zgodnie z prawem kwestię przeniesienia Ażar, nastolatka znika. Odjeżdża czarnym samochodem z charakterystyczną kolorową naklejką na tylnej szybie. Starsza siostra nie ma wątpliwości, że to porwanie, zgłasza więc sprawę policji, która tak naprawdę nie wykazuje żadnej inicjatywy (co nie dziwi, bo już od „Ciemnego, ciemnego typa” wiemy, jak bardzo miejscowi funkcjonariusze są skorumpowani). Ułbołsyn nie pozostaje więc innego, jak wezwać na pomoc z Miasta jednostkę specjalną, której przewodzi jej bliski znajomy (ma on twarz Sanżara Madiego, jednego z najpopularniejszych w ostatnim czasie aktorów kazachskich – patrz: „Polowanie na Ducha”, „Obrońcy”, „Biznesmeni” i wiele innych). Osiągają tyle, że wdzierają się do willi, w której umieszczono Ażar, ale krótko potem muszą salwować się ucieczką przed rozwścieczonym tłumem.
To dom Urgena (debiutujący, chociaż już nie taki młody, Jerbołat Ałkoża) – znachora i szamana w jednym, który dzięki swoim nadzwyczajnym zdolnościom (skoro to film Adilchana Jerżanowa, jakiś element niesamowitości musi się przecież pojawić) potrafi wpływać na ludzi, skłaniać ich do wykonywania poleceń, podporządkowywać sobie. Tym sposobem sprawia, że jest człowiekiem praktycznie bezkarnym. To on właśnie ma zostać mężem Ażar, choć równie dobrze mógłby być jej ojcem. W takiej sytuacji wydaje się, że Ułbołsyn skazana jest w swoich staraniach na porażkę. Ale to twarda kobieta, która się tak łatwo nie poddaje. Lata spędzone w Mieście sprawiły, że nie tylko ma mnóstwo znajomych z bardzo różnych środowisk, ale że w okolicznościach, zdawałoby się, bez wyjścia potrafi zacisnąć zęby i dopiąć swego. Możemy być więc pewni, że o młodszą siostrę będzie walczyła jak lwica – na przekór rodzinie, całemu światu, a nawet, jeśli zajdzie taka potrzeba, samej Ażar.
W filmach Jerżanowa często pojawiają się „mocne kobiety”, które stanowczością, motywacją, siłą wewnętrzną przewyższają mężczyzn, stając się nierzadko „mieczem sprawiedliwości”. Takie były dziennikarka Ariana w „Ciemnym, ciemnym typie” i walcząca o życie swojego synka Lena w „Szturmie”; taka jest również nieustępliwa Ułbołsyn, wypowiadająca wojnę utrwalonemu od czasów średniowiecza systemowi patriarchalnemu, który sprowadza kobiety do roli całkowicie ubezwłasnowolnionych niewolnic i nałożnic. Który pełnię władzy oddaje w ręce mężczyzn. Który sankcjonuje przemoc fizyczną i psychiczną. W tym kontekście można stwierdzić, że Jerżanow po raz kolejny powiela westernowy schemat, w którym osamotniony sprawiedliwy bohater występuje przeciwko wszystkim innym – skorumpowanym i zastraszonym.
Jak wiele obrazów Adilchana Jerżanowa (w tym przypadku jest on nie tylko reżyserem, ale i scenarzystą), „Ułbołsyn” pokazana została na wielu światowych festiwalach: w Katalonii, Turcji, Szwajcarii, Hongkongu, Francji, Czechach, Rosji, nawet Polsce (na „Nowych Horyzontach” w 2021 roku). W estońskim Tallinie nagrodzona została w kategorii najlepszego filmu azjatyckiego i otrzymała nominację do Grand Prix. Duża w tym również zasługa realistycznych, oddających piękno przyrody, ale i zgniliznę świata, zdjęć autorstwa operatora Azamata Dułatowa („Polowanie na Ducha”), jak też utrzymanej w synthpopowej stylistyce lat 80. muzyce (jej twórca / twórczyni to Alua Orentai). Charakterystyczny lejtmotyw ma w sobie nie tylko melodyjność, ale też sporo niepokoju i zadziorności. Co tu dużo mówić: idealnie wpasował się w treść „Ułbołsyn”.
koniec
15 stycznia 2023

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Co nam w kinie gra: Czasami myślę o umieraniu
Kamil Witek

5 III 2024

Powieszenie na haku żurawia. Zatrucie żrącym kwasem. Uduszenie przez wielkiego Boa. Fran — bohaterce „Czasem myślę o umieraniu”, czego jak czego, ale pomysłów na własny zgon nie brakuje.

więcej »

Kulawe konie: Sez. 3. odc. 6. Prawda jak oliwa zawsze na wierzch wypływa
Marcin Mroziuk

4 III 2024

Po raz kolejny mamy okazję się przekonać, że chociaż agenci ze Slough House pod wieloma względami może nie dorównują kolegom z Regent’s Park, to nie sposób odmówić im pomysłowości, odwagi i waleczności (nawet jeśli cechy te nie rozkładają się równomiernie w ich grupie). Nie możemy mieć natomiast pewności, czy porażka Ingrid Tearney spowoduje, że w MI5 rzeczywiście nastąpią zmiany na lepsze.

więcej »

East Side Story: Od miłości do nienawiści
Sebastian Chosiński

3 III 2024

Durdona Tulaganowa to uzbecka scenarzystka i reżyserka, która najczęściej bohaterkami swoich filmów czyni kobiety po przejściach. Tak było w omawianej przed kilkoma tygodniami „Grze losu”, tak jest również w nakręconej w 2017 roku „Ciemności”. Młoda Fatima próbuje ułożyć sobie życie po tym, jak jej mąż trafił do więzienia. Gdy ten opuszcza zakład karny, chce odzyskać i żonę, i córkę.

więcej »

Polecamy

Polski hit eksportowy

Z filmu wyjęte:

Polski hit eksportowy
— Jarosław Loretz

Zemsty szpon
— Jarosław Loretz

Taśmowa robota
— Jarosław Loretz

Z wątrobą na dłoni
— Jarosław Loretz

Panika na planie
— Jarosław Loretz

Jak nie gryzoń, to może jaszczurka?
— Jarosław Loretz

A gdyby tak skrzyżować człowieka z gryzoniem... inaczej
— Jarosław Loretz

A gdyby tak skrzyżować człowieka z gryzoniem...
— Jarosław Loretz

Miły uśmiech na nowy rok
— Jarosław Loretz

Odcinek świąteczny
— Jarosław Loretz

Zobacz też

Z tego cyklu

Od miłości do nienawiści
— Sebastian Chosiński

By państwo rosło w siłę, a obywatele czuli się bezpieczniej
— Sebastian Chosiński

Bandyta też chce być kochany
— Sebastian Chosiński

Ciotka z piekła rodem
— Sebastian Chosiński

Zbudzone upiory
— Sebastian Chosiński

Tajemnica pięknej aktorki
— Sebastian Chosiński

Bić się i kochać też trzeba umieć
— Sebastian Chosiński

Rozbić międzynarodówkę terrorystyczną!
— Sebastian Chosiński

Zabijać do końca świata! I o jeden dzień dłużej
— Sebastian Chosiński

Niech toczą się mongolskie głowy!
— Sebastian Chosiński

Tegoż twórcy

Transatlantyk 2015: Dzień 6
— Sebastian Chosiński

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.