Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 15 sierpnia 2022
w Esensji w Esensjopedii

Komiksy

Magazyn CCXVIII

Podręcznik

Kulturowskaz MadBooks Skapiec.pl

Nowości

komiksowe

więcej »

Zapowiedzi

komiksowe

więcej »

Władysław Krupka, Jerzy Wróblewski
‹Kapitan Żbik #52: Ślady w lesie›

EKSTRAKT:50%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułKapitan Żbik #52: Ślady w lesie
Scenariusz
Data wydania1982
RysunkiJerzy Wróblewski
Wydawca Sport i Turystyka
CyklKapitan Żbik
Gatunekkryminał
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk

Kapitan Żbik: Magik na wiejskim odpuście
[Władysław Krupka, Jerzy Wróblewski „Kapitan Żbik #52: Ślady w lesie” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
W „Śladach w lesie” – trzeciej (przedostatniej) części miniserii – coś wreszcie zaczęło się dziać, chociaż przez cały czas czytelnikowi towarzyszy poczucie, że mozolne dążenie do celu, czyli rozwiązania sprawy tajemniczego zaginięcia niemieckiego marynarza, wcale nie jest zasługą majora Żbika, lecz spadających mu z nieba na biurko dowodów. Gdyby Żbik nie był ateistą, mógłby nawet pomyśleć, że to sprawka Boga.

Sebastian Chosiński

Kapitan Żbik: Magik na wiejskim odpuście
[Władysław Krupka, Jerzy Wróblewski „Kapitan Żbik #52: Ślady w lesie” - recenzja]

W „Śladach w lesie” – trzeciej (przedostatniej) części miniserii – coś wreszcie zaczęło się dziać, chociaż przez cały czas czytelnikowi towarzyszy poczucie, że mozolne dążenie do celu, czyli rozwiązania sprawy tajemniczego zaginięcia niemieckiego marynarza, wcale nie jest zasługą majora Żbika, lecz spadających mu z nieba na biurko dowodów. Gdyby Żbik nie był ateistą, mógłby nawet pomyśleć, że to sprawka Boga.

Władysław Krupka, Jerzy Wróblewski
‹Kapitan Żbik #52: Ślady w lesie›

EKSTRAKT:50%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułKapitan Żbik #52: Ślady w lesie
Scenariusz
Data wydania1982
RysunkiJerzy Wróblewski
Wydawca Sport i Turystyka
CyklKapitan Żbik
Gatunekkryminał
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Czytając dwa pierwsze zeszyty miniserii wieńczącej cały cykl o kapitanie / majorze Żbiku – to jest „St. Marie wychodzi w morze…” oraz „Nie odebrany telegram” (sic!) – można się nieźle wynudzić. Gdyby nie erotyczne napięcie pomiędzy głównym bohaterem a jego przyjaciółką, panią kustosz z muzeum w Waśniewicach (Waśnicach), nie byłoby w ogóle czym się ekscytować. A tak przynajmniej nastoletni czytelnik mógł z wypiekami na twarzy snuć domysły: poszedł dzielny milicjant z piękną historyczką do łóżka (po romantycznym spacerze brzegiem morza) czy też zachował się jak frajer, odstawił ją do hotelu, pocałował w rączkę, musnął wargami policzek i popędził do komendy ścigać bandytów? Odpowiedzi na te pytanie pozostają jedynie w sferze domysłów, ale sam fakt, że scenarzysta Władysław Krupka dał asumpt do podobnych rozważań zasługuje na podkreślenie.
Przejdźmy jednak do rzeczy. Fabuła „Śladów w lesie” rozpoczyna się dokładnie w tym samym miejscu, w jakim urwany został poprzedni odcinek. Żbik przyjął zaproszenie od kapitana statku „St. Marie” i udał się do portu, aby porozmawiać o zaginionym Hansie Jurgenie. To podczas tego nieoficjalnego przesłuchania major dowiaduje się o niecodziennych zainteresowaniach Jurgena paliwami płynnymi do silników okrętowych. Od tego momentu dzielny funkcjonariusz nie ma raczej wątpliwości, że cała afera związana z Hansem musi mieć podłoże dotykające szpiegostwa przemysłowego (co zresztą z miejsca przywodzi na myśl wcześniejszą o sześć lat, również rozgrywającą się w dużej części na Wybrzeżu, dylogię „Wodorosty i pasożyty”). A nawet gdyby myślał inaczej, Krupka robi wszystko, aby sprowadzić tok śledztwa na ten właśnie tor. Szkoda jednak, że w wielu kwestiach scenarzysta postanawia po prostu wyręczyć stróżów prawa – zamiast zmusić ich do wytężonej pracy, jak magik na wiejskim odpuście rzuca im co rusz dowody na stół.
Skoro chodzi o paliwa płynne, to kto musi być całą sprawą najbardziej zainteresowany? Oczywiście Instytut Paliw Płynnych (raz!). Gdy w zbiorniku z chemikaliami na terenie Zakładów Budowy Maszyn zostaje przypadkowo znaleziony mundur marynarski Jurgena, to dla kogo wykonywane są tam prace? Dla Instytutu Paliw Płynnych (dwa!). Kiedy udaje się dotrzeć do przyjaciółki Marii Olimpskiej, Krystyny Zakolskiej, to okazuje się, że jest ona sekretarką dyrektora w jakiej placówce? A jakże, w Instytucie Paliw Płynnych (trzy!). Opowiadając o zaginionej, podobnie jak Jurgen, Olimpskiej, Zakolska wyjawia, że niegdyś była ona na stażu w… jakim zakładzie? Tak, dobrze się domyślacie – w Instytucie Paliw Płynnych (cztery!). Gdy kapitan Zawadzki i porucznik Bielak otrzymują doniesienie o zaginięciu tajnej dokumentacji wielkiej wagi, to z jakiej przychodzi ono instytucji? Hmm… z Instytutu Paliw Płynnych (pięć!). A kiedy wreszcie sierżantowi Zaryckiemu udaje się, za zgodą prokuratora, wejść do mieszkania Olimpskiej w celu przeszukania, znajduje on tam papiery z pieczątką jakiego urzędu? Bingo! Instytutu Paliw Płynnych (sześć!).
A i to jeszcze nie wszystko. Gdy Żbik po wizycie u Zakolskiej wraca do gdyńskiej komendy MO, czeka tam na niego gość. Pewien inżynier. Gdzie pracujący? Dopowiedzcie sobie sami, bo robi się to już nudne (w każdym razie, gwoli ścisłości, doliczmy „siedem!”). I to wszystko na temat fabuły, która kryje w sobie tyle tajemnicy, co stojąca w świetle reflektorów striptizerka po zakończeniu pokazu. Nie najlepiej wróży to poziomowi ostatniej odsłony miniserii, „Smutnemu finałowi”, ale tym problemem, pozwólcie, zajmiemy się dopiero za tydzień, gdy już trochę dojdziemy do siebie po szoku wywołanym „Śladami w lesie”. Teraz wróćmy do… początku, czyli tradycyjnego listu bohatera komiksu do czytelników. Żbik podjął w nim temat zawsze aktualny – alkoholizmu. Z jednej strony wskazał na społeczne skutki problemu („demoralizacja, wzrost przestępczości, nieszczęśliwe wypadki, w których giną ludzie, a również tragedia rodzin alkoholików, w których wychowuje się ok. 400.000 dzieci zagrożonych demoralizacją”), z drugiej – zaapelował, by młodzież angażowała się w akcje antyalkoholowe, jako pozytywny przykład podając konkurs „Młodość – Trzeźwość”.
Pozostałe „bonusy” są na szczęście – w dwóch (na trzy) przypadkach – nieco ciekawsze. Nie zabrakło kolejnej (tym razem trzynastej) lekcji samoobrony doktora Krzysztofa Kondratowicza, w której czytelnicy poznali pad „kołyskowy” w przód. Z ciekawością można było zapoznać się także z ciągiem dalszym „Nauki i techniki w służbie MO”, w którym opisano sposoby ekspertyzy pisma ręcznego. Aż dziw, że tak istotna we współczesnej kryminalistyce praktyka śledcza została zaprezentowana tak późno. Tylną okładkę zdobiła natomiast – poza zapowiedzią „Smutnego finału” – „Kronika MO”, tym razem poświęcona tworzeniu w 1945 roku struktur milicyjnych na terenie późniejszego województwa piotrkowskiego (dzisiejszego łódzkiego). Czego zabrakło? Tego, co ze Żbikowych dodatków było zawsze najciekawsze, a więc minikomiksu z cyklu „Za ofiarność i odwagę”.
koniec
20 sierpnia 2017

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Tam piekło twe, gdzie serce twoje
Marcin Knyszyński

15 VIII 2022

Egmont bardzo konsekwentnie podszedł do tematu zbiorczych edycji „Hellblazera” – w lipcu otrzymaliśmy trzeci, ostatni tom autorstwa Jamesa Delano. To właśnie ten Brytyjczyk, stworzył postać Johna Constantine’a od podstaw – opierając się na kilku podstawowym założeniach Alana Moore’a. W życiu ulicznego maga z Liverpoolu skończył się pewien etap – zobaczymy dziś jak to wyglądało.

więcej »

Pożegnanie z Dzikim Zachodem
Maciej Jasiński

14 VIII 2022

W ostatnich miesiącach wydawnictwo Egmont zaprezentowało trzy tomy serii "Lucky Luke", będące ostatnimi, jakie narysował Morris. Niestety, nie są to najlepsze komiksy tego powstającego przez wiele dekad cyklu. Ale problem w mniejszym stopniu dotyczy ilustracji, ocenę tych albumów mocno obniżają scenariusze, które są o wiele mil poniżej poziomu tych, które w najlepszych czasach serii stworzył Rene Goscinny.

więcej »

Dziecko, które pamiętało gwiazdy
Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

13 VIII 2022

Bałem się tego komiksu. Zanim go przeczytałem, najpierw dość długo łypał na mnie z półki i doprawdy nie wiedziałem czego się po nim spodziewać. Oto on – „Mały astronauta” autorstwa Jean-Paula Eida.

więcej »

Polecamy

Łatwe trudnego początki

Polscy podróżnicy:

Łatwe trudnego początki
— Marcin Osuch

Kumpel Mickiewicza
— Marcin Osuch

Prototyp Zagłoby
— Marcin Osuch

Wspomnienia jak żyła złota
— Marcin Osuch

Być jak Kmicic
— Marcin Osuch

Zobacz też

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.