Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 27 lutego 2024
w Esensji w Esensjopedii

Komiksy

Magazyn CCXXXIII

Konkursy

Podręcznik

Kulturowskaz MadBooks Skapiec.pl

Nowości

komiksowe

więcej »

Zapowiedzi

komiksowe

więcej »

Na północy krew z rozbitych czaszek bucha
[ - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
Przy ostatnim zamówieniu z Multiversum postanowiłem wziąć sobie coś nowego na spróbowanie. Wybrałem pierwszy tom serii publikowanej przez Vertigo – „Northlanders” – zatytułowany „Sven the Returned”, który jakiś czas temu polecał Kamil Śmiałkowski. Autorem scenariusza do komiksu jest znany skądinąd Brian Wood, za rysunki odpowiada zaś Davide Gianfelice. I jest to całkiem sprawny komiks z akcją rozgrywającą się wśród Wikingów, którzy skolonizowali Orkady.

Daniel Gizicki

Na północy krew z rozbitych czaszek bucha
[ - recenzja]

Przy ostatnim zamówieniu z Multiversum postanowiłem wziąć sobie coś nowego na spróbowanie. Wybrałem pierwszy tom serii publikowanej przez Vertigo – „Northlanders” – zatytułowany „Sven the Returned”, który jakiś czas temu polecał Kamil Śmiałkowski. Autorem scenariusza do komiksu jest znany skądinąd Brian Wood, za rysunki odpowiada zaś Davide Gianfelice. I jest to całkiem sprawny komiks z akcją rozgrywającą się wśród Wikingów, którzy skolonizowali Orkady.
Okładka
Okładka
Szczerze mówiąc, miałem pewne obawy, czy „Northlanders” będzie warte wydanych nań pieniędzy. Jakoś mam opory, by uwierzyć, że Amerykanie są w stanie na poważnie wziąć się za typowo europejskie klimaty i nie spartolić ich. Jestem też troszkę nieufny wobec Wooda, którego babole punktowałem podczas opisywania „DMZ”. Jednak w przypadku „Northlanders” obawy okazały się nieuzasadnione, bo to naprawdę niezły komiks, który czyta się świetnie i nie można się od niego oderwać.
Głównym bohaterem jest Sven, normański wojownik służący cesarzowi Konstantynopola (czy też Miklagrodu, jak zwą go Wikingowie). Sven dowiaduje się, że jego ojciec zginął, a przynależne mu dziedzictwo przejął wujaszek Gorm. Wiking rusza więc do ojczyzny, by odebrać to, co mu się należy. Nietrudno się domyślić, że Gorm i jego przydupasy niechętnie spoglądają na cudownie odnalezionego dziedzica. Obijają mu więc gębę i zostawiają, by skonał w ziemiance. Jednak Sven jest z twardej gliny ulepiony, więc pomalutku rozpoczyna krwawą zemstę. Wkrótce zyskuje też mniej lub bardziej urodziwych sojuszników i tak się ta historia toczy. Lejąca się jucha, strzały padające znikąd, nieco o normańskiej kulturze, mitologii i zwyczajach. I choć fabuła oparta jest na wyświechtanym motywie - ostatni sprawiedliwy kontra banda nikczemników - to odpowiednie wyważenie elementów powoduje, że przyswaja się to z przyjemnością. Dodatkowym atutem są klawo zarysowani bohaterowie, którzy zmieniają się pod wpływem zaistniałych wydarzeń. Sven, Enna, Hakkar - dają radę!
Przykładowa plansza
Przykładowa plansza
Jedynym słabszym momentem jest chyba retrospekcja młodzieńczych przygód Svena, na mój gust poprowadzona „po sznureczku”. Zresztą Wood właśnie w okolicach Morza Czarnego nie ustrzegł się babola. Pierwsza scena komiksu, gdy Sven wraz z normańską załogą ściera się z innymi Wikingami, jest nieco naciągana. Owszem, Wikingowie służyli w Konstantynopolu, cesarze cenili sobie ich prostoduszność i umiejętności bojowe, nie mówiąc już o tym, że obstawa złożona z „rosłych chłopów” dawała poczucie bezpieczeństwa. Jednak nie sądzę, żeby Normanom dano okręt i tylko z nich złożono załogę. Przecież ci zaraz by się urwali i zaczęli łupić nadmorskie miasta…
Davide Giannfelice sprawnie zilustrował fabułę, tworząc udane wizerunki postaci. Postawni Wikingowie wyglądają tak, jak powinni, a kobitki są piękne. Dodatkowy atut to dobrze przedstawione miejsca, w których rozgrywa się akcja - zarówno pomieszczenia, jak i otwarte przestrzenie. Rysownik bardzo dobrze oddaje pełne dynamiki sceny walki, aż słychać świst mieczy, uderzenia metalu o metal, czuć zapach krwi i potu walczących. Rysunki uzupełnione dobrymi kolorami położonymi przez Dave′a McCaiga są niewątpliwie wielką zaletą tego komiksu. Tak jak i okładki poszczególnych zeszytów, których autorem jest Massiomo Carnevale.
Jeśli lubicie opowieści o Wikingach, sięgnijcie po „Northlanders” - nie zawiedziecie się. W serii tej jest wszystko, co powinno się znaleźć w dobrym komiksie akcji i w przyzwoitej historii o łupieżcach z Północy. Jeśli chcecie pooglądać troszkę więcej plansz, szkiców czy pierwocin scenariusza i poczytać co nieco o następnych odsłonach serii, zajrzyjcie na stronkę „Northlanders”.
koniec
15 czerwca 2009
Więcej tekstów Daniela Gizickiego o komiksach i nie tylko znajdziesz tutaj.

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Dobrze, że to już koniec
Maciej Jasiński

26 II 2024

Cykl „Batman Metal” wydawał mi się projektem o niezbyt dużym potencjale na kontynuację, jednak byłem w błędzie, bo Scott Snyder postanowił to mocno rozbudować. Po drodze do finału mieliśmy w tym świecie jeszcze pięć tomów „Ligi Sprawiedliwości”, album „Wojna totalna: Rok łotrów” oraz dwa tomy „Batman, który się śmieje” i „Batman, który się śmieje: Zarażeni”. Cykl „Death Metal” definitywnie kończy ten tworzony od lat projekt. Czy warto było czekać, aby poznać finał?

więcej »

W oparach nostalgii
Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

25 II 2024

„Czułe pożegnanie, część 2” to, jak sam tytuł wskazuje, pożegnanie z serią „Deadly Class”. I choć nie wiem, czy jest ono czułe, to na pewno nostalgiczne. Będzie mi bardzo brakowało tego tytułu.

więcej »

Strzelając z łuku trzema strzałami na raz
Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

24 II 2024

Czytając „Krainę Khora” zastanawiałem się, ile lat mogą mieć twórcy tego komiksu. Gdyby byli nastolatkami, powiedziałbym, że dobrze rokują na przyszłość. Gorzej, jeśli okazaliby się starsi…

więcej »

Polecamy

Superheroizm psychodeliczny

Niekoniecznie jasno pisane:

Superheroizm psychodeliczny
— Marcin Knyszyński

Za dużo wolności
— Marcin Knyszyński

Nigdy nie jest tak źle, jak się wydaje
— Marcin Knyszyński

„Incal” w wersji light
— Marcin Knyszyński

Superhero na sterydach
— Marcin Knyszyński

Nowe status quo
— Marcin Knyszyński

Fabrykacja szczęśliwości
— Marcin Knyszyński

Pusta jest jego ręka! Część druga
— Marcin Knyszyński

Pusta jest jego ręka! Część pierwsza
— Marcin Knyszyński

Superbohater zza biurka
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Tegoż autora

Na marginesie scenariusza #1
— Daniel Gizicki

Letnie dni
— Daniel Gizicki

Narkotyki i poszukiwania
— Daniel Gizicki

Wspaniały komiks!
— Daniel Gizicki

Młodociani turpiści?
— Daniel Gizicki

Czy na sali jest korekta?
— Daniel Gizicki

Wojny robotów
— Daniel Gizicki

Dla fanów Naruto
— Daniel Gizicki

Uwaga, kiepścizna!
— Daniel Gizicki

Sztuka jest nieśmiertelna!
— Daniel Gizicki

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.