Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 22 stycznia 2022
w Esensji w Esensjopedii

Komiksy

Magazyn CCXII

Podręcznik

Kulturowskaz MadBooks Serialomaniak.pl Skapiec.pl

Nowości

komiksowe

więcej »

Zapowiedzi

komiksowe

więcej »

Krzysztof Gawronkiewicz

Krzysztof Gawronkiewicz
Krzysztof Gawronkiewicz
ImięKrzysztof
NazwiskoGawronkiewicz

Wizja wojny nieprawdziwej

Esensja.pl
Esensja.pl
Krzysztof Gawronkiewicz
« 1 2

Krzysztof Gawronkiewicz

Wizja wojny nieprawdziwej

Dla przeciętnego czytelnika „Achtung Zelig” jest narysowany tak samo jak „Burza”, tą samą techniką. Też jest tam mnóstwo kresek, kropek. Tylko, że jest rysowany bardziej ekspresyjnie, staram się urozmaicać tę kreskę. Raz coś jest puszczone, innym razem narysowane precyzyjniej. Zależy od temperatury akcji.
Pochodną tej precyzji jest również czas, jaki poświęcasz na narysowanie każdego komiksu. Zazwyczaj niezwykle długi…
Zwykle długo siedzę przy swoich rzeczach. Ostatnio spotkałem znajomego, który po raz kolejny zasugerował, że wolno rysuję. Co to znaczy rysować wolno? To dobrze? Źle? Mówię: pokaż mi tych „szybkich” rysowników, którzy wydają teraz albumy. W biegach na 100 metrów trzeba być szybkim, a nie w rysowaniu. Co to w ogóle za zaleta?! Ja zresztą też uważam, że wolno rysuję. Z jednej strony we Francji i Belgii są rysownicy zarabiający na komiksach, którzy robią dwa albumy na trzy lata, albo trzy albumy na dwa lata. Z drugiej, weźmy takiego Bilala. Po jego komiksach widać, że to nie jest praca zrobiona w rok, pół roku, tylko robi to parę lat. Usiądzie, raz zrobi genialną rzecz. I to zostaje na wieczność. Opus magnum. Byle nie przegiąć i nie robić w nieskończoność czegoś niepotrzebnego. Można się przecież zarysować na śmierć. Są granice. Trzeba wiedzieć, co odpuścić, co zostawić, jak skończyć.
„Achtung Zelig” również powstawał z przerwami.
Przerwy w rysowaniu były czasami nawet dwuletnie. Pewnie wynikało to z niemocy wydawniczej. Nie było żadnego bodźca. Rysowałem wówczas Mikropolis, to „Kelwina i Celsjusza” i do „Gazety Wyborczej”. Później ukazał się pierwszy album, drugi album. W międzyczasie rysowałem „Zeliga”. Były jakieś impulsy, pomysły, czasami jakiś film zobaczyłem, czy jakieś zdjęcie, czy w jakieś opowieści zaintrygował mnie jakiś pomysł. Czasami chciałem coś narysować, ale po prostu nie wychodziło. Jakbym w ogóle nie umiał rysować. Są takie dni, czy tygodnie nawet. A czasami siadam i po prostu wiem, że narysuję dokładnie to, co sobie wyobraziłem. Przerwy były różne, z różnych powodów. Walczyłem jednak, żeby w tym komiksie styl był jednak cały czas ten sam.
Przez lata zmienia się styl rysownika, jego doświadczenie życiowe, spojrzenie na świat, uczy się nowych technik, zauważa nowe rzeczy. Jak udało ci się utrzymać spójność – przede wszystkim graficzną – tego komiksu?
Moim zdaniem nie powinno się rysować albumu po kolei plansza za planszą. Dzieło zawsze powstaje na szkielecie, ma swój plan, punkty odniesienia. Gdy rysujesz pierwszy kadr szesnastej planszy, a później czwarty kadr pierwszej planszy, a rysujesz długo i styl ci się zmienia, to czytelnik tego nie wyłapie. Różnice stylów zacierają się. Może dzięki temu, że nie rysowałem tych plansz po kolei, udało mi się utrzymać całość w jednym stylu.
Powiedziałeś, że ważne jest, by wiedzieć, co odpuścić, kiedy skończyć. Nie miałeś momentów, w których traciłeś serce do rysowania „Achtung Zelig"?
Właśnie głównie z powodu takich momentów były przerwy w rysowaniu. Obiecywałem sobie, że już nigdy się za to nie wezmę, że mam tego dosyć. Ta technika rysowania jest szczególnie mecząca. Jest przyjemnie, kiedy po dłuższej przewie tak sobie siadam i rysuję. Gra odpowiednia muzyka, zanurzam się w tym świecie. Ale potem przychodzi totalne zmęczenie. Po każdej takiej jednodniowej sesji mam już tego dość. Na szczęście wiem, w którym momencie przestać, bo dalsze rysowanie jest kompletnie nieefektywne.
Czasami rysuję mimo zmęczenia, rysuję na pamięć, a mózg już nie pracuje. Następnego dnia oglądam ten rysunek i jest do wyrzucenia, do niczego się nie nadaje. Ostatnio tak robiłem. Bolała mnie głowa. Nigdzie nie wyjeżdżałem na wakacje. Do końca albumu zostały trzy plansze. Niby skomplikowane, ale mam to wszystko opanowane, żadnych rewolucji graficznych tutaj być nie musi, bo to chodzi tylko o narrację samą, to już koniec jest albumu, narysuję to według starych patentów. I tak po prostu rysowałem z lewej do prawej. Tym sposobem wykonałem trzy wersje jednej planszy. Pierwszą zrobiłem, ale była słaba. Zostawiłem chyba tylko jeden rysunek. Potem też go wyrzuciłem. Narysowałem drugą, ale się okazało, że była jeszcze gorsza. Nieporozumienie kompletne. A wydawało mi się, że zrobiłem to według swoich sprawdzonych schematów. Okazało się, że mózg był już przeładowany, musiał się zresetować. I tyle. Zrobiłem sobie trzydniową przerwę i narysowałem ten komiks inaczej. Po dwóch dniach przyszedł mi do głowy zupełnie inny pomysł.
Przez ostatni rok narysowałem trzy czwarte tego albumu. Ale oczywiście też z przerwami paromiesięcznymi. Minęło 10 lat, ale przez ten czas to się posuwało do przodu w tempie parę plansz co kilka lat. Dzięki temu powstawały nowe pomysły i nowe spojrzenie na to, co zrobiłem. Również do scenariusza można było dokładać, weryfikować, a nawet wyrzucać.
Po wielu latach wytężonej pracy, ukazały się dwa albumy „Mikropolis”, „Tabula Rasa” była publikowana w „Arenie Komiks”, w antologii „Wrzesień” ukazał się fragment „Burzy”, teraz na rynku pojawia się „Achtung Zelig”. Miał być trzeci album „Miasteczka Mikropolis”, ale jak rozumiem zajmiesz się zobowiązaniem związanym z wygraną komiksu „Otto Bohater” w konkursie wydawnictwa Glenat i telewizji Arte?
Muszę wykonać jeszcze 26 plansz. Przewiduję na to około 6-7 miesięcy pracy. To są moje plany i zarazem jeden wielki znak zapytania. Czy umierać z głodu i nie pracować, żeby skończyć ten komiks? Nie rozmawialiśmy jeszcze konkretnie z Francuzami. Oni się zobowiązują, że wydadzą komiks do końca 2004 roku. Dla mnie jest to teraz priorytet, niestety kosztem Mikropolis.
O waszej wygranej trochę się w Polsce mówiło, ale mało kto chyba wie, o czym opowiada ten komiks.
Z grubsza można powiedzieć, że jest to wariacja na temat czarnego kryminału, bardzo dziwaczna, pokraczna, rozgrywająca się w naszych polskich, warszawskich realiach.
Jakie znaczenie ma dla ciebie ta wygrana?
Dla mnie jest to niesamowita rzecz. Jak wygrana w totolotka. Już się z tym pogodziłem, ale dociera to do mnie powoli. Muszę prostu spokojnie zrealizować ten projekt, bez zbytniego ekscytowania się, bez kalkulowania, co będzie później. Teraz nastawiam się na zrobienie 32 stronicowego komiksu. Cieszę się, że robię komiks dla poważnego wydawnictwa. Wiem, że to będzie zawodowo wydane, ukaże się w kraju, gdzie ludzie cenią komiks. Najbardziej cieszy mnie to, że robię ten komiks z Grzegorzem Januszem, który jest świetnym scenarzystą.
Uważasz, że to może być początek kariery na rynku frankofońskim?
Może, ale nie musi. Wiele słyszałem historii, jak jest z tymi karierami na Zachodzie. Nie byłem tam, nigdy nie próbowałem robić tam kariery. Chcę po prostu, żeby komiks ujrzał światło dzienne. Byłoby wspaniale, gdyby udało się wydać ten komiks i gdybyśmy razem z Grzegorzem, mieszkając nadal w naszym ukochanym mieście, mogli tam publikować.
Tego wam życzę. Dziękuję za rozmowę.
koniec
« 1 2
1 listopada 2003

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Jestem fanem pantomimy i starego kina
Maciej Kur

13 XII 2021

Rozmawiamy z Maciejem Kurem, scenarzystą „Emilki Sza”, „Nowych przygód Kajka i Kokosza” oraz… „Delisiów”.

więcej »

Nie byłem pesymistą
Tomasz Kołodziejczak

15 X 2021

O serii „Kajko i Kokosz – Złota Kolekcja” i nie tylko, z Tomaszem Kolodziejczakiem rozmawia Marcin Osuch.

więcej »

Zajmowałem się tylko komiksem
Marek Szyszko

12 V 2020

Z Markiem Szyszko, rysownikiem komiksów i ilustratorem, w imieniu Esensji rozmawia Marcin Osuch.

więcej »

Polecamy

Łatwe trudnego początki

Polscy podróżnicy:

Łatwe trudnego początki
— Marcin Osuch

Kumpel Mickiewicza
— Marcin Osuch

Prototyp Zagłoby
— Marcin Osuch

Wspomnienia jak żyła złota
— Marcin Osuch

Być jak Kmicic
— Marcin Osuch

Zobacz też

Inne recenzje

Komiks musi nam się podobać
— Kultura Gniewu

Post-wojenny sen
— Konrad Wągrowski

Tegoż twórcy

Carlos Castaneda na działce u babci w Siekierkach
— Paweł Ciołkiewicz

Omniscjencja mola książkowego
— Paweł Ciołkiewicz

Historia w obrazkach: Posępność z nutką nadziei
— Sebastian Chosiński

Sny Ozrabala
— Paweł Sasko

Reedycja symbolu
— Paweł Sasko

Krwi żąda, krwi żąda, krwi żąda!
— Konrad Wągrowski

O Esencji w Esensji
— Konrad Wągrowski

Poszukiwacze zaginionej babci, czyli fenomen Mikropolis
— Konrad Wągrowski

Krótko o komiksach: Październik 2001
— Marcin Herman, Marcin Lorek, Paweł Nurzyński

Tegoż autora

Mikropolis
— Krzysztof Gawronkiewicz, Dennis Wojda

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.