Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 25 lutego 2024
w Esensji w Esensjopedii

Georges Simenon
‹Zwierzenia Maigreta›

EKSTRAKT:70%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułZwierzenia Maigreta
Tytuł oryginalnyUne confidence de Maigret
Data wydania28 października 2016
Autor
PrzekładWłodzimierz Grabowski
Wydawca C&T
CyklKomisarz Maigret
SeriaZ układanką
ISBN978-83-7470-341-3
Cena19,—
Gatunekkryminał / sensacja / thriller
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj / Kup

Spowiedź skruszonego policjanta
[Georges Simenon „Zwierzenia Maigreta” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
Chyba wszystkie dotychczas opublikowane w Polsce powieści Georges’a Simenona z komisarzem Maigretem w roli głównej przedstawiały prowadzone przez niego śledztwa w czasie rzeczywistym. W „Zwierzeniach Maigreta” belgijski pisarz zrobił jednak wyjątek. Dochodzenie w sprawie zabójstwa Christine Josset opisane zostało bowiem w formie retrospekcji. Co – dodajmy – jest całkowicie usprawiedliwione.

Sebastian Chosiński

Spowiedź skruszonego policjanta
[Georges Simenon „Zwierzenia Maigreta” - recenzja]

Chyba wszystkie dotychczas opublikowane w Polsce powieści Georges’a Simenona z komisarzem Maigretem w roli głównej przedstawiały prowadzone przez niego śledztwa w czasie rzeczywistym. W „Zwierzeniach Maigreta” belgijski pisarz zrobił jednak wyjątek. Dochodzenie w sprawie zabójstwa Christine Josset opisane zostało bowiem w formie retrospekcji. Co – dodajmy – jest całkowicie usprawiedliwione.

Georges Simenon
‹Zwierzenia Maigreta›

EKSTRAKT:70%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułZwierzenia Maigreta
Tytuł oryginalnyUne confidence de Maigret
Data wydania28 października 2016
Autor
PrzekładWłodzimierz Grabowski
Wydawca C&T
CyklKomisarz Maigret
SeriaZ układanką
ISBN978-83-7470-341-3
Cena19,—
Gatunekkryminał / sensacja / thriller
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj / Kup
Najczęściej jest tak, że to komisarz Jules Maigret w swoim gabinecie przy Quai de Orfèvres, czyli słynnym paryskim Nabrzeżu Złotników, wsłuchuje się w spowiedzi skruszonych przestępców (morderców, złodziei, aferzystów). Tym razem jest dokładnie na odwrót. To on, dręczony wyrzutami sumienia, spowiada się swemu wieloletniemu przyjacielowi, doktorowi Pardonowi. Ta niecodzienna sytuacja zostaje sprowokowana przypadkowo, gdy pewnego wieczoru, podczas wizyty Maigretów, do lekarza dzwoni żona ciężko chorego żydowskiego krawca rodem z Polski. Spanikowana kobieta pragnie ulżyć doli umierającego na nowotwór męża; nie przyjmuje do wiadomości faktu, że jest to tak naprawdę niemożliwe. Zderzony z jej rozpaczą Pardon przeżywa prawdziwe moralne katusze, a jego boleść udziela się także legendarnemu komisarzowi, któremu pachnące majem powietrze za oknem przypomina o pewnym dramatycznym śledztwie sprzed lat. Chcąc zrzucić z siebie tamto przykre wspomnienie, policjant otwiera się przed lekarzem, jak przed spowiednikiem.
Taki jest punkt wyjścia „Zwierzeń Maigreta” – klasycznego, jak na Georges’a Simenona przystało, kryminału, którego fabuła przedstawiona została jednak w dość nietypowy sposób, w formie retrospekcji. Belg napisał tę powieść w cztery lata po powrocie ze Stanów Zjednoczonych i w dwa po tym, jak osiedlił się już na stałe w Szwajcarii (w Échandes w kantonie Vaud). Praca nad nią zajęła mu zaledwie osiem dni: rozpoczął ją 26 kwietnia, a zakończył 3 maja 1959 roku. Wielbiciele komisarza Maigreta poznali ją cztery miesiące później, gdy została opublikowana w dwudziestu odcinkach w paryskim dzienniku „Le Figaro”. Po kilku kolejnych tygodniach „Zwierzenia…” ukazały się w formie książkowej, tradycyjnie nakładem zaprzyjaźnionej z pisarzem oficyny Presses de la Cité. Warto dodać jeszcze, że była to chronologicznie – nie licząc oczywiście opowiadań – pięćdziesiąta czwarta (z w sumie siedemdziesięciu pięciu) powieści o Maigrecie. W tym kontekście trudno chyba dziwić się, że Simenon postanowił nieco poeksperymentować z formą narracji.
Wiemy już, jak czytelnik poznaje całą historię. A czego ona dotyczy? Główną postacią dramatu jest czterdziestoletni Adrien Josset, współwłaściciel – w jednej trzeciej – znanej firmy farmaceutycznej. Co sprawiło, że pewnego dnia trafił przed oblicze sprawiedliwości reprezentowanej przez Maigreta i nieustępliwego sędziego Coméliau? Został oskarżony o zamordowanie – ze szczególnym okrucieństwem – swej bogatej żony Christine. Czy to zrobił? On twierdzi, że nie, chociaż wszelkie poszlaki wskazują właśnie na jego winę. Tak jak – zgodnie z powiedzeniem – diabeł tkwi w szczegółach, tak w tym przypadku wszystko rozbija się o przeszłość i pochodzenie Adriena, którego związek z Christine uznany został wśród przyjaciół kobiety za mezalians. Po pierwsze: Josset był o kilka lat młodszy od swej małżonki (która miała już zresztą wcześniej męża). Po drugie: pochodził z prowincji, nie z Paryża. Po trzecie: był biedny jak mysz kościelna – przed poznaniem ukochanej pracował jako pomocnik farmaceuty w aptece.
Maigret, próbując dociec prawdy, musi przede wszystkim stworzyć dwa jak najbliższe rzeczywistości portrety psychologiczne: Josseta i jego zamordowanej żony. Szybko bowiem okazuje się, że klucz do rozwiązania zagadki tkwi nie tylko w postępowaniu Adriena, ale także Christine. Problem jednak w tym, że przyjaciele kobiety – ludzie z „towarzystwa” – chętnie mówią na temat Josseta, ale gdy Maigret chce się od nich dowiedzieć czegoś konkretnego o Christine – trafia na mur milczenia. Podobnie jak w wielu innych powieściach Simenona, słynny komisarz okazuje się tu bardziej nawet psychologiem i spowiednikiem, aniżeli policjantem z krwi i kości. Nie musi nikogo ścigać, do nikogo strzelać – zagadkę rozwiązuje, łącząc ze sobą fakty i nade wszystko wykorzystując swą ponadprzeciętną znajomość ludzkiej psychiki. Otwarte pozostaje jedynie stwierdzenie, czy Maigret naprawdę „rozwiązuje” sprawę zabójstwa pani Josset. W przeciwnym wypadku nie musiałby się przecież z niczego spowiadać…
Georges Simenon to mistrz lakonicznego stylu, który jednym trafnym zdaniem potrafi na temat swoich bohaterów powiedzieć więcej, niż inni pisarze barwnymi opisami mieszczącymi się na kilku bądź kilkunastu stronach. To efekt wyostrzonego zmysłu obserwacji Belga, jak również dopracowanej do perfekcji umiejętności stosowania skrótów myślowych. Taka forma narracji stawia jednak także określone zadania przed czytelnikiem. Wymaga od niego maksymalnego skupienia, a nierzadko też znajomości psychologii. Brak odpowiedniej wiedzy w temacie nie pozbawia wprawdzie przyjemności płynącej z lektury, ale może utrudnić zrozumienie pewnych zawiłości. „Zwierzenia Maigreta”, jak i inne książki cyklu, doczekały się ekranizacji. I to aż trzech. We wszystkich przypadkach były to jednak tylko odcinki seriali, które nakręcono w Anglii (1963), Japonii (1978) oraz we Francji (1981). W postać komisarza Maigreta wcielali się w nich odpowiednio: Rupert Davies, Kinya Aikawa oraz Jean Richard.
koniec
2 lutego 2017

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

PRL w kryminale: Grzech niedocenienia (ludowej milicji)
Sebastian Chosiński

23 II 2024

Gdybym miał obstawiać, jednak bez groźby utraty postawionej gotówki, stwierdziłbym, że Paweł Borys Henelt napisał „Nieuchwytnego” w 1955 bądź następnym roku i że była to chronologicznie pierwsza jego powieść z majorem MO Wiktorem Zarubą w roli głównej. Mimo to na swój pierwodruk – i to nie w formie książkowej, lecz jako „gazetowiec” na łamach „Słowa Powszechnego” – musiała ona czekać długich siedem lat.

więcej »

PRL w kryminale: Nadmiernie wrażliwy śledczy
Sebastian Chosiński

16 II 2024

Niepohamowane ludzkie namiętności niejednokrotnie stawały się – także w literaturze – przyczyną wielkich tragedii. Zwłaszcza miłosnych. Taki właśnie wątek postanowił rozwinąć w jednej ze swoich „powieści milicyjnych” Artur Morena, pod którym to pseudonimem ukrywał się Andrzej Wydrzyński. Nosi ona tytuł „Arlekin”, a ukazała się – przed ponad półwieczem – w serii Iskier „Ewa wzywa 07…”.

więcej »

PRL w kryminale: „Kopan” i „kwasopran”
Sebastian Chosiński

9 II 2024

Skoro major Wiktor Zaruba, bohater „powieści milicyjnych” Pawła Borysa Henelta, jest jednym z najwybitniejszych przedstawicieli prawa, jakich świat nosi, to i sprawy, którymi się zajmuje, muszą być niezwykłej wagi. W wydrukowanym w 1962 roku na łamach „Słowa Powszechnego” „gazetowcu” „Plany rakiety X-1 zaginęły” próbuje on złapać podstępnych szpiegów, którzy czyhają na genialny polski wynalazek.

więcej »

Polecamy

Pierwsza wojna... czasowa

Stare wspaniałe światy:

Pierwsza wojna... czasowa
— Andreas „Zoltar” Boegner

Wszyscy jesteśmy „numerem jeden”
— Andreas „Zoltar” Boegner

Krótka druga wiosna „romansu naukowego”
— Andreas „Zoltar” Boegner

Jak przewidziałem drugą wojnę światową
— Andreas „Zoltar” Boegner

Cyborg, czyli mózg w maszynie
— Andreas „Zoltar” Boegner

Narodziny superbohatera
— Andreas „Zoltar” Boegner

Pierwsza historia przyszłości
— Andreas „Zoltar” Boegner

Zobacz też

Tegoż autora

Miasto grzechu i występku
— Sebastian Chosiński

Windą do nieba
— Sebastian Chosiński

Konflikt pokoleń
— Sebastian Chosiński

Przez morza i oceany…
— Sebastian Chosiński

Upiorny „Glina”
— Sebastian Chosiński

Europejska dusza, amerykański sznyt
— Sebastian Chosiński

Pod przewodem Pernille
— Sebastian Chosiński

Chwila subtelnego oddechu
— Sebastian Chosiński

Jak traktować klasyków
— Sebastian Chosiński

Monk wieczne żywy!
— Sebastian Chosiński

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.