Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 5 marca 2021
w Esensji w Esensjopedii

Ursula K. Le Guin
‹Sześć światów Hain›

WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułSześć światów Hain
Data wydania3 listopada 2015
Autor
PrzekładKatarzyna Staniewska, Agnieszka Sylwanowicz
Wydawca Prószyński i S-ka
CyklHain
ISBN978-83-8069-175-9
Format944s. 151×231mm; oprawa twarda
Cena69,90
WWW
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj / Kup

Sześć światów Hain: Świat trzeci
[Ursula K. Le Guin „Sześć światów Hain” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
„Miasto złudzeń” to kolejna, po „Świecie Rocannona”, powieść drogi w dorobku Ursuli LeGuin. W ciekawy sposób wykorzystuje ona wątki z „Planety wygnania”, będąc jednocześnie, do pewnego stopnia, zapowiedzą „Czarnoksiężnika z Archipelagu”. A w tym wszystkim oferuje nad wyraz ciekawą, postapokaliptyczną wizję Ziemi.

Miłosz Cybowski

Sześć światów Hain: Świat trzeci
[Ursula K. Le Guin „Sześć światów Hain” - recenzja]

„Miasto złudzeń” to kolejna, po „Świecie Rocannona”, powieść drogi w dorobku Ursuli LeGuin. W ciekawy sposób wykorzystuje ona wątki z „Planety wygnania”, będąc jednocześnie, do pewnego stopnia, zapowiedzą „Czarnoksiężnika z Archipelagu”. A w tym wszystkim oferuje nad wyraz ciekawą, postapokaliptyczną wizję Ziemi.

Ursula K. Le Guin
‹Sześć światów Hain›

WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułSześć światów Hain
Data wydania3 listopada 2015
Autor
PrzekładKatarzyna Staniewska, Agnieszka Sylwanowicz
Wydawca Prószyński i S-ka
CyklHain
ISBN978-83-8069-175-9
Format944s. 151×231mm; oprawa twarda
Cena69,90
WWW
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj / Kup
Dość późno dowiadujemy się, że „Miasto złudzeń” jest odległą, ale bardzo wyraźną kontynuacją „Planety wygnania”, choć już na początku możemy wyraźnie dostrzec podobieństwo poruszanych tematów: wątki wojny oraz niełatwego przystosowania się ludzi pochodzących z różnych miejsc do zrozumienia siebie nawzajem. Kim jest anonimowy bohater, któremu zamieszkujący gęsty las plemię nadało imię Falk? Tego nie wie nawet on sam i podróż, na którą się wybierze, będzie stanowiła dla niego wyprawę w poszukiwaniu prawdy na swój temat.
Akcja powieści rozgrywa się na Ziemi, lecz minęło tysiąc lat od wojny, która rozpętała się między ludźmi a tajemniczymi Shinga. Ludzkość przegrała, a ich nowi tajemniczy władcy… cóż, o nich wiemy równie mało, co o Falku. Gdzieś tam są, krążą plotki o ich okrucieństwie i potędze, ale nieprędko przyjdzie nam poznać o nich prawdę. Jak łatwo możemy się domyślić, miejscem akcji jest Ameryka Północna, która po latach powróciła do swojego pierwotnego charakteru: gęste lasy, ogromne prerie pełne stad bizonów, okazjonalne ruiny dawnych zabudowań czy osady pełne zarówno przyjaznych i gościnnych ludzi, jak i wrogo nastawionych outsiderów.
Wszyscy ludzie żyją w strachu przed tajemniczymi Shinga, którzy podbili Ziemię (i prawdopodobnie inne światy Ligi), zakazali podróży międzyplanetarnych, „zniszczyli naszą naukę, spalili książki, a co gorsza, przeinaczyli wszystko, co nam pozostało”. Nie ma przy tym żadnego znaczenia, że prawo narzucone przez zdobywców zabraniało ludziom zabijania – koszt takiego pacyfizmu był dla wszystkich, nawet dla tych, którzy nie widzieli na oczy żadnego przedstawiciela rasy nowych panów, zdecydowanie zbyt duży. Ucisk obcych, nawet jeśli nie ingerował w żaden bezpośredni sposób w życie i codzienność resztek ludzkości, był trudny do zniesienia.
Stopniowo przypominając sobie swoje poprzednie losy, Falk zaczyna również kwestionować słuszność narzuconego zakazu zabijania – co z tego, że Shinga (jak od dawna podejrzewa) zachowali go przy życiu, skoro swoją technologią wymazali jego całą pamięć, odbierając mu to, co najważniejsze dla każdej jednostki: jego osobowość.
Co ciekawe, Le Guin nie każe Falkowi mozolnie odkrywać swojej przeszłości: po dotarciu do celu wędrówki, tytułowego miasta, zostaje on wręcz zasypany informacjami na temat swojego prawdziwego pochodzenia. I tylko od niego będzie zależało, czy uwierzy w cokolwiek, co przedstawiają mu Shinga, prezentujący się nie jako obcy, ale zwykli ludzie, którzy postanowili uratować Ligę przed upadkiem i zaprowadzić porządek w chaosie. Es Toch, miasto złudzeń, okazuje się dla Falka labiryntem (w metaforycznym sensie), przez który będzie musiał przebrnąć, by odkryć prawdę. Jak zauważyła w swojej recenzji Beatrycze Nowicka, wyprawa Falka jest powielaniem pewnych schematów fabularnych, do których Le Guin sięgała niejednokrotnie w swojej karierze pisarskiej.
Godne uwagi jest również to, w jaki sposób w pozornie pozbawionej dramatycznych wydarzeń powieści autorka zdołała (szczególnie po przybyciu bohatera do Es Toch) opisać stopniowo zaciskającą się wokół Falka sieć. Ani on, ani tym bardziej czytelnik, nie wiedzą w pełni, ile ze słów wypowiadanych przez gospodarzy jest prawdą. Miasto faktycznie pełne jest złudzeń, kuszących obietnic i nadziei na lepszą przyszłość, którą mieliby zagwarantować wyłącznie nowi władcy.
Brakuje, nawet w finale, wartkiej akcji i znacząca większość końcowych wydarzeń to wewnętrzne przemyślenia Falka, jego próby odkrycia prawdy oraz znalezienia wyjścia z pozornie niemożliwej do rozwiązania sytuacji. Nietypowo przedstawiła Le Guin przemianę głównego bohatera oraz jego próby zrozumienia samego siebie – czy raczej dwóch osobowości, które w pewnym momencie musi ze sobą pogodzić. Ostateczne zwycięstwo jest wynikiem zarówno sprytu, jak i sporej dozy humanizmu, tak powszechnego w prozie tej autorki.
Choć jest to w głównej mierze powieść o poszukiwaniu prawdy na temat samego siebie, nie brakuje tu (szczególnie w opisach świata) takich wątków jak przemijanie i niezmienność w jednym:
„Poranek był rześki, spokojny i świeży – tak jak wówczas, gdy pierwotni mieszkańcy tego kraju budzili się w swych składanych spiczastych domach i wychodzili na zewnątrz, aby zobaczyć słońce wstające ponad ciemnym lasem. Poranki są zawsze takie same i jesień jest zawsze jesienią, lecz lat liczonych ludzkich życiem jest wiele. W tym kraju żyli niegdyś pierwotni mieszkańcy… a po nich przyszli następni, zdobywcy. I jedni, i drudzy przepadli, podbici i zwycięzcy, miliony istot, wszystkie zebrane razem w nieokreślony punkt na horyzoncie minionego czasu. Gwiazdy zostały zdobyte i znów stracone. Lata wciąż mijały i było ich tak wiele, że las z pradawnych czasów, całkowicie zniszczony, kiedy ludzie tworzyli i spełniali swoją historię, wyrósł na nowo.”
Wątki postapokaliptyczne nie wynikają tutaj wcale z powszechnej zagłady, jaka dotknęła ludzkość, ale z samego faktu kontroli nad nimi przez przybyłych z gwiazd Shinga. W porównaniu ze znanymi nam sukcesami Ligi, odkrywaniem nowych światów i poszerzaniem granic nauki, Le Guin bezustannie zadaje pytanie: czy cena za wszechobecny pokój narzucony przez zdobywców nie jest zbyt wysoka?
koniec
31 grudnia 2020

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Zbrodnie w stylu retro: Sanacyjny „Napoleon zbrodni”
Sebastian Chosiński

4 III 2021

Wydany w 1935 roku „Dom tajemnic” był czwartą odsłoną bestsellerowej serii kryminalnej „Wielkie gry Bernarda Żbika”. Tym razem Adam Nasielski – jeden z najpopularniejszych przedwojennych twórców literatury popularnej – nakazał swemu bohaterowi, inspektorowi Bernardowi Żbikowi z Centrali Służby Śledczej, rozwiązać zagadkę, która mniej rozgarniętych policjantów doprowadziłaby zapewne do szaleństwa. A pewnie i… do grobu.

więcej »

Mnich i rycerze na tropie zbrodni
Beatrycze Nowicka

3 III 2021

Otwierająca serię o bracie Godfrydzie „Pęknięta korona” oraz tom drugi „Czarcie słowa” mogą zapewnić przyjemną rozrywkę na kilka wieczorów.

więcej »

Lekkość ruchów okupiona ciężką pracą
Marcin Mroziuk

2 III 2021

Wiele dziewczynek i niektórzy chłopcy marzą o tym, by kiedyś podziwiano ich, gdy będą z gracją tańczyć na scenie. To właśnie dla nich „Mój balet” będzie lekturą nie tylko interesującą, ale również pożyteczną. Aneta Wira-Ostaszyk i Joanna Kończak przedstawiają bowiem wiele informacji, które z jednej strony mogą być przydatne dla młodych czytelników poważnie myślących o karierze baletowej, a z drugiej z pewnością zaciekawią też wielbicieli tańca klasycznego.

więcej »

Polecamy

Imperium wcale się nie rozpadło

Na rubieżach rzeczywistości:

Imperium wcale się nie rozpadło
— Marcin Knyszyński

Lęk i odraza w Kalifornii
— Marcin Knyszyński

Las oblany słonecznym blaskiem
— Marcin Knyszyński

Dick jak Dickens
— Marcin Knyszyński

Kochać to nie znaczy zawsze to samo
— Marcin Knyszyński

Chorzy na życie
— Marcin Knyszyński

Dick w starym stylu
— Marcin Knyszyński

Faust musi przegrać
— Marcin Knyszyński

W poszukiwaniu rzeczywistości obiektywnej
— Marcin Knyszyński

Myślę, ale czy jestem?
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Inne recenzje

Sześć światów Hain: Świat drugi
— Miłosz Cybowski

Sześć światów Hain: Świat pierwszy
— Miłosz Cybowski

Z dziejów Ekumeny
— Magdalena Kubasiewicz

Z tego cyklu

Świat drugi
— Miłosz Cybowski

Świat pierwszy
— Miłosz Cybowski

Tegoż twórcy

Mała Esensja: Nie tak łatwo być wyjątkowym
— Marcin Mroziuk

Dom duszy
— Beatrycze Nowicka

Przeczytaj to jeszcze raz: Czy runął mur?
— Miłosz Cybowski

Przeczytaj to jeszcze raz: Po śniegu, coraz ku dzikszej krainie
— Miłosz Cybowski

Przeczytaj to jeszcze raz: Przejście
— Beatrycze Nowicka

Kobiety nad morzem
— Beatrycze Nowicka

Opowieść sentymentalna bez morału
— Miłosz Cybowski

Głos spośród cieni świętego gaju
— Beatrycze Nowicka

Szukając drogi
— Beatrycze Nowicka

Esensja czyta: Luty 2011
— Jędrzej Burszta, Miłosz Cybowski, Michał Foerster, Anna Kańtoch, Joanna Kapica-Curzytek, Daniel Markiewicz, Marcin Mroziuk, Mieszko B. Wandowicz

Tegoż autora

Do księgarni marsz: Marzec 2021
— Miłosz Cybowski, Joanna Kapica-Curzytek

Krótko o grach: Próba czasu
— Miłosz Cybowski

Krótko o grach: Asasyni warci wielbłąda
— Miłosz Cybowski

Droga na pewno ma kres
— Miłosz Cybowski

Krótko o grach: Artefakt albo psikus
— Miłosz Cybowski

Krótko o grach: O jedną księgę za daleko
— Miłosz Cybowski

Krótko o grach: Czy Hokusai byłby dumny?
— Miłosz Cybowski

Władza wszystko tłumaczy
— Miłosz Cybowski

Gruziński rozmach, ormiańska powściągliwość
— Miłosz Cybowski

Ten okrutny XX wiek: Buduj z Hitlerem
— Miłosz Cybowski

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.