Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 18 czerwca 2024
w Esensji w Esensjopedii

David Litchfield
‹Niedźwiedź, pianino, pies i skrzypce›

EKSTRAKT:60%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułNiedźwiedź, pianino, pies i skrzypce
Tytuł oryginalnyThe Bear, the Piano, the Dog, and the Fiddle
Data wydania10 lutego 2021
Autor
PrzekładNatalia Galuchowska
IlustracjeDavid Litchfield
Wydawca Zielona Sowa
CyklNiedźwiedź i pianino
ISBN978-83-8154-579-2
Format40s. 200×288mm; oprawa twarda
Cena29,90
Gatunekdla dzieci i młodzieży
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj / Kup

Mała Esensja: Na dobre i złe
[David Litchfield „Niedźwiedź, pianino, pies i skrzypce” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
„Niedźwiedź, pianino, pies i skrzypce” jest wspaniale ilustrowaną opowieścią o magii muzyki, sile przyjaźni i spełnianiu marzeń, na co trzeba zaczekać czasami całe życie.

Joanna Kapica-Curzytek

Mała Esensja: Na dobre i złe
[David Litchfield „Niedźwiedź, pianino, pies i skrzypce” - recenzja]

„Niedźwiedź, pianino, pies i skrzypce” jest wspaniale ilustrowaną opowieścią o magii muzyki, sile przyjaźni i spełnianiu marzeń, na co trzeba zaczekać czasami całe życie.

David Litchfield
‹Niedźwiedź, pianino, pies i skrzypce›

EKSTRAKT:60%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułNiedźwiedź, pianino, pies i skrzypce
Tytuł oryginalnyThe Bear, the Piano, the Dog, and the Fiddle
Data wydania10 lutego 2021
Autor
PrzekładNatalia Galuchowska
IlustracjeDavid Litchfield
Wydawca Zielona Sowa
CyklNiedźwiedź i pianino
ISBN978-83-8154-579-2
Format40s. 200×288mm; oprawa twarda
Cena29,90
Gatunekdla dzieci i młodzieży
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj / Kup
Książeczka ta jest luźnym nawiązaniem do innej historii tego samego autora pt. „Niedźwiedź i pianino”. Ponownie spotykamy się z niedźwiedziem-pianistą. Choć wymieniony w tytule – jest on tutaj postacią drugoplanową, podczas gdy w poprzedniej części był głównym bohaterem. Nie trzeba jednak znać tamtej historii, by w pełni zrozumieć, o co chodzi w tej opowieści.
Znajdujemy się w samym środku wielkiego miasta. Hektor jest ulicznym skrzypkiem, występuje zawsze w towarzystwie swojego przyjaciela, pieska o imieniu Hugo. To przyjaźń, o czym warto przypominać młodym czytelnikom, na dobre i złe.
Nadszedł jednak czas, gdy Hektor przestał występować na ulicy. Poczuł się stary i niepotrzebny. Nikt już nie chce słuchać skrzypka, bo publiczność ma innego ulubieńca: niedźwiedzia grającego na pianinie. Nastały długie, nudne dni i noce. Hektor całkowicie zarzucił grę na skrzypcach.
Tymczasem sprytny Hugo w tajemnicy przed Hektorem nauczył się grać i to on z czasem został wielką gwiazdą muzyki! Jako wybitny skrzypek został on nawet zaproszony do składu Wielkiej Kapeli Niedźwiedzia, na zaproszenie samego misia – wielkiego pianisty. Kapela będzie dawać koncerty w całym kraju, ma mnóstwo fanów. Czy piesek zdecyduje się odejść od swojego starego przyjaciela, by zdobyć sławę? A może będzie tak, że Hugo, pochłonięty karierą, zapomni o Hektorze?
Podczas lektury młodzi czytelnicy mają okazję przeżyć wiele emocji: przygnębienie, gdy kończy się coś dobrego (kariera Hektora), radość z sukcesu (gdy Hugo staje się popularny), smutek rozstania z bliską osobą. Bardzo emocjonalny podczas lektury jest ten moment, gdy ochroniarze wyprowadzają Hektora z sali koncertowej, mocno go trzymając… Książeczka przeznaczona jest, jak wskazuje wydawca, dla dzieci w wieku minimum czterech lat. Ta opowieść Davida Lichtfielda może być miejscami jeszcze trudna do zinterpretowania przez czytelników w tym wieku, dlatego warto, aby podczas lektury osoba dorosła starała się objaśniać fabułę i towarzyszyć budzącym się emocjom dzieci. Z pewnością pomocne są w tym świetne, przykuwające uwagę ilustracje samego autora.
Historia uwrażliwia też czytające dzieci na osoby starsze: pokazuje ich bezbronność wobec upływającego czasu i zachęca młodszych, by nawiązywać z nimi bliskie kontakty. Wtedy okaże się, jak cenna jest wiedza i umiejętności seniorów, które mogą oni przekazywać młodszym.
Ale i starsi mają swoje marzenia. I okazuje się, że warto czasami czekać na ich spełnienie bardzo długo, nieraz i całe życie. Ich symbolem są stare skrzypce, które Hugo z wielką troską przechowywał. Zakończenie tej historii – jakże inaczej – jest optymistyczne: pokazuje, ile magii ma w sobie muzyka. Buduje więzi, może być sposobem na życie i odniesienie w nim sukcesu. Cenne są refleksje dotyczące przyjaźni, która – jeśli prawdziwa – przetrwa najtrudniejsze chwile.
koniec
3 października 2021

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Sceny z życia gangstera
Miłosz Cybowski

17 VI 2024

„Człowiek yakuzy” Jake’a Adelsteina to pozycja bardzo przeciętna. Nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie fakt, że wyszła spod pióra doświadczonego dziennikarza, który spędził w Japonii aż dwadzieścia lat.

więcej »

Jak wyprowadzić świat z kryzysu?
Miłosz Cybowski

15 VI 2024

„Zamieszanie z liberalizmem” Francisa Fukuyamy to książka, w której więcej miejsca poświęcono na wyjaśnianie podstawowych zagadnień politycznych i ideologicznych niż na prezentację prób wyjścia z kryzysu.

więcej »

PRL w kryminale: „Piękny Lolo”, „Sucha Rączka” i „Hiszpan”
Sebastian Chosiński

14 VI 2024

Jest w tej powieści Anny Kłodzińskiej dużo nostalgii i sporo obrazków obyczajowych, portretujących środowisko praskiego półświatka. Widać, że autorka, pracując jednocześnie jako reporterka kryminalna, znała ten temat na wylot. Dzięki temu „Jak śmierć jest cicha” wypada bardzo przekonująco. Aż dziw, że przez niemal pół wieku ta historia z kapitanem Szczęsnym w roli głównej pozostawała praktycznie nieznana, będąc jedynie zapomnianym „gazetowcem”.

więcej »

Polecamy

Poetycki dinozaur w fantastycznym getcie

Stare wspaniałe światy:

Poetycki dinozaur w fantastycznym getcie
— Andreas „Zoltar” Boegner

Pierwsza wojna... czasowa
— Andreas „Zoltar” Boegner

Wszyscy jesteśmy „numerem jeden”
— Andreas „Zoltar” Boegner

Krótka druga wiosna „romansu naukowego”
— Andreas „Zoltar” Boegner

Jak przewidziałem drugą wojnę światową
— Andreas „Zoltar” Boegner

Cyborg, czyli mózg w maszynie
— Andreas „Zoltar” Boegner

Narodziny superbohatera
— Andreas „Zoltar” Boegner

Pierwsza historia przyszłości
— Andreas „Zoltar” Boegner

Zobacz też

Tegoż autora

Wielka powieść europejska?
— Joanna Kapica-Curzytek

Marzenia skrojone na miarę
— Joanna Kapica-Curzytek

Krótko o książkach: Matka królów
— Joanna Kapica-Curzytek

Alchemia
— Joanna Kapica-Curzytek

Odtrutka na szkolną traumę
— Joanna Kapica-Curzytek

Fakty i wyobraźnia
— Joanna Kapica-Curzytek

Krótko o książkach: Komu mogłoby zależeć?
— Joanna Kapica-Curzytek

Jak to dobrze, że nie jesteśmy wszechwiedzący
— Joanna Kapica-Curzytek

Studium utraty
— Joanna Kapica-Curzytek

Szereg niebezpieczeństw i nieprzewidywalnych zdarzeń
— Joanna Kapica-Curzytek

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.