Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 24 lutego 2024
w Esensji w Esensjopedii

Georges Simenon
‹Fajka Komisarza Maigret 2›

EKSTRAKT:70%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułFajka Komisarza Maigret 2
Tytuł oryginalnyLa Pipe de Maigret
Data wydania1980
Autor
PrzekładHanna Olędzka
Wydawca Iskry
CyklKomisarz Maigret, Fajka komisarza Maigret
ISBN83-207-0225-9
Gatunekkryminał / sensacja / thriller
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj / Kup

Przeczytaj to jeszcze raz: W bagnach Gabonu i Wandei
[Georges Simenon „Fajka Komisarza Maigret 2” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
W drugim zeszycie miniserii „Fajka komisarza Maigret” ponownie pojawiły się dwa opowiadania Georges’a Simenona, które oryginalnie opublikowano – patrząc z naszej perspektywy – ponad siedemdziesiąt lat temu w zbiorze „Maigret i małe świnki bez ogonków”. W jednym z nich główną rolę odgrywa słynny policjant, drugie jest przewrotną opowieścią o zemście po latach.

Sebastian Chosiński

Przeczytaj to jeszcze raz: W bagnach Gabonu i Wandei
[Georges Simenon „Fajka Komisarza Maigret 2” - recenzja]

W drugim zeszycie miniserii „Fajka komisarza Maigret” ponownie pojawiły się dwa opowiadania Georges’a Simenona, które oryginalnie opublikowano – patrząc z naszej perspektywy – ponad siedemdziesiąt lat temu w zbiorze „Maigret i małe świnki bez ogonków”. W jednym z nich główną rolę odgrywa słynny policjant, drugie jest przewrotną opowieścią o zemście po latach.

Georges Simenon
‹Fajka Komisarza Maigret 2›

EKSTRAKT:70%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułFajka Komisarza Maigret 2
Tytuł oryginalnyLa Pipe de Maigret
Data wydania1980
Autor
PrzekładHanna Olędzka
Wydawca Iskry
CyklKomisarz Maigret, Fajka komisarza Maigret
ISBN83-207-0225-9
Gatunekkryminał / sensacja / thriller
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj / Kup
W wydanych czterdzieści dwa lata temu przez Iskry trzech zeszytach z serii „Fajka komisarza Maigret” przedstawiono w sumie sześć opowiadań Georges’a Simenona. Pięć z nich oryginalnie opublikowanych zostało w wydanym w 1950 roku, składającym się z dziewięciu tekstów, zbiorze „Maigret i małe świnki bez ogonków”. Jedynym spoza tego grona była tytułowa „Fajka…”, którą trzy lata wcześniej dołączono do książkowej edycji powieści „Maigret denerwuje się”. W zeszycie drugim wielbiciele belgijskiego pisarza dostali jedno opowiadanie z komisarzem Jules’em Maigretem w roli głównej („Licytacja przy świecach”) i jedno bez niego („Pod karą śmierci”), choć akurat kolejność wydawca wybrał odwrotną, zaburzając tym samym chronologię powstania obu tekstów.
Zacznijmy więc od wyjaśnienia tych szczegółów, aby później móc spokojnie poświęcić czas ich fabule. Wcześniejsza „Licytacja przy świecach” powstała w 1939 roku, tuż przed wybuchem drugiej wojny światowej. Pisząc ją, Simenon przebywał w miejscowości Nieul-sur-Mer nieopodal La Rochelle. Pierwodruk miał natomiast miejsce dwa lata później w dwóch kwietniowych numerach tygodnika „Sept Jours”. Na wydanie książkowe tekst musiał natomiast czekać jeszcze prawie przez dekadę. Z kolei „Pod karą śmierci” jest o tyle intrygującym dziełkiem, że powstało w ciągu zaledwie… jednego dnia – 24 listopada 1946 roku – kiedy to Belg przebywał już na emigracji w Stanach Zjednoczonych (w tym konkretnym momencie w Bradenton Beach na Florydzie).
Oba opowiadania doczekały się po latach ekranizacji telewizyjnych: „Pod karą śmierci” przeniesiono na „mały ekran” w 1960, a „Licytację przy świecach” w 1995 roku (przy okazji powierzając rolę komisarza Maigreta Brunonowi Cremerowi). I zaczniemy właśnie od tego tekstu. Trudno umiejscowić jego akcję w konkretnym czasie, ale można podejrzewać, że dzieje się to na początku kariery legendarnego policjanta. Choć jest on już tytułowany komisarzem, nie pracuje jednak w Paryżu, lecz kieruje lotną brygadą w Nantes. I jako jej szef pewnej styczniowej nocy zostaje wezwany do znajdującej się gdzieś pośrodku bagien Wandei oberży Pont-du-Grau. Spotyka tam „starego znajomego”, Freda Boksera i jego kochankę, a niegdyś prostytutkę Julię, których już kiedyś miał okazję aresztować. Teraz, z pomocą młodej kelnerki, sieroty Thérèse, prowadzą własny interes i, jak zapewniają Maigreta, są uczciwymi ludźmi.
Tyle że to właśnie w należącej do nich gospodzie ktoś zamordował Borchaina, chłopa spod Angoulême, który z wypchanym portfelem przybył na mającą odbyć się następnego dnia licytację domu i ziemi niejakiego pana Groux. I to ten wspomniany portfel zniknął. Niezamieszkana okolica, pies pilnujący w nocy obejścia – wszystko to skłania komisarza do wniosku, że zbrodni i kradzieży dokonał ktoś przebywający w Pont-du-Grau: albo pracownik, albo gość. Gdyby udało się odszukać skradzione sto tysięcy franków, z miejsca doprowadziłoby to do zabójcy, ale pieniędzy też nigdzie nie ma. Simenon nieźle pogłówkował w tej sprawie, a zadanie miał przecież – wbrew pozorom – niełatwe. Odcięta od świata oberża, kilkoro podejrzanych i… zaskakujący brak dowodów. Maigret po raz kolejny musi więc okazać się mistrzem psychologii, by wytypować sprawcę. Lecz to i tak dopiero połowa sukcesu.
O ile „Licytacja przy świecach” jest klasycznym przykładem opowieści kryminalnej, o tyle w „Pod karą śmierci” mamy do czynienia z historią dużo bardziej skomplikowaną i przewrotną. Jej głównym bohaterem jest Oscar Labro, od kilku lat pędzący beztroskie życie emeryta na leżącej na Morzu Śródziemnym, niedaleko południowego wybrzeża Francji, wysepce Porquerolles. Jest człowiekiem majętnym, nie ma więc – poza zrzędzącą małżonką – praktycznie żadnych trosk. Jego wewnętrzny spokój wali się jednak pewnego dnia w gruzy, kiedy dostaje wysłaną z etiopskiej Addis Abeby, zawierającą zawoalowaną groźbę, pocztówkę od tajemniczego Jules’a. Nieznajomy przypomina o sobie Oscarowi i zapewnia go, że niebawem zobaczą się. Najbardziej niepokoi Labra ów dopisek: „pod karą śmierci”, który z miejsca przywodzi mu na myśl pewne zdarzenie sprzed trzydziestu lat.
Oscar był wówczas pracownikiem pewnej marsylskiej firmy, która wysłała go do Gabonu, by zajął się organizacją zbioru oleju palmowego. I właśnie wtedy, podczas przeprawy przez bagna Umbolé, doszło do pewnego zdarzenia, w które zamieszany był Jules. Choć Labro nie widział go nawet na oczy… Dlaczego zatem po trzech dekadach grozi mu śmiercią? Dlaczego ma zamiar przebyć kilka tysięcy kilometrów, aby dokonać zemsty? Jak wielkie zło musiał wyrządzić mu Oscar – obecnie lubiany i szanowany mieszkaniec Porquerolles, który przez kilka lat pełnił nawet urząd mera wyspy. Uważni czytelnicy powieści Georges’a Simenona nie będą tymi pytaniami szczególnie zaskoczeni. Przedzierając się przez kolejne książki Belga, niejednokrotnie stykali się z bohaterami, którzy będąc szanowanymi ludźmi, mieli swoje mroczne tajemnice.
Długo wyczekiwany przez Labra dzień w końcu nadchodzi; na pokładzie stateczku kursującego z Marsylii do Porquerolles przybywa Jules Chapus. Oscar spodziewa się najgorszego, lecz nieznajomy zaskakuje go. Owszem, zapowiada, że nadejdzie ten moment, kiedy dokona zemsty, ale zanim to się stanie, wciąga swoją przyszłą ofiarę w wyrafinowaną grę psychologiczną, której widzami stają się pozostali mieszkańcy wysepki. Całe opowiadanie skupia się na relacjach obu mężczyzn: jeden stara się odwlec w czasie to, co wydaje mu się nieuchronne, drugi bawi się nim jak kot złapaną w pułapkę myszą. Jakie będzie zwieńczenie tej historii? Jedno jest pewne: zaskakujące, przewrotne i tym bardziej przejmujące. Simenon, niejako wcielając się w Jules’a, „zabawił” się tu również z czytelnikami, okazując się – po raz kolejny – wybitnym znawcą mrocznych zakamarków ludzkiej duszy.
koniec
19 lipca 2022

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

PRL w kryminale: Grzech niedocenienia (ludowej milicji)
Sebastian Chosiński

23 II 2024

Gdybym miał obstawiać, jednak bez groźby utraty postawionej gotówki, stwierdziłbym, że Paweł Borys Henelt napisał „Nieuchwytnego” w 1955 bądź następnym roku i że była to chronologicznie pierwsza jego powieść z majorem MO Wiktorem Zarubą w roli głównej. Mimo to na swój pierwodruk – i to nie w formie książkowej, lecz jako „gazetowiec” na łamach „Słowa Powszechnego” – musiała ona czekać długich siedem lat.

więcej »

PRL w kryminale: Nadmiernie wrażliwy śledczy
Sebastian Chosiński

16 II 2024

Niepohamowane ludzkie namiętności niejednokrotnie stawały się – także w literaturze – przyczyną wielkich tragedii. Zwłaszcza miłosnych. Taki właśnie wątek postanowił rozwinąć w jednej ze swoich „powieści milicyjnych” Artur Morena, pod którym to pseudonimem ukrywał się Andrzej Wydrzyński. Nosi ona tytuł „Arlekin”, a ukazała się – przed ponad półwieczem – w serii Iskier „Ewa wzywa 07…”.

więcej »

PRL w kryminale: „Kopan” i „kwasopran”
Sebastian Chosiński

9 II 2024

Skoro major Wiktor Zaruba, bohater „powieści milicyjnych” Pawła Borysa Henelta, jest jednym z najwybitniejszych przedstawicieli prawa, jakich świat nosi, to i sprawy, którymi się zajmuje, muszą być niezwykłej wagi. W wydrukowanym w 1962 roku na łamach „Słowa Powszechnego” „gazetowcu” „Plany rakiety X-1 zaginęły” próbuje on złapać podstępnych szpiegów, którzy czyhają na genialny polski wynalazek.

więcej »

Polecamy

Pierwsza wojna... czasowa

Stare wspaniałe światy:

Pierwsza wojna... czasowa
— Andreas „Zoltar” Boegner

Wszyscy jesteśmy „numerem jeden”
— Andreas „Zoltar” Boegner

Krótka druga wiosna „romansu naukowego”
— Andreas „Zoltar” Boegner

Jak przewidziałem drugą wojnę światową
— Andreas „Zoltar” Boegner

Cyborg, czyli mózg w maszynie
— Andreas „Zoltar” Boegner

Narodziny superbohatera
— Andreas „Zoltar” Boegner

Pierwsza historia przyszłości
— Andreas „Zoltar” Boegner

Zobacz też

Z tego cyklu

Kto zamordował Kallego?
— Sebastian Chosiński

Czcij bliźniego swego!
— Sebastian Chosiński

Tak nieprawdopodobne, że aż przerażające
— Sebastian Chosiński

Zetrzeć uśmiech z twarzy niegodziwca
— Sebastian Chosiński

Biali i czarni – bohaterowie i kanalie
— Sebastian Chosiński

Wallander kontra komunistyczni fundamentaliści
— Sebastian Chosiński

Gliniarz po i w trakcie przejść
— Sebastian Chosiński

Eddie, Gino i Tony
— Sebastian Chosiński

Gliniarz na rowerze
— Sebastian Chosiński

Pozornie bez związku, niemal bez trupa
— Wojciech Gołąbowski

Tegoż twórcy

Klasyka kina radzieckiego: Generalska córka
— Sebastian Chosiński

Klasyka kina radzieckiego: Z Mińska do Nowego Jorku
— Sebastian Chosiński

Klasyka kina radzieckiego: Moskiewskie zaułki jak Paryż
— Sebastian Chosiński

Komisarz z wyrzutami sumienia
— Sebastian Chosiński

Namiętni Holendrzy
— Sebastian Chosiński

W czterech ścianach
— Sebastian Chosiński

Trudne życie wiejskiego nauczyciela
— Sebastian Chosiński

Dlaczego giną uczciwi ludzie?
— Sebastian Chosiński

Miłość szczęścia nie daje
— Sebastian Chosiński

Tęsknota i rozczarowanie
— Sebastian Chosiński

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.