Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 27 czerwca 2022
w Esensji w Esensjopedii

Siegfried Busch
‹Age of Miracles›

EKSTRAKT:90%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułAge of Miracles
Wykonawca / KompozytorSiegfried Busch
Data wydania1975
Wydawca MPS Records
NośnikWinyl
Czas trwania41:56
Gatunekjazz, rock
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
W składzie
Charlie Mariano, Ed Kröger, Wolfgang Dauner, Siegfried Busch, Kasper Winding
Utwory
Winyl1
1) Silver Sickle08:40
2) Frisia non cantat04:37
3) Kolophonium-Time05:03
4) Dragon Fly02:20
5) Age of Miracles02:42
6) Did You See My Glasseye?08:31
7) Dwarf’s Vision09:08
8) Tuba or Not Tuba00:55
Wyszukaj / Kup

Non omnis moriar: Uwierzyć we własne siły

Esensja.pl
Esensja.pl
Muzyczna archeologia? Jak najbardziej. Ale w pełni uzasadniona. W myśl Horacjańskiej sentencji: „Nie wszystek umrę” chcemy w naszym cyklu przypominać Wam godne ocalenia płyty sprzed lat. Albumy, które dawno już pokrył kurz, a ich autorów pamięć ludzka najczęściej wymazała ze swoich zasobów. Dzisiaj międzynarodowy projekt niemieckiego kontrabasisty Siegfrieda Buscha (z udziałem Charliego Mariano i Wolfganga Daunera).

Sebastian Chosiński

Non omnis moriar: Uwierzyć we własne siły

Muzyczna archeologia? Jak najbardziej. Ale w pełni uzasadniona. W myśl Horacjańskiej sentencji: „Nie wszystek umrę” chcemy w naszym cyklu przypominać Wam godne ocalenia płyty sprzed lat. Albumy, które dawno już pokrył kurz, a ich autorów pamięć ludzka najczęściej wymazała ze swoich zasobów. Dzisiaj międzynarodowy projekt niemieckiego kontrabasisty Siegfrieda Buscha (z udziałem Charliego Mariano i Wolfganga Daunera).

Siegfried Busch
‹Age of Miracles›

EKSTRAKT:90%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułAge of Miracles
Wykonawca / KompozytorSiegfried Busch
Data wydania1975
Wydawca MPS Records
NośnikWinyl
Czas trwania41:56
Gatunekjazz, rock
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
W składzie
Charlie Mariano, Ed Kröger, Wolfgang Dauner, Siegfried Busch, Kasper Winding
Utwory
Winyl1
1) Silver Sickle08:40
2) Frisia non cantat04:37
3) Kolophonium-Time05:03
4) Dragon Fly02:20
5) Age of Miracles02:42
6) Did You See My Glasseye?08:31
7) Dwarf’s Vision09:08
8) Tuba or Not Tuba00:55
Wyszukaj / Kup
W tym roku będzie obchodził siedemdziesiąte piąte urodziny. Dawno już mógłby przejść na artystyczną emeryturę, odpoczywać gdzieś na Ibizie i wygrzewając się na słońcu, wspominać lata chwały. Od dawna ma już przecież zapewnione trwałe miejsce w historii niemieckiego jazzu i jazz-rocka. A jednak wcale nie ma zamiaru odkładać instrumentu i wciąż, choć sporadycznie, koncertuje. Siegfried Busch przyszedł na świat w samym środku wojny światowej – 29 października 1943 roku – w nadreńskim Krefeld. Edukację muzyczną zaczął od skrzypiec, ale w czasie studiów w konserwatorium bremeńskim, mając lat dwadzieścia, przerzucił się na kontrabas. Ta decyzja zaważyła na jego dalszym życiu. Jako skrzypek z dużym prawdopodobieństwem poświęciłby się bowiem graniu muzyki klasycznej; jako kontrabasista mógł wkroczyć w świat jazzu. Zaczynał od występów w orkiestrach dixielandowych i grupach swingowych. Profesjonalną karierę zaczął w 1967 roku, kiedy związał się z perkusistą Heinrichem Hockiem, a niebawem – wraz z nim – trafił do kwartetu prowadzonego przez saksofonistę Joego Vierę oraz flecistę i puzonistę Erharda (potocznie przez przyjaciół zwanego Edem) Krögera.
Zespół ten pozostawił po sobie całkiem udany, ale dzisiaj kompletnie zapomniany album „Essay in Jazz” (1972). Kiedy płyta ujrzała światło dzienne, grupa praktycznie już nie istniała. Busch w tym czasie zakotwiczył na kilka lat w kierowanej przez bębniarza Pierre’a Courbois kultowej jazzrockowej formacji Association P.C., z którą nagrał pięć doskonałych płyt: „Earwax” (1970), „Sun Rotation” (1972), „Erna Morena – Live” (1973), „Rock Around the Cock” (1973) oraz „Mama Kuku – Live!” (1974). Po jej rozpadzie, wzorem wielu muzyków jazzowych z Europy, wybrał się na studia w prestiżowym Berklee College of Music w Bostonie. Po powrocie, uwierzywszy w to, że mógłby poprowadzić własny band, zdecydował się na nagranie płyty solowej. Do współpracy zaprosił nie byle kogo, bo doskonale sobie znanego „Eda” Krögera, klawiszowca Wolfganga Daunera (między innymi z grupy Et Cetera), amerykańskiego saksofonistę Charliego Mariano (którego czytelnikom „Esensji” przedstawiać na pewno nie trzeba) oraz duńskiego perkusistę Kaspera Windinga (mającego na koncie współpracę z Frankiem Zappą i Rolfem Kühnem).
Pięcioosobowy skład zdecydował się na sesję nagraniową w hamburskim studiu Windrose; trwała ona dwa dni – 15 i 16 grudnia 1973 roku – a pieczę nad całością sprawował legendarny inżynier dźwięku Conny Plank. Gotowy materiał oddano w ręce szefostwa wytwórni MPS Records, która opublikowała go dopiero po ponad roku. Cóż, dla wytwórni z Villingen był to bardzo pracowity okres; możliwe więc, że nie miała ona odpowiednich mocy przerobowych i dlatego album Buscha musiał tak długo czekać na swoją kolej. To jedno z możliwych wyjaśnień. Bo na pewno przyczyną takiego opóźnienia nie były wątpliwości co do jakości artystycznej nagrań. Wszak – z perspektywy czasu – „Age of Miracles” można uznać za jedno z najznakomitszych dzieł w katalogu MPS Records. Dlaczego jednak liderem był Siegfried, skoro na okładce pojawiają się nazwiska wszystkich uczestników sesji? To proste – wszystkie kompozycje, jakie trafiły na longplay, wyszły spod ręki kontrabasisty, który zazwyczaj pozostawał w cieniu. Ale, jak widać, tworzył do „szuflady”, a kiedy już zdecydował się ją otworzyć, okazało się, że skrywa ona diamenty.
Winylowy krążek otwiera prawie dziewięciominutowy utwór „Silver Sickle”. I jest to bardzo mocne (i tym samym zapadające w pamięć) otwarcie – z energetyczną, jazzrockową, bardzo gęstą sekcją rytmiczną i wybijającymi się na plan pierwszy instrumentami dętymi (nade wszystko saksofonami Charliego Mariano). Busch nie ogranicza się tu jednak tylko do stylistyki fusion; zachęca swoich kolegów, aby eksplorowali również inne rejony jazzu – od post bopu do free. A oni czują się w tym jak ryby w wodzie, udowadniając przy tym, że nie straszne im ani brawurowe improwizacje, ani momenty ukojenia. Pierwsze minuty „Frisia non cantat” lider rezerwuje dla siebie. Stosunkowo późno zaprasza do współpracy Kaspera Windinga, jeszcze dłużej musi poczekać Wolfgang Dauner (ze swoim fortepianem elektrycznym). Jako ostatni dołączają natomiast Mariano i Kröger, ale kiedy już Busch udziela im głosu, korzystają z tego na całego, uroczo przekomarzając się między sobą. Ich igraszki z czasem zmieniają charakter, nabierają i tempa, i mocy – w efekcie finał utworu potrafi przyprawić o ciarki na plecach.
Kwintet nie zwalnia też tempa, co jest przede wszystkim zasługą Buscha i Windinga, w „Kolophonium-Time”. Korzystają zaś z tego głównie soliści – najpierw Erhard, a następnie Mariano, który twórczo rozwija motyw wprowadzony przez poprzednika. W ostatnim fragmencie, następującym po kilkudziesięciosekundowej solówce bębniarza, saksofon i puzon grają unisono, czym ponownie podbijają napięcie. Chciałoby się stwierdzić, że zamykający stronę A albumu „Dragon Fly” wycisza z kolei emocje. Ale nie do końca tak jest. Ta awangardowa miniatura, w której Siegfried gra na tubie, wprowadza bowiem istotny element niepokoju. Na tle „Smoka” kompozycja tytułowa, która rozbrzmiewa jako pierwsza po przełożeniu krążka na drugą stronę, wydaje się dużo bardziej przystępna. I nic w tym dziwnego, skoro ton nadają jej zwiewne syntezatory i orientalizujące dęciaki (zdecydowanie czuć w tym rękę Charliego Mariano). Podobne zapędy pojawiają się też w „Did You See My Glasseye?”, choć tu pełnią raczej funkcję smaczków. Całość natomiast opiera się na perfekcyjnej kooperacji kontrabasisty i bębniarza, którzy dosłownie przenikają się nawzajem. Dzięki temu pozostali muzycy mogą sobie odrobinę zaszaleć (najciekawiej wypada sekwencja następujących po sobie partii solowych tuby, puzonu i fortepianu elektrycznego).
W „Dwarf’s Vision” Busch wraca do lat 60. XX wieku i stylistyki post bopu. W drugiej części utworu daje jednak Charliemu i Erhardowi wolną rękę, co ci wykorzystują, wyprawiają się ponownie na poletko freejazzowe. Idealnie się przy tym napędzają i uzupełniają. Dość przekornie i ironicznie zarazem brzmi tytuł kompozycji wieńczącej całość materiału – „Tuba or Not Tuba”. Skąd to pytanie? Z powodu żartu, na jaki pozwolił sobie lider kwintetu. W rzeczywistości bowiem trudno rozróżnić, czy ten minutowy figiel oparty jest na przetworzonej elektronicznie tubie, czy też słyszymy syntezator, który naśladuje dęciaka. Album „Age of Miracles” okazał się dziełem nadzwyczaj dojrzałym i ekscytującym. Dla Buscha był to też sprawdzian własnych sił – zdany zresztą na szóstkę. Trudno więc mu się dziwić, że zasmakował w takim zespołowym graniu i kilka miesięcy później powołał do życia jazzrockową formację Jazztrack, która do końca dekady obdarowała fanów czterema płytami: „First Call” (1975), „Jazztrack” (1976), „Listen!” (1977) oraz – nagraną z towarzyszeniem brytyjskiej wokalistki Normy Winstone – „Flying Stork” (1979). Może kiedyś im również poświęcimy miejsce w „Non omnis moriar”.
koniec
24 marca 2018
Skład:
Charlie Mariano – saksofon sopranowy, saksofon altowy
Ed Kröger – puzon
Wolfgang Dauner – fortepian, fortepian elektryczny, syntezatory
Siegfried Busch – kontrabas, tuba
Kasper Winding – perkusja

Komentarze

28 III 2018   07:28:05

Czy ta płyta miała reedycję na CD? Można to gdzieś kupić?

28 III 2018   16:35:52

@Bartek

Nie, nie miała (a przynajmniej nic mi na ten temat nie wiadomo i w sieci też nie ma żadnej informacji). Czy zaś można kupić - pewnie gdzieś na aukcjach w Niemczech byłaby do odszukania. Ale to najbielszy z białych kruków.

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Non omnis moriar: Wylęgarnia talentów
Sebastian Chosiński

25 VI 2022

Muzyczna archeologia? Jak najbardziej. Ale w pełni uzasadniona. W myśl Horacjańskiej sentencji: „Nie wszystek umrę” chcemy w naszym cyklu przypominać Wam godne ocalenia płyty sprzed lat. Albumy, które dawno już pokrył kurz, a ich autorów pamięć ludzka nierzadko wymazała ze swoich zasobów. Dzisiaj debiutancka płyta norweskiej jazzrockowej formacji Moose Loose.

więcej »

Pink Floyd w XXI wieku: Oko z monitora wciąż patrzy
Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

22 VI 2022

W XXI wieku zespół Pink Floyd praktycznie przestał istnieć. Panowie jeśli już nagrywali, to raczej na swój rachunek, a o koncertach mowy być nie mogło. Niemniej fani niemal co roku są uszczęśliwiani kolejnymi albumami sygnowanymi nazwą formacji. Dziś jednak skupimy się na reedycji solowego dzieła byłego lidera grupy Rogera Watersa „Amused to Death” z 2015 roku.

więcej »

Non omnis moriar: Siły zmierzone na zamiary
Sebastian Chosiński

18 VI 2022

Muzyczna archeologia? Jak najbardziej. Ale w pełni uzasadniona. W myśl Horacjańskiej sentencji: „Nie wszystek umrę” chcemy w naszym cyklu przypominać Wam godne ocalenia płyty sprzed lat. Albumy, które dawno już pokrył kurz, a ich autorów pamięć ludzka nierzadko wymazała ze swoich zasobów. Dzisiaj jedyna płyta niezwykłego norweskiego kwartetu stworzonego przez Håkona Grafa, Sveinunga Hovensjø, Jona Ebersona oraz Jona Christensena.

więcej »

Polecamy

Murray Head – Judasz nocą w Bangkoku

A pamiętacie…:

Murray Head – Judasz nocą w Bangkoku
— Wojciech Gołąbowski

Ryan Paris – słodkie życie
— Wojciech Gołąbowski

Gazebo – lubię Szopena
— Wojciech Gołąbowski

Crowded House – hejnał hejnałem, ale pogodę zabierz ze sobą
— Wojciech Gołąbowski

Pepsi & Shirlie – ból serca
— Wojciech Gołąbowski

Chesney Hawkes – jeden jedyny
— Wojciech Gołąbowski

Nik Kershaw – czyż nie byłoby dobrze (wskoczyć w twoje buty)?
— Wojciech Gołąbowski

Howard Jones – czym właściwie jest miłość?
— Wojciech Gołąbowski

The La’s – ona znowu idzie
— Wojciech Gołąbowski

T’Pau – marzenia jak porcelana w dłoniach
— Wojciech Gołąbowski

Zobacz też

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.