Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 16 maja 2022
w Esensji w Esensjopedii

The German All Stars
‹Live at the Domicile›

EKSTRAKT:90%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułLive at the Domicile
Wykonawca / KompozytorThe German All Stars
Data wydania1971
Wydawca MPS Records
NośnikWinyl
Czas trwania73:54
Gatunekjazz
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
W składzie
Wolfgang Dauner, Rudi Füsers, Manfred Schoof, Albert Mangelsdorff, Heinz Sauer, Gerd Dudek, Günter Lenz, Ralf Hübner, Ack Van Rooyen, Emil Mangelsdorff, Michel Pilz, Willie Johanns
Utwory
Winyl1
1) Out of Reach15:44
2) Figures03:41
3) Gebäude07:03
4) Hammerkopp09:47
5) Epilog02:00
Winyl2
1) Nuggis12:09
2) Sweet Lament06:11
3) Hornsalut13:52
4) When Lights are High04:23
Wyszukaj / Kup

Non omnis moriar: Pożegnanie z przytupem

Esensja.pl
Esensja.pl
Muzyczna archeologia? Jak najbardziej. Ale w pełni uzasadniona. W myśl Horacjańskiej sentencji: „Nie wszystek umrę” chcemy w naszym cyklu przypominać Wam godne ocalenia płyty sprzed lat. Albumy, które dawno już pokrył kurz, a ich autorów pamięć ludzka najczęściej wymazała ze swoich zasobów. Dzisiaj definitywnie ostatnie spotkanie z freejazzowym big bandem The German All Stars.

Sebastian Chosiński

Non omnis moriar: Pożegnanie z przytupem

Muzyczna archeologia? Jak najbardziej. Ale w pełni uzasadniona. W myśl Horacjańskiej sentencji: „Nie wszystek umrę” chcemy w naszym cyklu przypominać Wam godne ocalenia płyty sprzed lat. Albumy, które dawno już pokrył kurz, a ich autorów pamięć ludzka najczęściej wymazała ze swoich zasobów. Dzisiaj definitywnie ostatnie spotkanie z freejazzowym big bandem The German All Stars.

The German All Stars
‹Live at the Domicile›

EKSTRAKT:90%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułLive at the Domicile
Wykonawca / KompozytorThe German All Stars
Data wydania1971
Wydawca MPS Records
NośnikWinyl
Czas trwania73:54
Gatunekjazz
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
W składzie
Wolfgang Dauner, Rudi Füsers, Manfred Schoof, Albert Mangelsdorff, Heinz Sauer, Gerd Dudek, Günter Lenz, Ralf Hübner, Ack Van Rooyen, Emil Mangelsdorff, Michel Pilz, Willie Johanns
Utwory
Winyl1
1) Out of Reach15:44
2) Figures03:41
3) Gebäude07:03
4) Hammerkopp09:47
5) Epilog02:00
Winyl2
1) Nuggis12:09
2) Sweet Lament06:11
3) Hornsalut13:52
4) When Lights are High04:23
Wyszukaj / Kup
Żywot tej formacji był krótki, ale intensywny. W ciągu niespełna trzech lat funkcjonowania, to jest pomiędzy 1969 a 1971 rokiem, opublikowała trzy oficjalne longplaye, zagrała trasy koncertowe po Ameryce Południowej i Kraju Kwitnącej Wiśni, wreszcie regularnie występowała na deskach monachijskiego klubu jazzowego Domicile. Jej płytowy dorobek otwiera dwupłytowy album „In Südamerika” (1969), później światło dzienne ujrzało zarejestrowane w Tokio wydawnictwo „Out of Each – The German All Stars in Japan” (1971), a całą historię zamknął krążek „Live at the Domicile” (1971), który do sprzedaży wprowadziła niezwykle zasłużona dla promocji europejskiego fusion zachodnioniemiecka wytwórnia MPS Records (rodem z Villingen). Do tego należałoby dodać jeszcze wydane w poprzedniej dekadzie, omawiane już w tej rubryce, doskonałe – zarówno pod względem artystycznym, jak i technicznym – bootlegi: „Domicile, Munich – January 1969”oraz „Domicile, München, 1971”.
Dzisiaj, na zakończenie przygody z The German All Stars (w którego składzie pojawił się również jeden Holender, zmarły przed miesiącem trębacz Ack van Rooyen), zajmiemy się ostatnim wydanym za życia tej orkiestry longplayem (ponownie dwupłytowym!), który nagrany został „na żywo” w klubie Domicile 11 lipca 1971 roku (a więc kilka miesięcy po powrocie z Japonii). Na jego repertuar złożyły się w dwóch trzecich kompozycje opublikowane na dwóch poprzednich wydawnictwach, a zatem doskonale znane wielbicielom big bandu. Biorąc jednak pod uwagę, że mieliśmy do czynienia z zespołem improwizującym, nie miało to najmniejszego znaczenia – przecież i tak żadnego utworu nie zagrali nigdy dwa razy tak samo. Wystarczy porównać różne wersje „Hornsalut” i „When Lights are High” (vide „In Südamerika”) oraz „Out of Reach” (w tym przypadku nawet tytuł nieznacznie się różni), „Nuggis” czy też „Sweet Lament” („Out of Each – The German All Stars in Japan”), by przekonać się, ile w tym prawdy.
Na „Live at the Domicile” słyszymy drugie wcielenie The German All Stars, a więc już bez Rolfa Kühna, za to z Michelem Pilzem. Jak również z Wolfgangiem Daunerem sięgającym nie tylko po akustyczny, lecz także elektryczny fortepian (choć gwoli ścisłości niezbyt często). Bez zmian pozostała natomiast sekcja rytmiczna (czyli kontrabasista Günter Lenz i perkusista Ralf Hübner), jak i większość rozbudowanej do ośmiu muzyków sekcji dętej. Pojawił się również gościnnie odpowiadający za ekscytujące wokalizy Willie Johanns, którego artyści chętnie chętnie zabierali ze sobą na trasy zagraniczne, choć zazwyczaj na scenie pojawiał się zaledwie na kilka, maksymalnie kilkanaście minut (był jednak w tamtym czasie etatowym pracownikiem centrali Goethe-Institut, więc mógł pełnić też funkcje administracyjne). „Live at the Domicile” okazał się być ostatnim albumem niemieckiej – tak, pamiętam o van Rooyenie! – superorkiestry, nic więc dziwnego, że postanowiono pożegnać się z przytupem. Wszak dwupłytowe wydawnictwa ciągle były w tamtych czasach rzadkością.
Na początek muzycy wybrali kompozycje nowsze, którym nieznacznie zmienili zresztą tytuły: „Out of Each” Manfreda Schoofa przechrzcili na „Out of Reach”, a „Figurations” Güntera Lenza na „Figures”. Ta pierwsza przy okazji rozrosła się do prawie szesnastu minut (wersja japońska trwa zaledwie dziesięć), ale trudno być tym faktem zaskoczonym, skoro pierwsze minuty to w zasadzie strojenie się orkiestry, a kolejne – puszczony na pełen żywioł bigbandowy free jazz z wybijającymi się na plan pierwszy dęciakami (grającymi unisono i solo). „Figures” zostało za to odrobinę przycięte, choć i tak znalazło się w nim miejsce na figle trąbkowo-saksofonowe, jak i pojawiające się pomiędzy wstawkami instrumentów dętych kombinacje kontrabasu i perkusji. Stronę B pierwszego longplaya wypełniają z kolei tworzące całość utwory premierowe, które jednak zespół wykonywał w tamtym czasie na koncertach; to „Gebäude” Acka van Rooyena, „Hammerkopp” puzonisty Alberta Mangelsdorffa oraz „Epilog” saksofonisty Heinza Sauera.
Pierwszy z wymienionych numerów to klasyczny free jazz w stylu lat 60. XX wieku. Gdyby John Coltrane i Ornette Coleman grywali wtedy z orkiestrami, ich muzyka mogłaby brzmieć właśnie tak! Drugi utwór otwiera solowy popis perkusisty, do którego z czasem dołączają mocno harcujące dęciaki, które w jednej chwili rozbiegają się w różne strony, aby w kolejnej znaleźć się w jednym miejscu. Z czasem improwizacja się zazębia, a całość zyskuje dzięki temu na dynamice. Dwuminutowe zwieńczenie tej freejazzowej suity to ponownie powrót do lat 60. – momentami czadowy, ale generalnie utrzymany w dostojnym stylu. Drugi longplay ponownie zaczynają kompozycje znane z krążka zarejestrowanego w Japonii: „Nuggis” Wolfganga Daunera i „Sweet Lament” Williego Johannsa. Wnoszą one sporo świeżości! W tym pierwszym rozbrzmiewa wreszcie – jako instrument solowy – fortepian akustyczny, a do tego pojawiają się jazzrockowe sprzężenia, które świadczą dobitnie o tym, że Wolfgang musiał mieć ze sobą na scenie także piano elektryczne.
„Sweet Lament” zaczyna się bardzo nastrojowo: od wokalizy Johannsa, któremu akompaniują fortepian i dęciaki. Z każdą kolejną minutą robi się jednak coraz bardziej energetycznie, w czym również wielka zasługa nie oszczędzającego się ani przez moment wokalisty. Na koniec koncertu zespół sięgnął po wcześniejsze swoje dzieła, wybierając dwa utwory z albumu „In Südamerika”: „Hornsalut” Schoofa oraz „When Lights are High” Daunera. Zaaranżowano je jednak na nowo, eksponując solistów. W przypadku tego pierwszego mamy długie sekwencje, w których swoimi umiejętnościami popisują się kolejno – i na przemian – trębacze i saksofoniści, a całość otwiera i zamyka nadzwyczaj melodyjna sekcja dęta. W „When Lights are High” na scenie ponownie pojawia się Johanns, którego improwizacja wokalna dosłownie przyprawia o ciarki na plecach. Także wtedy, gdy Willie dopasowuje się do rozognionych i rozochoconych dęciaków. Lipcowy koncert nie był wcale ostatnim występem The German All Stars w klubie Domicile. Dwa miesiące później (9 września 1971 roku) muzycy spotkali się w tym miejscu ponownie (chociaż bez Johannsa), co dokumentuje bootleg „Domicile, München, 1971”. Być może przygotowywali się do kolejnej trasy, która już nie doszła do skutku… Szkoda!
koniec
11 grudnia 2021
Skład:
Rudi Füsers – puzon
Albert Mangelsdorff – puzon
Emil Mangelsdorff – saksofon altowy
Gerd Dudek – saksofon tenorowy
Heinz Sauer – saksofon tenorowy
Michel Pilz – saksofon
Manfred Schoof – trąbka
Ack van Rooyen – trąbka
Wolfgang Dauner – fortepian, fortepian elektryczny
Günter Lenz – kontrabas
Ralf Hübner – perkusja

gościnnie:
Willie Johanns – wokaliza (5)

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Non omnis moriar: Rypdal – czarodziej gitary
Sebastian Chosiński

14 V 2022

Muzyczna archeologia? Jak najbardziej. Ale w pełni uzasadniona. W myśl Horacjańskiej sentencji: „Nie wszystek umrę” chcemy w naszym cyklu przypominać Wam godne ocalenia płyty sprzed lat. Albumy, które dawno już pokrył kurz, a ich autorów pamięć ludzka nierzadko wymazała ze swoich zasobów. Dzisiaj druga część albumu „Odyssey” Terjego Rypdala.

więcej »

Pink Floyd w XXI wieku: Zestaw najpopularniejszego minimum
Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

11 V 2022

W XXI wieku zespół Pink Floyd praktycznie przestał istnieć. Panowie jeśli już nagrywali, to raczej na swój rachunek, a o koncertach mowy być nie mogło. Niemniej fani niemal co roku są uszczęśliwiani kolejnymi albumami sygnowanymi nazwą formacji. Na przykład kompilacją „A Foot in the Door – The Best of Pink Floyd” z 2011 roku.

więcej »

30 polskich piosenek przeciw wojnie
Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

9 V 2022

Ten tekst dedykuję wszystkim Ukraińcom, którzy zginęli z powodu chorych ambicji jednego człowieka.

więcej »

Polecamy

Murray Head – Judasz nocą w Bangkoku

A pamiętacie…:

Murray Head – Judasz nocą w Bangkoku
— Wojciech Gołąbowski

Ryan Paris – słodkie życie
— Wojciech Gołąbowski

Gazebo – lubię Szopena
— Wojciech Gołąbowski

Crowded House – hejnał hejnałem, ale pogodę zabierz ze sobą
— Wojciech Gołąbowski

Pepsi & Shirlie – ból serca
— Wojciech Gołąbowski

Chesney Hawkes – jeden jedyny
— Wojciech Gołąbowski

Nik Kershaw – czyż nie byłoby dobrze (wskoczyć w twoje buty)?
— Wojciech Gołąbowski

Howard Jones – czym właściwie jest miłość?
— Wojciech Gołąbowski

The La’s – ona znowu idzie
— Wojciech Gołąbowski

T’Pau – marzenia jak porcelana w dłoniach
— Wojciech Gołąbowski

Zobacz też

Z tego cyklu

Rypdal – czarodziej gitary
— Sebastian Chosiński

Na falach oceanu dźwięków
— Sebastian Chosiński

Cień tancerza
— Sebastian Chosiński

Tańcząc na górskich halach
— Sebastian Chosiński

Z Oregonu przez Oslo do Monachium
— Sebastian Chosiński

Jazz, blues i… co jeszcze?
— Sebastian Chosiński

Niewiarygodne przygody Skandynawów za Atlantykiem
— Sebastian Chosiński

Góry i pastwiska
— Sebastian Chosiński

Polowanie na srebrnego ptaka
— Sebastian Chosiński

Co czeka nas „po”?
— Sebastian Chosiński

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.