Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 19 sierpnia 2022
w Esensji w Esensjopedii

Terje Rypdal
‹Bleak House›

EKSTRAKT:90%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułBleak House
Wykonawca / KompozytorTerje Rypdal
Data wydania1968
Wydawca Polydor
NośnikWinyl
Czas trwania33:08
Gatunekjazz, rock
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
W składzie
Terje Rypdal, Jan Garbarek, Christian Reim, Terje Venaas, Tom Karlsen, Jon Christensen, Knut Riisnæs, Carl Magnus Neumann, Hans Knudsen, Tore Nilsen, Øivind Westby, Kjell Haugen, Frode Thingnæs, Frøydis Ree Hauge, Odd Ulleberg, Ditlef Eckhoff, Jarl Johansen, Kåre Furuholmen
Utwory
Winyl1
1) Dead Man’s Tale07:09
2) Wes04:15
3) Winter Serenade06:08
4) Bleak House07:07
5) Sonority05:21
6) A Feeling of Harmony02:29
Wyszukaj / Kup

Non omnis moriar: Dom, w którym – wbrew pozorom – nie straszy

Esensja.pl
Esensja.pl
Muzyczna archeologia? Jak najbardziej. Ale w pełni uzasadniona. W myśl Horacjańskiej sentencji: „Nie wszystek umrę” chcemy w naszym cyklu przypominać Wam godne ocalenia płyty sprzed lat. Albumy, które dawno już pokrył kurz, a ich autorów pamięć ludzka najczęściej wymazała ze swoich zasobów. Dzisiaj debiutancka płyta norweskiego gitarzysty jazzrockowego Terjego Rypdala.

Sebastian Chosiński

Non omnis moriar: Dom, w którym – wbrew pozorom – nie straszy

Muzyczna archeologia? Jak najbardziej. Ale w pełni uzasadniona. W myśl Horacjańskiej sentencji: „Nie wszystek umrę” chcemy w naszym cyklu przypominać Wam godne ocalenia płyty sprzed lat. Albumy, które dawno już pokrył kurz, a ich autorów pamięć ludzka najczęściej wymazała ze swoich zasobów. Dzisiaj debiutancka płyta norweskiego gitarzysty jazzrockowego Terjego Rypdala.

Terje Rypdal
‹Bleak House›

EKSTRAKT:90%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułBleak House
Wykonawca / KompozytorTerje Rypdal
Data wydania1968
Wydawca Polydor
NośnikWinyl
Czas trwania33:08
Gatunekjazz, rock
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
W składzie
Terje Rypdal, Jan Garbarek, Christian Reim, Terje Venaas, Tom Karlsen, Jon Christensen, Knut Riisnæs, Carl Magnus Neumann, Hans Knudsen, Tore Nilsen, Øivind Westby, Kjell Haugen, Frode Thingnæs, Frøydis Ree Hauge, Odd Ulleberg, Ditlef Eckhoff, Jarl Johansen, Kåre Furuholmen
Utwory
Winyl1
1) Dead Man’s Tale07:09
2) Wes04:15
3) Winter Serenade06:08
4) Bleak House07:07
5) Sonority05:21
6) A Feeling of Harmony02:29
Wyszukaj / Kup
To oczywiste, że wielka, trwająca już pięćdziesiąt pięć (w przybliżeniu) lat, profesjonalna kariera norweskiego gitarzysty jazzrockowego Terjego Rypdala mogła zacząć się tak wcześnie, gdy był on jeszcze nastolatkiem, z powodów rodzinnych. A mówiąc konkretniej: zaangażowania artystycznego jego ojca. Dzięki temu już na starcie Terje miał przetartych kilka szlaków, a nazwisko samo otwierało wiele drzwi. Lecz nie zapominajmy o najważniejszym: „znajomości” to nie talent. Tego ostatniego nie da się niczym zastąpić. Gdyby młody Rypdal nie miał talentu – powiedzmy wprost: gdyby nie był muzycznym geniuszem – nic by mu tak naprawdę nie pomogło w utrzymywaniu się na szczycie przez kolejne dekady. O nadzwyczajnych zdolnościach instrumentalnych i kompozytorskich przekonuje już dobitnie jego debiutancki album, który Norweg nagrał pół roku po świętowaniu swoich dwudziestu pierwszych urodzin. I chociaż pomogli mu w tym dziele wybitni instrumentaliści, to jednak należy pamiętać, że jeden z tych, któremu później przyszło zyskać największy rozgłos w świecie jazzu, był wówczas… rówieśnikiem Terjego.
Przypomnijmy: w 1968 roku, kiedy Rypdal zabierał się za pracę nad swoim płytowym debiutem, nie był wcale „żółtodziobem”; miał już na koncie trzy longplaye zarejestrowane z psychodelicznymi formacjami The Vanguards („Hjemme igjen!”, 1966; „Phnooole”, 1967) oraz Dream („Get Dreamy”, 1967). Wiedział więc, jak poruszać się w studiu nagraniowym. Jak również to, co chce osiągnąć. I chociaż album „Bleak House” okazał się najbardziej eklektycznym w dorobku gitarzysty – usłyszymy na nim rock psychodeliczny, modern jazz i jazz improwizowany – to jednak w każdym gatunku Terje czuł się jak u siebie w domu. Był szczery i przekonujący. Sesja, do której doszło w (istniejącym od 1962 roku) Roger Arnhoff Lydstudio w Oslo, trwała w sumie trzy dni: najpierw muzycy pracowali 7 i 8 października, a potem powrócili jeszcze na chwilę po dwóch tygodniach (22 października). Album ujrzał światło dzienne parę tygodni później nakładem Polydoru, co też było niezwykłe – że tak prestiżowa i znana w świecie wytwórnia zdecydowała się sygnować wydawnictwo debiutanta. Jedno jest jednak pewne: nie żałowała tego później.
Kto wziął udział w nagraniu „Bleak House”? Oczywiście Rypdal, który skomponował cały materiał oraz zagrał na gitarach i flecie, jak również w dwóch utworach zaśpiewał. W studiu pojawili się także jego dwaj koledzy z Dream: pianista i organista Christian Reim oraz perkusista Tom Karlsen (ten ostatni zagrał jednak tylko w jednym, ale za to w najbardziej przypominającym repertuar Dream numerze – „Dead Man’s Tale”). Ważną rolę odegrał też basista Terje Venaas, który był absolutnym debiutantem. Ale największą sławę, obok Terjego oczywiście, zdobyli dwaj inni instrumentaliści: saksofonista Jan Garbarek (urodzony w 1947 roku, miesiąc przed Rypdalem) oraz perkusista Jon Christensen (1943-2020). Do tej wyliczanki dodajmy jeszcze, oprócz Garbarka, dwunastu przedstawicieli sekcji dętej (saksofonistów, trębaczy, kornecistów, flecistów i tubistę), których – chociaż nie zawsze wszystkich razem – usłyszeć możemy w czterech kompozycjach (z wyjątkiem pierwszej i ostatniej).
Otwarcie albumu to jednocześnie odkreślenie grubą kreską dotychczasowej działalności artystycznej Terjego. Kapitalny siedmiominutowy „Dead Man’s Tale” sprawia bowiem wrażenie żywcem wyjętego z psychodelicznego repertuaru Dream, co potwierdzają nie tylko hipnotyczna sekcja rytmiczna, ale nade wszystko subtelna, zapętlona partia gitary i „kwasowe” organy. Rypdal też zresztą śpiewa, jakby był jednocześnie w innym świecie, choć oczywiście nie podejrzewam go o to, że podczas pracy w studiu poszerzał swoją percepcję jakimiś środkami farmakologicznymi. W finale pojawia się jeszcze – na tle subtelnego mruczanda i usypiających organów – pełen rozmachu flet (zapewne Garbarka). Cóż, jeśli w ten sposób lider chciał złożyć hołd poprzedniej epoce w swojej działalności – piękniejszy udać mu się nie mógł. Zwłaszcza że zaraz potem odważnie wkracza w nową epokę – (bardzo szeroko rozumianego) jazzu.
Zaczyna się ta epoka od zagranego z bigbandowym rozmachem „Wes”. Przydają mu go intensywne dęciaki, nad którymi stara się zapanować – jako dyrygent – Knut Riisnæs. Po tej stricte jazzowej introdukcji pojawia się odskocznia w stronę fusion: najpierw za sprawą solówki Rypdala (brzmiącej jakby Grant Green postanowił zostać gitarzystą rockowym), a następnie popisu Garbarka na saksofonie tenorowym. Jazzman o polskich korzeniach nie oszczędza się tutaj i prowadzi prostą drogą do przesilenia, po którym nie pozostaje nic innego, jak budowanie nastroju od nowa (zajmuje się tym Terje wspomagany przez sekcję dętą). W jeszcze inne rejony Rypdal zaprasza słuchaczy w trzyczęściowej „Winter Serenade” („Falling Snow”, „Snow Storm” oraz „Melting Snow”). Tym razem mamy bowiem do czynienia z najklasyczniejszym… free jazzem. Tytuły poszczególnych części odpowiadają zresztą ich klimatowi: zaczyna się bardzo delikatnie (fortepian akustyczny plus saksofon, a daleko w tle gitara), potem rozpętuje się potężna burza (dęciaki!), a w finale emocje zostają umiejętnie wystudzone (co jest zasługą gitary i spinającego całość klamrą fortepianu).
Stronę B otwiera utwór tytułowy: jazzowy i bardzo melodyjny, lekko kołyszący (gdy go słucham, z miejsca za każdym razem przenoszę się na płynący rzeką niewielki stateczek), zagrany na dużym luzie, ale nie bez – przynajmniej momentami – dużej energii. W ostatnich minutach prawdziwy popis daje lider projektu, który udowadnia, że mimo bardzo młodego wieku, jest już wirtuozem swojego instrumentu i na dodatek niewielu może mu dorównać. W subtelnym „Sonority” Rypdal pokazuje swoje drugie, romantyczne oblicze. To nadzwyczajnie piękna ballada rozpisana przede wszystkim na dwa instrumenty: gitarę i flet. Nie mniej przyjemności przynosi zamykający „Bleak House” miniatura „A Feeling of Harmony”, którą można by określić mianem harcersko-ogniskowej. Wokaliza Terjego snuta na tle delikatnej gitary przywołuje bowiem takie właśnie skojarzenia, choć kiedy dołącza do niego jeszcze grający na flecie Garbarek nastrój nieco się zmienia. Puryści mogą narzekać na debiutancki longplay Norwega: że tyle na nim różnych stylów, jakby nie mógł zdecydować się, co chce grać, którędy podążyć. Z perspektywy ponad półwiecza właśnie ta gatunkowa rozpiętość wydaje się być największą atrakcją płyty. Także dlatego, że w każdym z nich Terje Rypdal wypada przekonująco!
koniec
25 grudnia 2021
Skład:
Terje Rypdal – gitara elektryczna, gitara akustyczna (6), śpiew (1,6), flet
Jan Garbarek – saksofon tenorowy, flet, dzwonki
Christian Reim – organy, fortepian
Terje Venaas – gitara basowa
Tom Karlsen – perkusja (1)
Jon Christensen – perkusja (2-6)

sekcja dęta w składzie:
Knut Riisnæs – saksofon tenorowy (3), dyrygentura (2,4,5)
Carl Magnus Neumann – saksofon altowy (2-5), flet (2-5)
Hans Knudsen – saksofon barytonowy (2,5)
Tore Nilsen – puzon (2)
Øivind Westby – puzon (2)
Kjell Haugen – puzon (2,4,5)
Frode Thingnæs – puzon (4,5), tuba (4,5)
Frøydis Ree Hauge – róg (5,6)
Odd Ulleberg – róg (5,6)
Ditlef Eckhoff – trąbka (2)
Jarl Johansen – trąbka (2-5)
Kåre Furuholmen – trąbka (2,4)

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Non omnis moriar: Subtelny ornament krewnego z prowincji
Sebastian Chosiński

13 VIII 2022

Muzyczna archeologia? Jak najbardziej. Ale w pełni uzasadniona. W myśl Horacjańskiej sentencji: „Nie wszystek umrę” chcemy w naszym cyklu przypominać Wam godne ocalenia płyty sprzed lat. Albumy, które dawno już pokrył kurz, a ich autorów pamięć ludzka nierzadko wymazała ze swoich zasobów. Dzisiaj drugi album Terjego Rypdala nagrany w ramach projektu The Chasers.

więcej »

Pink Floyd w XXI wieku: Wczesne kiełkowanie
Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

10 VIII 2022

W XXI wieku zespół Pink Floyd praktycznie przestał istnieć. Panowie jeśli już nagrywali, to raczej na swój rachunek, a o koncertach mowy być nie mogło. Niemniej fani niemal co roku są uszczęśliwiani kolejnymi albumami sygnowanymi nazwą zespołu. Na przykład opublikowanym osobno fragmentem boksu „The Early Years 1965-1972” pod tytułem „1968: Germin/ation” z 2017 roku.

więcej »

Non omnis moriar: U boku Terjego na jazzowe salony…
Sebastian Chosiński

6 VIII 2022

Muzyczna archeologia? Jak najbardziej. Ale w pełni uzasadniona. W myśl Horacjańskiej sentencji: „Nie wszystek umrę” chcemy w naszym cyklu przypominać Wam godne ocalenia płyty sprzed lat. Albumy, które dawno już pokrył kurz, a ich autorów pamięć ludzka nierzadko wymazała ze swoich zasobów. Dzisiaj pierwszy (z trzech) album Terjego Rypdala nagrany w ramach projektu The Chasers.

więcej »

Polecamy

Murray Head – Judasz nocą w Bangkoku

A pamiętacie…:

Murray Head – Judasz nocą w Bangkoku
— Wojciech Gołąbowski

Ryan Paris – słodkie życie
— Wojciech Gołąbowski

Gazebo – lubię Szopena
— Wojciech Gołąbowski

Crowded House – hejnał hejnałem, ale pogodę zabierz ze sobą
— Wojciech Gołąbowski

Pepsi & Shirlie – ból serca
— Wojciech Gołąbowski

Chesney Hawkes – jeden jedyny
— Wojciech Gołąbowski

Nik Kershaw – czyż nie byłoby dobrze (wskoczyć w twoje buty)?
— Wojciech Gołąbowski

Howard Jones – czym właściwie jest miłość?
— Wojciech Gołąbowski

The La’s – ona znowu idzie
— Wojciech Gołąbowski

T’Pau – marzenia jak porcelana w dłoniach
— Wojciech Gołąbowski

Zobacz też

Z tego cyklu

Subtelny ornament krewnego z prowincji
— Sebastian Chosiński

U boku Terjego na jazzowe salony…
— Sebastian Chosiński

Ciąg dalszy już nie nastąpił
— Sebastian Chosiński

Po co się spieszyć, gdy świat wokół taki piękny
— Sebastian Chosiński

Było sobie trzech jazzmanów…
— Sebastian Chosiński

Jakżeż ważne jest to, co nosimy pod spodem
— Sebastian Chosiński

Podejście numer dwa
— Sebastian Chosiński

Wylęgarnia talentów
— Sebastian Chosiński

Siły zmierzone na zamiary
— Sebastian Chosiński

Liryczne oblicze rockowego jazzmana
— Sebastian Chosiński

Tegoż twórcy

Tu miejsce na labirynt…: W konspiracji z Terjem
— Sebastian Chosiński

Esensja słucha: Październik 2011
— Sebastian Chosiński, Piotr ‘Pi’ Gołębiewski, Bartosz Makświej, Michał Perzyna

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.