Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 5 grudnia 2021
w Esensji w Esensjopedii

Agata Lalik, Julia Lenart, Katarzyna „Darsky” Ligocka, Katarzyna Szczepaniak
‹Zasłona›

WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
AutorAgata Lalik, Julia Lenart, Katarzyna „Darsky” Ligocka, Katarzyna Szczepaniak
TytułZasłona
Opis11 października przypada Międzynarodowy Dzień Dziewczyn…
Gatunekpoezja

Zasłona

Katarzyna Szczepaniak, Julia Lenart, Agata Lalik, Katarzyna „Darsky” Ligocka
Cienka granica
dzieli mnie od życia
lżej strawnego
z pozornego oddalenia

Katarzyna Szczepaniak, Julia Lenart, Agata Lalik, Katarzyna „Darsky” Ligocka

Zasłona

Cienka granica
dzieli mnie od życia
lżej strawnego
z pozornego oddalenia

Agata Lalik, Julia Lenart, Katarzyna „Darsky” Ligocka, Katarzyna Szczepaniak
‹Zasłona›

WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
AutorAgata Lalik, Julia Lenart, Katarzyna „Darsky” Ligocka, Katarzyna Szczepaniak
TytułZasłona
Opis11 października przypada Międzynarodowy Dzień Dziewczyn…
Gatunekpoezja
Agata Lalik – SCHYŁEK
Szukając rymu „zielonych oczu”
w edukacyjnym zhańbieniu wyglądam nadziei
gdy „Sklepy cynamonowe” zatrzaśnięte
a „Chopin” dźwięczy w kieliszkach z „Panem Tadeuszem” pospołu
zimowy mróz trzeźwi
szmaciane nogi ulicznych kukiełek
a chów klatkowy społeczeństwa
przebiega zgodnie z założeniem
marketowy kościół drży
kusząc ratunkowym kołem błogosławieństwa
okrągłe czaszki skrzętnie formowane
w pudełkowe produkty z matrycy
jeszcze zastrzyk zapomnienia
i nastąpi kres
autorytetu i wolności

Julia Lenart – KOT
Niedopałek w mej dłoni powoli dogasa,
mała czerwoność w zmierzchającym lesie.
Poeci mawiają, że najlepiej tworzyć w lasach,
więc siedzę, czekam, jaką las myśl przyniesie.
Lecz wena upartą naturę ma kota,
próżno więc szukać po ciemku jej znaków…
Przyjdzie, gdy sama najdzie ją ochota,
na razie nie przyszła, więc piszę o jej braku.

Katarzyna „Darsky” Ligocka – TAKIE PIEKŁO
ostatni promień słońca utonął
jak w rzece nikną spróchniałe kłody
pustka rozlewa się z pluskiem pod tobą
w cieniach rzucanych na kręte schody
posadzka klei się krwią i gnojem
wyziewy w smrodu pięść zaciskają
ściany spływają pleśni powojem
plugawą chwałę złemu oddając
pochmurno w piekle gdzie mrok króluje
zmartwione wiedźmy kamienie gryzą
oślizgły rogacz trucizną pluje
diablęta same siebie się brzydzą
wąsaty grzesznik po pachy w smole
odmaka uciech minione chwile
wspomina ziemskie mroczne swawole
stracony ludzki życia przywilej
twardo spoglądam w ślepia nicości
świństwo zalewa głowę obficie
bez strachu kroczę po dnie ciemności
wieczne cierpienie milsze niż życie

Katarzyna Szczepaniak – ZASŁONA
Mam do niej słabość
nieskrywaną
oddala zderzenie ze świtem
nakłada filtr na twarze dni
bym nie poparzyła ich
niechęcią
Cienka granica
dzieli mnie od życia
lżej strawnego
z pozornego oddalenia
Koguty
traktory
psie szczeki
wiatr
chóralnie szarpią senne obrazy
jestem im wdzięczna
bywa
częściej znamiona noszą
zarazy
Nie muszę chcieć
podrywać głowy z poduszki
cieszyć się świetlistością
tęsknić do niej
Nie muszę rozdzielać zasłon
tulących się policzkami
spółkujących przed
czy za
naszym oknem
Nie muszę
i na tym poprzestańmy
koniec
9 października 2021

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Ilustracja: <a href='mailto:aszady@uw.lublin.pl'>Agnieszka ‘Achika’ Szady</a>

Z datą w tle
Józef Bilski, Andrzej Samborski, Agata Lalik

27 XI 2021

Błękitne oczy jak lnu kwiaty
winni polskości, krzyżowa ich droga
nadzieja tylko na sprawiedliwość
i myśl, że poszli prosto do Boga.

więcej »
Ilustracja: <a href='mailto:aszady@uw.lublin.pl'>Agnieszka ‘Achika’ Szady</a>

Dlatego Miserere mei
Michał Witold Gajda, Jan Stanisław Kiczor, Ryszard Szociński

13 XI 2021

I znów zapłonęły zaduszkowe żalniki, znów minął kolejny rok, twarze naszych przyjaciół płowieją w pamięci… ich światy odchodzą a ból łagodzi czas… Po artystach zostaje jednak coś ponad wspomnienia… zostają ich role, teksty, obrazy, zostaje epoka, którą tworzyli swoim byciem…. Po poetach zostaje trwanie ich słów w wierszach… Powróćmy więc do Wrześni, Warszawy i Bieszczadów w wierszach Michała Witolda Gajdy, Jana Stanisława Kiczora i Ryszarda Szocińskiego…

więcej »
Ilustracja: <a href='mailto:aszady@uw.lublin.pl'>Agnieszka ‘Achika’ Szady</a>

Na progu jesieni
Józef Bilski, Andrzej Samborski, Tomasz Kowalczyk

23 X 2021

Lata mijają.
Przychodzą jesienie.
Deszcz. W deszczu nie widać łez.

więcej »

Polecamy

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.