Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 3 marca 2024
w Esensji w Esensjopedii

The Doors: Historia nieopowiedziana (When You're Strange)

Tom DiCillo
‹The Doors: Historia nieopowiedziana›

WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułThe Doors: Historia nieopowiedziana
Tytuł oryginalnyWhen You're Strange
Dystrybutor Best Film
Data premiery13 sierpnia 2010
ReżyseriaTom DiCillo
Scenariusz
ObsadaJohnny Depp
Rok produkcji2009
Kraj produkcjiUSA
Czas trwania86 min
WWW
Gatunekdokument
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup
Opis dystrybutora
Film, który wziął swój tytuł ("When You′re Strange") z nawiązującego do stylistyki kabaretu przeboju The Doors, "People Are Strange", jest chronologicznym zapisem narodzin kolejnych z sześciu przełomowych albumów studyjnych, nagranych w ciągu zaledwie pięciu lat oraz elektryzujących występów na żywo. Unikatowy materiał utrzymany w nurcie cinéma vérité przybliża realia ich twórczej współpracy oraz życia prywatnego.
Utwory powiązane
Filmy      


Tetrycy o filmie [7.00]

PD – Piotr Dobry [5]
Archiwalne zdjęcia plus narracja z offu – cóż za fascynujący, nowatorski pomysł na dokument muzyczny XXI wieku!

BH – Błażej Hrapkowicz [8]
Dystrybutor nie mógł się powstrzymać i zaproponował kreatywne tłumaczenie tytułu, przekładając „When you’re strange” na „Historia nieopowiedziana”. Tymczasem film powinien się właściwie nazywać: „Historia opowiedziana wielokrotnie”. Nie odnajdziemy tu bowiem odkrywczych interpretacji fenomenu zespołu – DiCillo umacnia raczej te kanoniczne, sytuując Doorsów w kontekście kontrkultury i jej zmierzchu, a Jima Morrisona w tradycji modernizmu. Jednak rzecz jest poprowadzona rewelacyjnie – archiwalia, wywiady i muzyka stanowią narrację o wielkiej sile obrazu i dźwięku. Piosenki Doorsów nie są tylko ilustracjami tez reżysera, lecz dziełami sztuki, wyrażającymi i komentującymi epokę. Do wad zaliczam chwilami przesadną emfazę i monograficzną linearność opowieści, ale wszelkie mankamenty bledną w obliczu największej zasługi DiCillo: jego film opowiada o Doorsach, nie tylko o Morrisonie. John Densmore, Robby Krieger i Ray Manzarek zostali przedstawieni jako równorzędni członkowie zespołu, współtwórcy jego brzmienia i doskonali muzycy. Za to podwyższam ocenę.

UL – Urszula Lipińska [7]
Rzecz kapitalnie się rozwija: DiCillo ani razu nie ulega przeświadczeniu, że już wszystko o The Doors powiedział. Wędruje wzdłuż historii zespołu i Morrisona, a jakby nieświadomie szedł w kolejne kręgi piekła. Niby odkrywa coraz więcej faktów, a Morrisona czyni przez to postacią bardziej niewyraźną. Film z powiewem kultu. Na plecach czuć oddech czasów podpowiedzianych tu w kilku sugestywnych obraza. Ale przy najlepszych chęciach trzeba powiedzieć jednocześnie, że „Historia nieopowiedziana” nie próbuje pociągnąć portretu artysty daleko ponad obraz Morrisona zabitego przez własny geniusz.

PP – Piotr Pluciński [8]
DiCillo nie eksperymentuje. Zarówno z formą, jak i treścią. Czytana przez Johnny’ego Deppa narracja ogranicza się do znanych choćby z Wikipedii faktów, stanowiąc tym samym swego rodzaju opozycję, manifest wręcz, względem mocno przekłamanych „Doorsów” Olivera Stone’a. Ale nie tylko. Sklejając ze sobą kolejne archiwalne, często nieznane dotąd materiały wideo, autor wznosi się ponad filmową ułudę i wyłuskuje z Jima intymność udręczonego wrażliwca, który na związany z nagłą sławą cyrk nie był przygotowany.

Oceń lub dodaj do Koszyka w

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Copyright © 2000-2024 – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.