Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 17 kwietnia 2024
w Esensji w Esensjopedii
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Wyszukaj / Kup

Nie taki wampir straszny…
[ - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
Schuyler ma piętnaście lat i może zejść na śniadanie…1) Wróć, nie ta bajka. Schuyler ma piętnaście lat i właśnie dowiaduje się, że jest wampirem, podobnie jak większość jej kolegów i koleżanek z elitarnego liceum. Dla ścisłości, wampiry to upadłe anioły, które odradzają się na Ziemi w kolejnych cyklach. Są piękne, mogą jeść tyle, ile chcą i nigdy nie tyją, zaś ich głównym zajęciem jest pozowanie do zdjęć w modnych ciuchach – wszystko to znajdziemy w cyklu „Błękitnokrwiści” Melissy de La Cruz.

Anna Kańtoch

Nie taki wampir straszny…
[ - recenzja]

Schuyler ma piętnaście lat i może zejść na śniadanie…1) Wróć, nie ta bajka. Schuyler ma piętnaście lat i właśnie dowiaduje się, że jest wampirem, podobnie jak większość jej kolegów i koleżanek z elitarnego liceum. Dla ścisłości, wampiry to upadłe anioły, które odradzają się na Ziemi w kolejnych cyklach. Są piękne, mogą jeść tyle, ile chcą i nigdy nie tyją, zaś ich głównym zajęciem jest pozowanie do zdjęć w modnych ciuchach – wszystko to znajdziemy w cyklu „Błękitnokrwiści” Melissy de La Cruz.
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Wyszukaj / Kup
Sukces „Błękitnokrwistych” bierze się z połączenia dwóch atrakcyjnych tematów. Z jednej strony mamy popularny ostatnio motyw „dobrych” wampirów, które od ludzi odróżnia nie tyle picie krwi, co niezwykła uroda – wampiry de La Cruz błyszczą nawet podobnie jak wampiry Meyer, choć nie w słońcu, a w ciemności. Z drugiej strony, cykl pozwala zajrzeć za kulisy życia pięknych, sławnych i bogatych, co dla pewnego typu czytelników zawsze było atrakcyjne. Gdyby zmieszać „Zmierzch” z „Modą na sukces” i dodać do tego trochę motywów sensacyjno-kryminalnych, otrzymalibyśmy w rezultacie „Błękitnokrwistych”.
Jest tu, rzecz jasna, niezbędny romans w wersji „kopciuszkowej” czyli motyw pięknej i biednej dziewczyny (Schuyler pochodzi z rodziny co prawda bardzo arystokratycznej, ale zubożałej), która zdobywa serce bogatego przystojniaka, jest dramat (ukochany Schuyler przeznaczony został innej), mnóstwo opisów ubrań, a także mroczna tajemnica związana z tzw. Srebrnokrwistymi, wampirami, które zabijają inne wampiry. Co dostajemy po zmieszaniu wszystkich tych składników?
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Wyszukaj / Kup
Ano, nic szczególnie ciekawego, szczerze mówiąc. Wielka miłość opiera się wyłącznie na zauroczeniu fizyczną urodą obiektu uczuć, co jest bardzo charakterystyczne dla gatunku paranormal romance. Schuyler kocha Jacka, bo ten wygląda w smokingu jak młody bóg, o jakiejkolwiek głębi nie ma mowy. Większość bohaterów, z Schuyler włącznie, sprawia wrażenie nie tyle pełnokrwistych postaci, co wieszaków na ubrania, bowiem ich osobowość określana jest przez to, jak się ubierają i jak wyglądają. Przeciętny opis w cyklu wygląda tak: weszła X ubrana w buty od (tu nazwisko projektanta) i suknię od (kolejne nazwisko). Czasem autorka dodaje jeszcze ceny poszczególnych rzeczy. Najpierw jest to zabawne, potem irytujące, wreszcie już tylko nudne. Jest w takim podejściu osobliwa dwoistość – z jednej strony, ci najbogatsi przedstawieni są w większości jako postaci negatywne (Schyuler ze swoim cygańsko-lumpeksowym stylem to buntowniczka), z drugiej, cały cykl aż ocieka snobizmem. I, co zabawniejsze, przy takim podejściu jedną z niewielu prawdziwych osób wydaje się rywalka Schuyler, Mimi, plastikowa, knująca Barbie – ona ma osobowość co prawda tak sztampową, że niemal karykaturalną, ale przynajmniej JAKĄŚ ma, czego nie da się powiedzieć o jej bracie, wspomnianym wyżej „pięknym jak bóg” Jacku.
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Wyszukaj / Kup
A jednak „Błękitnokrwiści” nie są cyklem tak bardzo złym, jak mogłoby się wydawać. Zasługa to przede wszystkim krótkości poszczególnych tomów, w których w dodatku sporo się dzieje. Fakt, że czasem bez sensu, rzadko naprawdę ciekawie, zaś ilość zwrotów akcji sprawia wrażenie, jakby autorka miała do wyrobienia jakąś normę – ale przyzwoite tempo pozwala przynajmniej przykuć uwagę na czas lektury. Nie wymagam od tego typu literatury ani konsekwencji ani tym bardziej oryginalności, żal mi jednak, jest tu bowiem kilka całkiem niezłych pomysłów, które Melissie de La Cruz udało się zmarnować. Choćby koncepcja wampirzo-anielskiego społeczeństwa, którego członkowie reinkarnują się jako „zwykłe” ludzkie dzieci, i dopiero stopniowo, w procesie dorastania, przypominają sobie swoje poprzednie wcielenia. Skutkuje to między innymi mocno nietypowymi stosunkami w rodzinie – bo jak traktować dziecko, które tak naprawdę jest starsze od własnych rodziców? Niestety, Melissa de La Cruz nie ma na taki dylemat ciekawej odpowiedzi, z nielicznymi wyjątkami wszyscy zachowują się tu jak „zwykli” rodzice i „zwykłe” nastoletnie dzieci. Momentami jest to zresztą dość zabawne, np. gdy dowiadujemy się, że pustogłowa blondynka, zajęta głównie pilnowaniem, czy jej koleżanki nie mają przypadkiem lepszych ciuchów, jest… liczącym sobie tysiące lat mrocznym aniołem śmierci.
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Wyszukaj / Kup
Powieści z serii czyta się szybko i równie szybko o nich zapomina, całość zaś skrojona jest pod młode czytelniczki, które zafascynowane są zębatymi krwiopijcami i marzą o modnych strojach, bogactwie oraz urodzie osiągniętej bez żadnych wyrzeczeń, gdyż wampiry, jak już pisałam, są szczupłe z natury i żadna ilość jedzenia tego nie zmieni. Mogą także bez szkody dla samopoczucia wypić dowolną ilość alkoholu, a w dodatku piętnastoletnia Schuyler dysponuje znaczną wolnością (nie ma rodziców, którzy by jej różnych rzeczy zabraniali) i w towarzystwie zakochanego w niej, bogatego przyjaciela podróżuje po całym świecie. Po prostu marzenie każdej nastolatki. Może dlatego cykl odniósł taki sukces?
koniec
15 stycznia 2012
1) Jest to jeden z najbardziej charakterystycznych elementów tzw „opek”, czyli krążących w internecie, pisanych głównie przez nastolatki tekstów opowiadających o romansowych perypetiach młodych dziewcząt. Skąd się ten motyw wziął, nikt nie wie, wiadomo tylko, że w jednym z najsłynniejszych tego typu opowiadań występuje zdanie: „X miała szesnaście lat i zeszła na śniadanie”, które w pewnych kręgach stało się już kultowe.

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Superwizja
Joanna Kapica-Curzytek

15 IV 2024

Zamieszkały w Berlinie brytyjski reportażysta podróżuje po niemieckim wybrzeżu. Jego znakomite „Duchy Bałtyku” są zapisem odkrywania, skrawek po skrawku, esencji niemieckiej duszy.

więcej »

PRL w kryminale: W kamienicy na Złotej
Sebastian Chosiński

12 IV 2024

W 1957 roku, na fali październikowej „odwilży”, swój powieściowy debiut opublikowała – dotychczas zajmująca się głównie dziennikarstwem – Anna Kłodzińska (w tym momencie miała już czterdzieści dwa lata). Wtedy nikt jeszcze nie mógł przewidywać, że za sprawą książki „Śledztwo prowadzi porucznik Szczęsny” na literacką scenę wkroczy jedna z najbardziej znanych postaci peerelowskiej literatury kryminalnej.

więcej »

Destrukcyjne układy
Joanna Kapica-Curzytek

11 IV 2024

W czeskiej powieści kryminalnej „Pięć martwych psów” najważniejsze są zwierzęta, i to nie tylko te tytułowe. Zespół śledczych z Ołomuńca musi poradzić sobie z trudnym zadaniem.

więcej »

Polecamy

Poetycki dinozaur w fantastycznym getcie

Stare wspaniałe światy:

Poetycki dinozaur w fantastycznym getcie
— Andreas „Zoltar” Boegner

Pierwsza wojna... czasowa
— Andreas „Zoltar” Boegner

Wszyscy jesteśmy „numerem jeden”
— Andreas „Zoltar” Boegner

Krótka druga wiosna „romansu naukowego”
— Andreas „Zoltar” Boegner

Jak przewidziałem drugą wojnę światową
— Andreas „Zoltar” Boegner

Cyborg, czyli mózg w maszynie
— Andreas „Zoltar” Boegner

Narodziny superbohatera
— Andreas „Zoltar” Boegner

Pierwsza historia przyszłości
— Andreas „Zoltar” Boegner

Zobacz też

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.