Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 14 kwietnia 2024
w Esensji w Esensjopedii

Małgorzata Musierowicz
‹Język Trolli›

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułJęzyk Trolli
Data wydania28 kwietnia 2004
Autor
Wydawca Akapit Press
CyklJeżycjada
ISBN83-88790-44-7
Format208s. 145×205mm
Cena29,—
Gatunekobyczajowa
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj / Kup

W oparach smrodku dydaktycznego
[Małgorzata Musierowicz „Język Trolli” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
1 2 »
Fenomen Małgorzaty Musierowicz: książki obyczajowe, które są wielbione za realizm i jednocześnie ganione za nieprzystawanie do prawdziwego życia. Dlaczego kochamy Borejków?

Agnieszka ‘Achika’ Szady

W oparach smrodku dydaktycznego
[Małgorzata Musierowicz „Język Trolli” - recenzja]

Fenomen Małgorzaty Musierowicz: książki obyczajowe, które są wielbione za realizm i jednocześnie ganione za nieprzystawanie do prawdziwego życia. Dlaczego kochamy Borejków?

Małgorzata Musierowicz
‹Język Trolli›

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułJęzyk Trolli
Data wydania28 kwietnia 2004
Autor
Wydawca Akapit Press
CyklJeżycjada
ISBN83-88790-44-7
Format208s. 145×205mm
Cena29,—
Gatunekobyczajowa
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj / Kup
…czyli dyskusja o „Języku Trolli” i innych książkach Małgorzaty Musierowicz.
Uwaga:
zawiera poważne spoilery!
Rozmawiają: Alter i Ego.
Alter: Właśnie ukazała się najnowsza, piętnasta część powieściowego cyklu Małgorzaty Musierowicz, zwanego potocznie „Jeżycjadą”. Wprawdzie autorka twierdziła, że „Kalamburka” ma być ostatnią częścią sagi, uległa jednak prośbom czytelników, a może presji Akapit Pressu, i napisała jeszcze jedną książkę. Wbrew pozorom, akcja nie ma nic wspólnego z trollami – to jedna z postaci ma Trolla na nazwisko.
Ego: No pewnie, gdzieżby w książkach Musierowicz jakaś fantastyka się pojawiła. Tam czytują wyłącznie Senekę, o Tolkienie nikt nawet nie słyszał.
Alter: Może kiedyś się pojawi, zważywszy na to, jakie niesłychane rzeczy występują w „Języku Trolli”: nieślubne ciąże, narkotyki, choroby nowotworowe i seks.
Ego: Seks??!?
Alter: Raczej mówienie o seksie. A ściślej: mówienie, że o seksie się w domu Borejków nie mówi. Wygląda mi to na spóźnioną polemikę z pewną wypowiedzią Kingi Dunin, która parę lat temu na łamach bodajże „Gazety Wyborczej” oburzała się, że cała erotyka w książkach MM sprowadza się do tego, że Gabrysia siedzi na kolanach Grzesia, każde z książką, i całują się po każdym rozdziale.
Ego: A czegóżby ona chciała, przecież to powieść dla młodzieży szkolnej. No, ale skoro zgodnie z zasadami marketingu zaczęliśmy naszą recenzję od du…
Alter: Ego!!!
Ego: …od dużej dawki emocji, to może teraz wróćmy do książki.
Alter: Proszę bardzo. Głównym bohaterem jest dziewięcioletni Józinek, syn Idy Sierpniowej. Narracja jest przez cały czas prowadzona z jego punktu widzenia, co jest nowością w „Jeżycjadzie” – do tej pory narrator patrzący oczami mężczyzny lub chłopaka występował sporadycznie. Józinek poznaje w szkole starszą o trzy lata Staszkę Trollę i zakochuje się w niej.
Ego: W wieku dziewięciu lat? To prawie jak Anakin w Amidali.
Alter: Też miałam to skojarzenie i w ich końcowej rozmowie tylko czekałam, kiedy padnie jakieś: „Czy jeszcze cię kiedyś zobaczę?” „A co ci mówi twoje serce?”. Ale jeżeli chodzi o wiek głównego bohatera, to w trakcie lektury niejeden raz miałam wrażenie, jakby książka opowiadała co najmniej o 15-latku. Zarówno Józinek, jak i towarzyszący mu przez sporą część akcji cioteczny brat Ignaś, zbyt często mówią i myślą jak osoby zupełnie dorosłe.
Ego: No cóż, w rodzinie, gdzie już trzecioklasista jak z rękawa sypie maksymami łacińskimi, można chyba spodziewać się, że dzieci będą mądrzejsze niż ich rówieśnicy.
Alter: Owszem, ale ogólne oczytanie i rozwinięte słownictwo nie oznaczają jeszcze pogłębionej wiedzy psychologicznej. Posłuchaj tego cytatu z rozmowy z Trollą: „To interesujące – wtrącił Ignacy Grzegorz. – Kiedy tego słucham, mam wrażenie, że mówisz swoim specyficznym językiem, który rozbudza najlepsze strony mojej osobowości.” Bardzo piękne, prawda? Ale w ustach dziesięciolatka brzmi tak nienaturalnie, że aż boli. Bo jeżeli nawet dziesięciolatek zna takie słowa, jak „osobowość”, to nie uwierzę, że rozumie siebie i otaczający świat na tyle, żeby sformułować taką myśl. Podobnych przykładów jest więcej. Józinek świetnie zdaje sobie sprawę, że jego kilkuletnia siostrzyczka traktuje reklamy telewizyjne jak rzeczywistość, widzi, że kuzynka Laura pod wpływem entuzjazmu słuchaczy poczuła się gwiazdą – co więcej, wie, że ten fakt może mieć wpływ na życie rodziny. I tak dalej. A już samoświadomość ma rozwiniętą w stopniu, który pasowałby raczej do kogoś dwa razy starszego.
Ego: A może tak naprawdę było? Może autorka pierwotnie napisała powieść o maturzyście, a potem z jakichś powodów zmieniła wiek bohatera? Pierwotna data premiery książki była wyznaczona na czerwiec 2002 roku. Prawie dwa lata to wystarczający czas na przeróbki.
Alter: Mógł być też inny powód przesunięcia terminu. W jednym z wywiadów Małgorzata Musierowicz stwierdziła, że wydanie książki opóźnia się, gdyż w otaczającej rzeczywistości trudno jej znaleźć dostateczną ilość optymizmu. W istocie, choć „Język Trolli” zawiera dużo typowego dla całej „Jeżycjady” ciepła i wiary w ludzi, jednak poczucie beznadziejności i jakiś taki brud życiowy przebija z niej znacznie silniej, niż z innych książek cyklu. Szczególnie widać to w scenie stania w korku, gdzie pojawia się kilka postaci trzecioplanowych, których jedyną rolą jest wygłoszenie nic nie wnoszących do akcji narzekań na rzeczywistość. Grzegorz Stryba porównuje sytuację Polski do zdegenerowanego świata przedstawionego w II części „Powrotu do przyszłości” (no widzisz, jednak jakiś akcent fantastyczny się znalazł). Powracającym motywem jest też zapaść polskiego lecznictwa.
Ego: Złośliwie zauważę, że te ponure komentarze rodzina Borejków wygłasza spożywając obiad składający się z zupy doprawianej winem i korzeniami, pieczeni oraz tortu czekoladowego, galaretki i pepsi-coli na deser. W dodatku są posiadaczami laptopa i co najmniej dwóch komputerów oraz automatycznej zmywarki, więc ich sytuacji materialnej tragiczną nazwać nie można. Zdaje się, że ustami bohaterów autorka chciała wygłosić własne poglądy na życie. Jej prawo, ale akurat w tej sytuacji wypadło to cokolwiek sztucznie.
Alter: To dziwne, że w latach, kiedy mięso było na kartki, a kupienie cytryn graniczyło z cudem, Małgorzata Musierowicz pisała o wiele weselsze książki. Nawet w „Opium w rosole”, gdzie rodzice głównej bohaterki siedzą w więzieniu za politykę, a w tle co jakiś czas przeciągają milicyjne konwoje, jest więcej humoru i optymizmu niż w „Języku Trolli”.
Ego: No, bez przesady. Jest przecież w „Języku Trolli” humorystyczna historyjka z wkładaniem sobie żarówki w usta.
Alter: Stara anegdota, już to kiedyś słyszałam. Podobnie jak dowcipy o wodzie Sodowa. Jedyną naprawdę zabawną rzeczą – ale za to tak fajną, że wybaczam autorce te poprzednie – jest kreatywne podejście pana Oracabessy do języka polskiego. Jego poprzekręcane idiomy są GE-NIAL-NE! Coś mi się wydaje, że wyrażenia takie jak „ciarki mi przeszły koło nosa” czy „woła o pomstę na puszczy” mają szansę stać się wkrótce powiedzeniami kultowymi.
Ego: Ach, pan Oracabessa. Cudowna postać. Ale niektórzy czytelnicy twierdzą, że wzorowana na Bernardzie Żeromskim. I że scena rozmowy z dyrektorką szkoły to powtórzenie słynnej rozmowy z Pierogiem z „Brulionu Bebe B.”
Alter: Nie zgadzam się. Owszem, i Bernard i Helmut są artystami, ale na tym się kończy podobieństwo. O ile ten pierwszy jest nadwrażliwy, niedojrzały, nie umiejący znaleźć sobie miejsca w życiu (patrz „Imieniny”, kiedy bez celu przesiaduje na przystanku albo przyplątuje się do Gaby i Grzegorza), o tyle drugi jest najwyraźniej pogodzony ze sobą i ze światem, zrównoważony i odpowiedzialny. Również jego rozmowa z „wywobabczynią” Trolli (nota bene mój ulubiony fragment książki) nie ma nic wspólnego z rozmową Bernarda z Pierogiem oprócz faktu, że obie te sceny dzieją się w szkole.
Ego: Jedna moja znajoma oburzyła się bardzo, twierdząc, że przez wprowadzenie rastafariańskiej rodziny Oracabessów autorka „wystawia laurkę sekcie”. Interesujące, bo dotychczas zarzuty czytelników dotyczyły raczej nadmiernej ilości akcentów katolickich w „Jeżycjadzie”. Te wszystkie rodzinne wymarsze do kościoła, szopki, zaprzyjaźnieni zakonnicy…
Alter: Bez przesady. Owszem, w „Noelce” i „Pulpecji” występuje pewne nagromadzenie elementów religijnych – może trochę z powodu zachłyśnięcia się radością, że już można bez przeszkód o tym pisać (były to pierwsze części cyklu wydane po upadku komuny) – ale w sposób naturalny wynika to z akcji, która w dużej mierze toczy się w dzień Wigilii, a w dodatku istotnym wydarzeniem jest ślub. Jak dla mnie, jedyna przesadnie patetyczna scena, czyli śpiewanie przez małą Laurę kolędy „Bóg się rodzi”, jest doskonale zrównoważona humorystycznymi opisami szkolnych jasełek, zwłaszcza aniołków w adidasach i pluszowego hipopotama. W późniejszych książkach jest już tylko co najwyżej mowa o chodzeniu w niedzielę do kościoła; nie widzę powodu, dla którego czytelników irytują wzmianki o tym – w końcu jest to część rzeczywistości.
Ego: Ha, rzeczywistość w książkach Małgorzaty Musierowicz – pasjonujący temat. Z jednej strony drobiazgowy realizm – na podstawie kolejnych tomów „Jeżycjady” można by niemal spisać historię rozwoju polskiej gospodarki od lat 70 do chwili obecnej – z drugiej strony świadome pomijanie pewnych zjawisk. Świat Małgorzaty Musierowicz jest czymś w rodzaju współczesnej baśni: nie istnieją w nim rzeczy takie jak narkotyki czy seks, każdy Kopciuszek znajduje swojego księcia najdalej w klasie maturalnej, biedni są dobrzy i mądrzy, a bogaci źli i chamscy.
1 2 »

Komentarze

01 XII 2013   12:16:19

aalter ego symbole mojej siły skalpel kolego podcina twoje żyły

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

PRL w kryminale: W kamienicy na Złotej
Sebastian Chosiński

12 IV 2024

W 1957 roku, na fali październikowej „odwilży”, swój powieściowy debiut opublikowała – dotychczas zajmująca się głównie dziennikarstwem – Anna Kłodzińska (w tym momencie miała już czterdzieści dwa lata). Wtedy nikt jeszcze nie mógł przewidywać, że za sprawą książki „Śledztwo prowadzi porucznik Szczęsny” na literacką scenę wkroczy jedna z najbardziej znanych postaci peerelowskiej literatury kryminalnej.

więcej »

Destrukcyjne układy
Joanna Kapica-Curzytek

11 IV 2024

W czeskiej powieści kryminalnej „Pięć martwych psów” najważniejsze są zwierzęta, i to nie tylko te tytułowe. Zespół śledczych z Ołomuńca musi poradzić sobie z trudnym zadaniem.

więcej »

Jeszcze jeden dzień bliżej naszego zwycięstwa
Joanna Kapica-Curzytek

8 IV 2024

„W mieście wojna” jest czymś więcej niż kroniką oddająca realia życia po agresji Rosji na Ukrainę. To głos wolności, niosący ducha niezłomności i mocny protest przeciwko wojnie.

więcej »

Polecamy

Poetycki dinozaur w fantastycznym getcie

Stare wspaniałe światy:

Poetycki dinozaur w fantastycznym getcie
— Andreas „Zoltar” Boegner

Pierwsza wojna... czasowa
— Andreas „Zoltar” Boegner

Wszyscy jesteśmy „numerem jeden”
— Andreas „Zoltar” Boegner

Krótka druga wiosna „romansu naukowego”
— Andreas „Zoltar” Boegner

Jak przewidziałem drugą wojnę światową
— Andreas „Zoltar” Boegner

Cyborg, czyli mózg w maszynie
— Andreas „Zoltar” Boegner

Narodziny superbohatera
— Andreas „Zoltar” Boegner

Pierwsza historia przyszłości
— Andreas „Zoltar” Boegner

Zobacz też

Tegoż twórcy

Dawno, dawno temu, w bardzo odległej… wsi pod Poznaniem
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Ten Józek to jest jak baobab!
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Biegnąc w kilku kierunkach jednocześnie
— Magdalena Kubasiewicz

Esensja czyta: Październik 2012
— Miłosz Cybowski, Jacek Jaciubek, Anna Kańtoch, Joanna Kapica-Curzytek, Daniel Markiewicz, Agnieszka Szady

Powrót do formy
— Agnieszka Szady

Tegoż autora

I gwiazdka z nieba nie pomoże, kiedy brak natchnienia
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Tajemnica beczki z solą
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Serializacja MCU
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Od Lukrecji Borgii do bitew kosmicznych
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Półelfi łotrzyk w kanale burzowym
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Zwariowane studentki znów atakują
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Transformersy w krainie kucyków?
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Płomykówki i gadzinówki
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Jedyna nadzieja w lisiczce?
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Ken odkrywa patriarchat, czyli bunt postaci drugoplanowych
— Agnieszka ‘Achika’ Szady

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.