Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 3 marca 2024
w Esensji w Esensjopedii

Fritz Leiber
‹Wędrowiec›

EKSTRAKT:60%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułWędrowiec
Tytuł oryginalnyThe Wanderer
Data wydania7 lipca 2006
Autor
PrzekładJulita Wroniak
Wydawca Solaris
ISBN83-89951-56-8
Format422s. oprawa twarda
Cena43,90
Gatunekfantastyka
WWW
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj / Kup

Ach, jaka piękna katastrofa…
[Fritz Leiber „Wędrowiec” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
Dobra wiadomość: jeśli ktoś lubi rozmach, katastrofy oraz koty to „Wędrowiec” Fritza Leibera jest książką w sam raz dla niego. Zła wiadomość: jeśli komuś zależy na wiarygodnych i sympatycznych bohaterach, to przed zakupem „Wędrowca” powinien się poważnie zastanowić.

Anna Kańtoch

Ach, jaka piękna katastrofa…
[Fritz Leiber „Wędrowiec” - recenzja]

Dobra wiadomość: jeśli ktoś lubi rozmach, katastrofy oraz koty to „Wędrowiec” Fritza Leibera jest książką w sam raz dla niego. Zła wiadomość: jeśli komuś zależy na wiarygodnych i sympatycznych bohaterach, to przed zakupem „Wędrowca” powinien się poważnie zastanowić.

Fritz Leiber
‹Wędrowiec›

EKSTRAKT:60%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułWędrowiec
Tytuł oryginalnyThe Wanderer
Data wydania7 lipca 2006
Autor
PrzekładJulita Wroniak
Wydawca Solaris
ISBN83-89951-56-8
Format422s. oprawa twarda
Cena43,90
Gatunekfantastyka
WWW
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj / Kup
Na ziemskiej orbicie pojawia się planeta, która niczym olbrzymi statek kosmiczny potrafi wędrować w przestrzeni. Już sama masa Wędrowca (to właśnie od owej umiejętności wędrowania) wystarczy, aby na naszym globie spowodować gigantyczne pływy oraz trzęsienia ziemi. Na wszystkich kontynentach – samotnie bądź w grupach – ludzie szukają ocalenia, a my obserwujemy ich zmagania z chaosem.
Nie, to nie jest streszczenie najnowszego przeboju made in Hollywood. To książka napisana przed kilkudziesięciu laty przez Fritza Leibera, znanego przede wszystkim jako autor fantasy (cykl o Fafrydzie i Szarym Kocurze). Przyznaję, że nie jestem w stanie jednoznacznie odpowiedzieć na pytanie, czy „Wędrowiec” podobał mi się czy też nie, są tu elementy, które przypadły mi do gustu, ale są i takie, które znużyły mnie i zirytowały. Jedno z zastrzeżeń dotyczy samej koncepcji powieści: Leiber rozbija akcję na kilkanaście równoległych wątków dziejących się w różnych punktach globu, a nawet na Księżycu czy wewnątrz Wędrowca. Uwaga czytelnika nieustannie skacze od jednego bohatera do drugiego, na początku jest to interesujące, gdyż prezentowana przez Leibera galeria ludzkich typów wydaje się nader malownicza (buddystka w turbanie, wiecznie pijany walijski poeta, mężczyzna, który twierdzi, że co jakiś czas porywają go kosmici itp.). Niestety, malowniczość ta jest powierzchowna, szybko też blednie urok pomysłu, że Ziemi zagraża nie statek Obcych czy asteroida, lecz cała planeta. Dlatego też w środkowej partii książki napięcie gwałtownie spada. Nie znaczy to, że nic się nie dzieje, wręcz przeciwnie, dzieje się bardzo dużo, ale w końcu ileż można czytać o ludziach, którzy uciekają przed przypływem, szukają schronienia czy walczą z bandytami. Środkową część „Wędrowca” można podsumować jednym zdaniem: „prezentacja postaw różnych osób wobec zagrożenia”. Takie prowadzenie fabuły miałoby sens w przypadku, gdyby bohaterowie poszczególnych wątków byli na tyle charakterystyczni i sympatyczni, że czytelnik mógłby po pierwsze, jakoś ich od siebie odróżnić (nie tylko na zasadzie: „to jest ten facet z brodą, a to kobieta, która miała zawał”), a po drugie przejąć się ich losami. Na szczęście pod koniec powieść znów staje się ciekawa. Co prawda nikomu nie przybywa osobowości, ale przynajmniej w chwili, gdy poznajemy bliżej futrzastą, tygrysopodobną mieszkankę Wędrowca, pojawiają się nowe, intrygujące pytania, inne niż królujące monotonnie na środkowych stronach: „Czy uda im się przeżyć?”
Zaletą prozy Leibera jest plastyczność opisów. Zalane autostrady i lawiny, trzęsienia ziemi i gigantyczne fale, które zmiatają drzewa oraz budynki – wszystko to można sobie łatwo wyobrazić. Katastrofy mają w sobie coś fascynującego – wie o tym każdy, kto kiedykolwiek bawił się w kinie na niemądrym, lecz efektownym filmie typu „Pojutrze”. Szkoda jedynie, że wszystkie te sceny są niezwykle barwne, ale niezbyt przejmujące. Żeby naprawdę przejąć się zagrożeniem musiałabym lubić bohaterów, a tymczasem z ponad dwudziestu stworzonych przez Leibera postaci jedynie o kilku można powiedzieć, że są w miarę – powtarzam, w miarę – sympatyczne. Pozostali są albo nijacy (mimo pozorów malowniczości), albo strasznie irytujący – palmę pierwszeństwa wśród tych ostatnich dzierży pewna panienka, która przed nadejściem powodzi zamyka się z narzeczonym w apartamencie na szczycie wieżowca, gdzie zajmuje się seksem, piciem alkoholu oraz pisaniem sztuki o Wędrowcu i w dodatku jeszcze ma pretensje, że ludzie, którzy zostali na dole, jakoś jej nie lubią…
Zaznaczam, że postacie Leibera nie są złe, lecz przeciętne. Przy takiej ilości bohaterów, gdy każdy z nich walczy o uwagę czytelnika, nawet stosunkowo nieźle skonstruowana postać wydaje się nijaka i ginie w tłumie innych. Brakuje tu miejsca, by rozwinąć i pogłębić charaktery, a wiarygodność motywacji nie jest mocną stroną autora. Dlaczego Margot tak szybko zapomina o Paulu i o ulubionej kotce, z którą wcześniej nie rozstawała się ani na moment i dlaczego ogóle nie przejmuje się ich losem? Co właściwie pociąga Margot w Hunterze? Co kieruje Barbarą, gdy stara się ratować niedawno poznanego milionera? Chęć zysku czy też prosta sympatia do staruszka? Gdyby Leiber zadbał o odpowiedzi na podobne pytania, to książka mogłaby być lepsza, a tak dostaliśmy do ręki efektowną (przynajmniej miejscami) błyskotkę, o której szybko się zapomina.
koniec
3 września 2006
P.S. Przeważnie nie czepiam się literówek, ale tym razem nie wytrzymałam: „mata” to nie to samo, co „mała”, „byt” to nie „był”, a Platon zdecydowanie różni się od Plutona. „Wędrowcowi” zdecydowanie przydałaby się porządniejsza korekta.

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

PRL w kryminale: Femme fatale za kierownicą
Sebastian Chosiński

1 III 2024

„Zaczęło się w Zakopanem” to pierwsza – z dotychczas znanych – gazetowa „powieść milicyjna” Pawła Borysa Henelta, która nie ukazała się na łamach „Słowa Powszechnego”. I pierwsza, w której jako główny bohater nie pojawia się Wiktor Zaruba, chociaż nie brakuje w niej jego najbliższych współpracowników. Pod nieobecność majora na najważniejszego funkcjonariusza MO wyrasta porucznik Zbigniew Madej.

więcej »

Krótko o książkach: Fenomenalna
Joanna Kapica-Curzytek

28 II 2024

Jakże osobliwa była droga do sławy słynnej francuskiej artystki. Oparta na motywach biograficznych powieść „Sarah Bernhardt. Niezrównana aktorka” kreśli szerokie tło początków jej kariery.

więcej »

PRL w kryminale: Grzech niedocenienia (ludowej milicji)
Sebastian Chosiński

23 II 2024

Gdybym miał obstawiać, jednak bez groźby utraty postawionej gotówki, stwierdziłbym, że Paweł Borys Henelt napisał „Nieuchwytnego” w 1955 bądź następnym roku i że była to chronologicznie pierwsza jego powieść z majorem MO Wiktorem Zarubą w roli głównej. Mimo to na swój pierwodruk – i to nie w formie książkowej, lecz jako „gazetowiec” na łamach „Słowa Powszechnego” – musiała ona czekać długich siedem lat.

więcej »

Polecamy

Pierwsza wojna... czasowa

Stare wspaniałe światy:

Pierwsza wojna... czasowa
— Andreas „Zoltar” Boegner

Wszyscy jesteśmy „numerem jeden”
— Andreas „Zoltar” Boegner

Krótka druga wiosna „romansu naukowego”
— Andreas „Zoltar” Boegner

Jak przewidziałem drugą wojnę światową
— Andreas „Zoltar” Boegner

Cyborg, czyli mózg w maszynie
— Andreas „Zoltar” Boegner

Narodziny superbohatera
— Andreas „Zoltar” Boegner

Pierwsza historia przyszłości
— Andreas „Zoltar” Boegner

Zobacz też

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.