Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 20 kwietnia 2024
w Esensji w Esensjopedii

Komiksy

Magazyn CCXXXV

Podręcznik

Kulturowskaz MadBooks Skapiec.pl

Nowości

komiksowe

więcej »

Zapowiedzi

komiksowe

więcej »

Tillie Walden
‹Załoga „Promienia”›

EKSTRAKT:90%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułZałoga „Promienia”
Scenariusz
Data wydania25 stycznia 2022
RysunkiTillie Walden
Wydawca Kultura Gniewu
ISBN9788366128910
Format540s. 152x216 mm
Cena129,90
GatunekSF
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup

Cóż za kontrowersyjne treści!
[Tillie Walden „Załoga „Promienia”” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
Jeśli przejrzeć opinie w polskiej części internetu, „Załoga Promienia” to najbardziej kontrowersyjny album od czasu zmiany scenarzysty „Thorgala”. Po lekturze muszę powiedzieć wprost: cała awantura jest na wyrost.

Dagmara Trembicka-Brzozowska

Cóż za kontrowersyjne treści!
[Tillie Walden „Załoga „Promienia”” - recenzja]

Jeśli przejrzeć opinie w polskiej części internetu, „Załoga Promienia” to najbardziej kontrowersyjny album od czasu zmiany scenarzysty „Thorgala”. Po lekturze muszę powiedzieć wprost: cała awantura jest na wyrost.

Tillie Walden
‹Załoga „Promienia”›

EKSTRAKT:90%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułZałoga „Promienia”
Scenariusz
Data wydania25 stycznia 2022
RysunkiTillie Walden
Wydawca Kultura Gniewu
ISBN9788366128910
Format540s. 152x216 mm
Cena129,90
GatunekSF
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup
Brak w tym komiksie rzeczy, które mogłyby drażnić – nie epatuje zbędną przemocą czy treściami powszechnie uważanymi za obraźliwe; nie przeczy nauce, nie krytykuje religii, wreszcie nie szczuje cycem. To naprawdę przyjemna historia, momentami nawet piękna, o emocjonalnym dorastaniu, przyjaźni i „odnalezionej rodzinie”, osadzona w magicznym uniwersum, które najłatwiej przypisać podgatunkowi znanemu jako science fantasy.
Część „fantasy” wiąże się z budową świata. Bohaterki komiksu poruszają się po przestrzeni statkiem kosmicznym, który od wewnątrz przypomina zwyczajny dom – z pokojami, meblami, bez ciasnoty czy naszpikowania technologią – a z zewnątrz karpia koi. Ich pracą jest naprawianie starych budynków – dryfujących w pustce katedr, pałacyków czy zespołów kamienic. Postaci pochodzą z różnych miejsc – nie planet, raczej ze sztucznie skonstruowanych, wyglądających jak ciała niebieskie lokacji, z których najczęściej pojawiają się Schody. Początkowo wydaje się to przedziwne, ale poetyckie i urocze, całość jest też na tyle dobrze napisane, że nie grozi zagubieniem podczas lektury.
Najważniejszy tu jednak jest nie świat, a postaci. Tu już mamy więcej „science” – Tillie Walden postawiła na fabułę opartą na bohaterach, nie na akcji (podobnie jak „Gwiazdozbiór Psa” Petera Hellera czy „Opowieści o pilocie Pirxie” Stanisława Lema, w których wszystko zaczyna się i kończy na protagonistach, a otoczka służy za tło dla ich rozwoju). Osadziła ją w cywilizacji bardzo różnej od naszej, bo składającej się niemal z samych kobiet rozsianych po galaktyce. Główną postacią jest Mia, młoda dziewczyna, która trafia na pokład Promienia po szkole. Początkowo narracja toczy się dwutorowo: obserwujemy jej pierwsze kroki w pracy, do jakiej nie jest do końca przygotowana, oraz docieranie się z resztą załogi; jednocześnie pojawiają się retrospekcje prezentujące protagonistkę w szkole średniej, gdzie poznaje Grace, uczennicę przyjętą na wyjątkowych zasadach, i zakochuje się w niej.
Cała akcja obraca się wokół Mii i jej podróży: młodzieńczej, gdy dorasta i uczy się, oraz dorosłej, gdy jako fizycznie dojrzała, ale emocjonalnie nadal rozwijająca się kobieta próbuje wyjść z zagubienia. Punktem zwrotnym okazuje się popełnienie błędu, za jaki zapłacą jej towarzyszki. Od tego wydarzenia zachowanie Mii się zmienia, a między nią i podróżniczkami nawiązuje się nić sympatii, przeradzająca się w prawdziwą przyjaźń.
Co istotne w „Załodze Promienia”, autorka zostawiła dużo miejsca także postaciom drugoplanowym. Każda z nich ma szansę na to, by dojrzeć, przejść na kolejny etap życia, co najwyraźniej widać w przypadku jednej z postaci, która pod koniec albumu staje się centrum akcji: porozumiewającej się niewerbalnie niebinarnej Elliot.
I to właśnie z Ell wiążą się kontrowersje, które widać w komentarzach dotyczących Załogi. Tłumacz, Marceli Szpak, w odnoszących się do tegu bohateru dialogach użył tzw. dukaizmów (jak ja przed chwilą) – zaimków i form osobowych neutralnych płciowo, które Jacek Dukaj stworzył na potrzeby opublikowanej w 2004 roku „Perfekcyjnej niedoskonałości”, pozostając zgodnym z systemem gramatycznym języka polskiego. Po prostu nie istniały one do momentu, w którym Dukaj je stworzył na potrzeby swoich nieposiadających płci istot postludzkich. Aktualnie dukaizmy są często stosowane przez osoby niebinarne – jak w przypadku Elliot. Domyślam się, że nie każdemu przypadnie do gustu konieczność czytania nietypowych odmian fleksyjnych, ale cóż, warto przejść nad tym do porządku dziennego. Jedyna uwaga, jaką tu mam, to pewien nadmiar tychże form – Szpak kilkukrotnie zapędził się i używał ich w miejscach, gdzie nie były potrzebne i wystarczyłby choćby bezokolicznik. To na szczęście mała usterka.
Rysunkowo album także jest interesujący. Zacznijmy od tego, że powstawał jako publikacja internetowa – Walden publikowała go na swojej stronie internetowej On A Sunbeam i wciąż można tam znaleźć plansze. Wygląda na to, że na początku artystka rysowała „jak do druku”, co pozwoliło jej uniknąć problemów przenoszenia rysowanych do czytania na urządzeniach mobilnych rozdziałów na papier. Kadry są utrzymane w większości w przytłumionych barwach, często jedna z nich dominuje na stronie czy w scenie. Postaci rysowane są prosto, często bez wypełnienia kolorem, momentami trudno odróżnić np. młodu Elliot od dorosłej Almy – mają podobne fryzury – ale ogółem do części graficznej nie ma uwag.
„Załoga Promienia” to komiks, który uspokaja. Akcji jest dużo, z pościgami i kosmicznymi wypadkami włącznie, ale Tillie Walden udało się rozpisać narrację tak, że to nie przytłacza, a raczej kieruje naszą uwagę na emocje postaci. Daje to przyjemny dla odbiorcy, łagodny efekt, zwłaszcza w połączeniu ze stylem rysunku. Ogółem polecam – zwłaszcza jeśli szukacie czegoś, w co można się emocjonalnie zaangażować.
Egzemplarz do recenzji udostępniło wydawnictwo Kultura Gniewu.
Plusy:
  • doskonale poprowadzone bohaterki
  • ciekawa, nieco „magiczna” konstrukcja świata przedstawionego
  • duży nacisk na emocje i rozwój postaci
Minusy:
  • Brak
koniec
29 marca 2024

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Zamknięcie etapu
Andrzej Goryl

19 IV 2024

Dziesiąty tom „Ms Marvel” jest jednocześnie ostatnim pisanym przez G. Willow Wilson – autorkę, która zapoczątkowała tę serię i stworzyła postać Kamali Khan. Scenarzystka prowadziła tę postać przez ponad pięćdziesiąt zeszytów, a jej cykl przez cały ten czas utrzymywał równy, wysoki poziom (z drobnymi potknięciami, nie rzutującymi na ogólną jakość). Jak wypadło zakończenie tej serii?

więcej »

Małe sprzeczki w nowej rodzinie
Maciej Jasiński

18 IV 2024

Pierwsze dwa tomy serii „Pan Borsuk i pani Lisica” były naprawdę interesującymi komiksami przedstawiającymi wspólne życie dwóch zupełnie obcych kulturowo rodzin. Pan Borsuk wychowujący samotnie trójkę dzieci oraz pani Lisica, która wraz z córką musiała uciekać przed myśliwymi – zamieszkali razem w norce, tworząc z czasem jedno gospodarstwo domowe. W kolejnych albumach czytelnicy będą mieli okazję lepiej poznać bohaterów.

więcej »

Piękny umysł
Paweł Ciołkiewicz

17 IV 2024

Życie nie rozpieszczało Wiktora. Wychowywał się bez ojca, a jego matka raczej nie była osobą, którą trudno uznać za wzór macierzyńskiej troskliwości. Wszystkie problemy chłopak rekompensował sobie zanurzaniem się w cudowny świat…, nie, nie baśni, lecz matematyki. To liczby i ich wzajemne relacje pochłaniały go bez reszty. A u źródeł tej fascynacji stało, rzecz jasna, poszukiwanie szczęścia.

więcej »

Polecamy

Batman zdemitologizowany

Niekoniecznie jasno pisane:

Batman zdemitologizowany
— Marcin Knyszyński

Superheroizm psychodeliczny
— Marcin Knyszyński

Za dużo wolności
— Marcin Knyszyński

Nigdy nie jest tak źle, jak się wydaje
— Marcin Knyszyński

„Incal” w wersji light
— Marcin Knyszyński

Superhero na sterydach
— Marcin Knyszyński

Nowe status quo
— Marcin Knyszyński

Fabrykacja szczęśliwości
— Marcin Knyszyński

Pusta jest jego ręka! Część druga
— Marcin Knyszyński

Pusta jest jego ręka! Część pierwsza
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Tegoż autora

O barwach uprzedzeń
— Dagmara Trembicka-Brzozowska

Piękna baja!
— Dagmara Trembicka-Brzozowska

Coraz bardziej wybuchowo
— Dagmara Trembicka-Brzozowska

Diabeł tkwi na każdej stronie
— Dagmara Trembicka-Brzozowska

To jedzenie robi jedzenie!
— Dagmara Trembicka-Brzozowska

Podręcznikowa lekcja historii
— Dagmara Trembicka-Brzozowska

Te straszne zmiany
— Dagmara Trembicka-Brzozowska

Końce i początki
— Dagmara Trembicka-Brzozowska

Wielkiej pustki niezapełnienie
— Dagmara Trembicka-Brzozowska

Gniew Achillesa
— Dagmara Trembicka-Brzozowska

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.