Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 23 kwietnia 2024
w Esensji w Esensjopedii

Marika Krajniewska
‹Wpół do świtu›

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułWpół do świtu
Data wydania16 listopada 2023
Autor
Wydawca Papierowy Motyl
ISBN9788367533287
Format280s.
Gatunekobyczajowa
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj / Kup

Uporać się z bólem
[Marika Krajniewska „Wpół do świtu” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
Świetna powieść obyczajowa „Wpół do świtu” napisana jest z dużą dozą subtelności i emocjonalnej inteligencji. Przypomina też o zapomnianych postaciach polskiej kultury, a za ich sprawą – o jednym z ważniejszych etycznych pytań.

Joanna Kapica-Curzytek

Uporać się z bólem
[Marika Krajniewska „Wpół do świtu” - recenzja]

Świetna powieść obyczajowa „Wpół do świtu” napisana jest z dużą dozą subtelności i emocjonalnej inteligencji. Przypomina też o zapomnianych postaciach polskiej kultury, a za ich sprawą – o jednym z ważniejszych etycznych pytań.

Marika Krajniewska
‹Wpół do świtu›

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułWpół do świtu
Data wydania16 listopada 2023
Autor
Wydawca Papierowy Motyl
ISBN9788367533287
Format280s.
Gatunekobyczajowa
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj / Kup
Marika Krajniewska ma już na swoim koncie kilka książek, by wymienić na przykład „Anielski puch”, swego rodzaju grudniową przypowieść, w której nie brakuje ciepłych uczuć i wiary w to, że czas Bożego Narodzenia potrafi sowicie wynagrodzić niepowodzenia i życiowe rozczarowania.
Tutaj poznajemy główną bohaterkę Ewę, tuż przed czterdziestką. Jej życie wydaje się uporządkowane i stabilne, także dzięki partnerowi. Odnosi sukcesy w pracy, ma plany na przyszłość i wiele wskazuje na to, że wszystko potoczy się bez przeszkód. Niestety, niepowetowana strata spada na nią jak grom z jasnego nieba, co sprawia, że Ewa radykalnie przewartościowuje swoje życie i poszukuje w nim czegoś zupełnie innego niż dotąd.
Główna bohaterka doświadczyła tego, co dotyka wielu kobiet i o czym nadal z różnych względów bardzo trudno jest im mówić. Marika Krajniewska znajduje odpowiedni ton i język ich wspólnych doświadczeń, co sprawia, że lektura będzie mogła być też swego rodzaju terapią. Nie zawaham się napisać, że portret Ewy – jako kobiety zmagającej się z traumą – jest znakomity, jak dotąd najlepszy z tych, które udało mi się dotąd znaleźć w polskich powieściach obyczajowych. W wizerunku Ewy jest dużo powściągliwości i delikatności. Przy całej gamie emocji, nic nie jest tu przerysowane, fałszywe czy nie na miejscu.
Nie jest jednak tak, że „Wpół do świtu” skupia się wyłącznie na tym bolesnym doświadczeniu. Ewa chce iść do przodu i znów poczuć, że życie tak jak wcześniej ma dla niej sens. Zmienia pracę: odchodzi z korporacji i niejako przez przypadek zostaje asystentką w antykwariacie na warszawskiej Pradze. Tam przenosi się w czasie, odkrywając zapomniane listy, które pomagają jej w uporaniu się ze swoim bólem. Za sprawą tego głosu z przeszłości, coraz bardziej śmiało spogląda w stronę swojej przyszłości. Nie bez znaczenia jest także to, że w tych listach ukryta jest pewna tajemnica, prowadząca do odkrycia skarbu.
Już to wszystko byłoby wystarczające, aby zagwarantować nam świetną lekturę. Jest tu jednak jeszcze dużo więcej. Okazuje się, że listy odkryte przez Ewę wyszły spod pióra Stanisławy Umińskiej (1901-1977), prawdziwej postaci życia kulturalnego i religijnego. Jej biografia jest jakże ciekawa: zapowiadała się na wybitną aktorkę teatralną i estradową (pisał dla niej specjalnie Julian Tuwim). Zaręczyła się z Janem Żyznowskim (również w powieści wspomnianym i cytowanym), pisarzu i malarzu. Niestety, narzeczony Stanisławy zachorował na nieuleczalny nowotwór wątroby. Próbował jeszcze szukać pomocy medycznej w Paryżu, ale bezskutecznie. Mężczyzna, w obliczu wielkiego cierpienia, namówił narzeczoną, aby pozbawiła go życia. Umińska została oskarżona o zabójstwo, została jednak uniewinniona, a przez opinię publiczną nazwana „aniołem śmierci”. Jej głośny proces przeszedł do historii światowego sądownictwa i do dzisiaj inspiruje do etycznych refleksji związanych z eutanazją.
Po tym wielkim dramacie aktorka nie wróciła już do swojego zawodu. Wstąpiła do zakonu i jako siostra Benigna do końca życia zajmowała się pracą charytatywną. Prowadziła dom dla „dziewcząt moralnie zagubionych” (jak się wtedy mówiło), opiekowała się dziewczynkami z niepełnosprawnością intelektualną. Pensjonariuszki z jej zakładów brały udział w przedstawieniach teatralnych. Podczas okupacji hitlerowskiej uratowała wiele osób pochodzenia żydowskiego.
Trochę szkoda, że autorka nie zdecydowała się na przybliżenie czytelnikom sylwetek Stanisławy Umińskiej i Jana Żyznowskiego w posłowiu. Zwykle jest przyjęte, że autorzy dopowiadają później od siebie jeszcze niektóre szczegóły i wskazują, co jest prawdą, a co fikcją. Chętnie przeczytałabym o tym, jak doszło do inspiracji pisarki tymi dwiema zasługującymi na przypomnienie postaciami. Bardzo przydałby się też spis rozdziałów!
Bez wątpienia historia Umińskiej i Żyznowskiego mieści w sobie ogromny ciężar etyczny, za ich sprawą zapewne nie unikniemy własnych przemyśleń dotyczących dylematów, których doświadczyli w sytuacji granicznej. Ale warto podkreślić, że Marika Krajniewska nie pisze o tym wszystkim tak wprost, nie moralizuje i nie poucza. Tak jak w przypadku pisania o Ewie, jest subtelna i pozwala, aby to osoba czytająca złożyła sobie prawdziwy obraz rzeczy z tych pięknie podanych fragmentów oraz cytatów. I aby mogła porozmawiać także sama ze sobą.
Powieść „Wpół do świtu” jest także świetna od strony literackiej, warsztatowej. Pisząc wcześniej o „Anielskim puchu”, zwróciłam uwagę na urzekające opisy zimowego miasta. W tej publikacji też znajdziemy wiele „klimatycznych” opisów scenerii, które bardzo dodają urody całości. Akcja osadzona jest w Warszawie, która doczekała się tutaj ciekawych „migawek”. Godna podkreślenia jest też umiejętność autorki, by skupić uwagę czytających na chwili, szczególe, drobnym akcencie. Na kartach książki rozbrzmiewają też znane piosenki, między innymi Mieczysława Fogga, Czerwonych Gitar, Czesława Niemena i Krzysztofa Krawczyka.
Tytuł książki Mariki Krajniewskiej może nawiązywać do osobistej sytuacji Ewy – w jej przypadku wyczekiwany z radością świt nie nastąpił… Ale może on też być określeniem tych jedynych w swoim rodzaju chwil tuż przed wschodem słońca, gdy człowiek jest najbardziej wrażliwy, odsłonięty, na coś czeka, wita nowy dzień być może z radością i nadzieją albo też z obawami i wśród emocjonalnych zawirowań. Historia Ewy mocno podbudowuje, daje wiele siły i tchnie optymizmem, tak bardzo potrzebnym nam wszystkim na wielu etapach życia.
koniec
21 grudnia 2023

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Szereg niebezpieczeństw i nieprzewidywalnych zdarzeń
Joanna Kapica-Curzytek

21 IV 2024

„Pingwiny cesarskie” jest ciekawym zapisem realizowania naukowej pasji oraz refleksją na temat piękna i różnorodności życia na naszej planecie.

więcej »

PRL w kryminale: Biały Kapitan ze Śródmieścia
Sebastian Chosiński

19 IV 2024

Oficer MO Szczęsny, co sugeruje już zresztą samo nazwisko, to prawdziwe dziecko szczęścia. Po śledztwie opisanym w swej debiutanckiej „powieści milicyjnej” Anna Kłodzińska postanowiła uhonorować go awansem na kapitana i przenosinami do Komendy Miejskiej. Tym samym powinien się też zmienić format prowadzonych przez niego spraw. I rzeczywiście! W „Złotej bransolecie” na jego drodze staje wyjątkowo podstępny bandyta.

więcej »

Mała Esensja: Trudne początki naszej państwowości
Marcin Mroziuk

18 IV 2024

W dziesięciu opowiadań tworzących „Piastowskie orły” autorzy nie tylko przybliżają kluczowe momenty z panowania pierwszej polskiej dynastii władców, lecz również ukazują realia codziennego życia w tamtej epoce. Co ważne, czynią to w atrakcyjny dla młodych czytelników sposób.

więcej »

Polecamy

Poetycki dinozaur w fantastycznym getcie

Stare wspaniałe światy:

Poetycki dinozaur w fantastycznym getcie
— Andreas „Zoltar” Boegner

Pierwsza wojna... czasowa
— Andreas „Zoltar” Boegner

Wszyscy jesteśmy „numerem jeden”
— Andreas „Zoltar” Boegner

Krótka druga wiosna „romansu naukowego”
— Andreas „Zoltar” Boegner

Jak przewidziałem drugą wojnę światową
— Andreas „Zoltar” Boegner

Cyborg, czyli mózg w maszynie
— Andreas „Zoltar” Boegner

Narodziny superbohatera
— Andreas „Zoltar” Boegner

Pierwsza historia przyszłości
— Andreas „Zoltar” Boegner

Zobacz też

Tegoż twórcy

Krótko o książkach: W grudniowym półmroku
— Joanna Kapica-Curzytek

Tegoż autora

Szereg niebezpieczeństw i nieprzewidywalnych zdarzeń
— Joanna Kapica-Curzytek

Superwizja
— Joanna Kapica-Curzytek

Destrukcyjne układy
— Joanna Kapica-Curzytek

Jeszcze jeden dzień bliżej naszego zwycięstwa
— Joanna Kapica-Curzytek

Wspierać rozwój
— Joanna Kapica-Curzytek

Jak w operze
— Joanna Kapica-Curzytek

Nie wierzyć w nieprawdę
— Joanna Kapica-Curzytek

Smuga cienia
— Joanna Kapica-Curzytek

Bieg codziennego, zwykłego życia
— Joanna Kapica-Curzytek

Oblicza strachu
— Joanna Kapica-Curzytek

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.