Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 22 lutego 2024
w Esensji w Esensjopedii

Rachel Lambert
‹Czasem myślę o umieraniu›

EKSTRAKT:70%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułCzasem myślę o umieraniu
Tytuł oryginalnySometimes I Think About Dying
Data premiery2024
ReżyseriaRachel Lambert
ZdjęciaDustin Lane
Scenariusz
ObsadaDaisy Ridley, Dave Merheje, Parvesh Cheena, Marcia DeBonis, Megan Stalter, Brittany O'Grady, Bree Elrod, Lauren Beveridge
MuzykaDabney Morris
Rok produkcji2023
Kraj produkcjiUSA
Czas trwania91 min
Gatunekdramat
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup

14. American Film Festival: Czasem myślę o umieraniu
[Rachel Lambert „Czasem myślę o umieraniu” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
Powieszenie na haku żurawia. Zatrucie żrącym kwasem. Uduszenie przez wielkiego Boa. Fran — bohaterce „Czasami myślę o umieraniu”, czego jak czego, ale pomysłów na własny zgon nie brakuje.

Kamil Witek

14. American Film Festival: Czasem myślę o umieraniu
[Rachel Lambert „Czasem myślę o umieraniu” - recenzja]

Powieszenie na haku żurawia. Zatrucie żrącym kwasem. Uduszenie przez wielkiego Boa. Fran — bohaterce „Czasami myślę o umieraniu”, czego jak czego, ale pomysłów na własny zgon nie brakuje.

Rachel Lambert
‹Czasem myślę o umieraniu›

EKSTRAKT:70%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułCzasem myślę o umieraniu
Tytuł oryginalnySometimes I Think About Dying
Data premiery2024
ReżyseriaRachel Lambert
ZdjęciaDustin Lane
Scenariusz
ObsadaDaisy Ridley, Dave Merheje, Parvesh Cheena, Marcia DeBonis, Megan Stalter, Brittany O'Grady, Bree Elrod, Lauren Beveridge
MuzykaDabney Morris
Rok produkcji2023
Kraj produkcjiUSA
Czas trwania91 min
Gatunekdramat
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup
Nie znaczy to jednak, że przez 91 minut będziemy świadkami depresyjnego portretu życiowego zagubienia, a fabułę wypełnią gorączkowe poszukiwania ucieczki od uwierającej rzeczywistości. Nawet jeśli w gruncie rzeczy powiedzieć o Fran(Daisy Ridley), że jest klasyczną, szarą biurową myszką to prosta droga do obrażenia szarych biurowych myszek. Jej dni składają się z checklisty podręcznikowego nudziarstwa: za dnia przerzucanie excelowych spreadsheetów, wieczorem nudna kolacja z mikrofali i sen przed 22 na finał. „Nie ma we mnie nic ciekawego” rzuca nerwowo, gdy podczas randki jej absztyfikant próbuje dopytać o coś prywatnego. Już ten pobieżny opis wystarczy, by nie podejrzewać, jakoby we Fran tkwiło gdzieś niespodziewane drugie dno.
Oczekujących cudownego przeobrażenia muszę zmartwić. To nie historia o tym, że w każdym z nas czai się towarzyski zwierzak. Nawet jeśli Fran na chwilę wyjdzie ze swojej szczelnie zamkniętej bańki, to tylko po to, aby przekonać się, że to w niej czuje się najlepiej. Mający swoje korzenie w teatralnej sztuce, film jest bowiem przede wszystkim czułym portretem osób określanych mianem socially akward. Tych wszystkich czwartoplanowych bohaterów codzienności, których mijamy bez uwagi w autobusach, czy na biurowych korytarzach pośpiesznie omiatamy wzrokiem.
Daisy Ridley definiuje Fran, zakręcając na maksa kurek słów i emocji. Antypatyczny charakter idzie w parze z nudnym emploi, co zgodnie rymuje się z ogólnym stylem filmu. Szczęśliwie zatem „Czasami myślę o umieraniu” nie ciągnie w stronę mainstreamowej komedii. Mimo wisielczego tytułu nie ulega także pokusie zamiany w poważny dramat. Nie doświadczymy tu głębokich przemyśleń o człowieku zamkniętym w swojej skorupce. Nawet jeśli gdzieniegdzie trafi się humor, to raczej będzie on z kamienną twarzą. Oczywiście prawidła komediodramatu i jego fabularne clu zachęcą do rzucenia od czasu do czasu frazy o potrzebie korzystania z młodości, chwytania dni i innych bon motów, właściwych dla idei życia w pełni. Fran jednak nie ma na nie za dużego apetytu, zresztą jak na nic co ją otacza. Dlatego próba bycia bardziej ’social’ z góry skazana jest na ostateczną porażkę. Wszak trudno nie mieć łatki odizolowanej społecznie, gdy w topie ukrytych marzeń ma się błogą ciszę i udział w wypadku samochodowym.
Gdyby spróbować wcisnąć „Czasem myślę o umieraniu” w jeden gatunek, trzeba by sięgnąć po karkołomną hybrydę kina touchy-feely, anty-rom-comu i czarnej komedii. Z jednej strony antyspołeczność Fran bawi. Osobliwe próby „wyjścia do ludzi” wywołują autentyczne politowanie i współczucie. Mimo tempowej ospałości, jej historia wciąga, nawet jeśli przesadnie nie kibicujemy, aby któraś z jej niepokojących myśli stała się w końcu faktem.
Choć zabrzmi to przewrotnie, w gruncie rzeczy „Czasem myślę o umieraniu” jest filmem dodającym odrobinę prawdziwej otuchy. Nie odczują ją może królowie biurowych anegdot, ale choć raz to nie oni są tutaj języczkiem uwagi. To raczej serdeczne podanie ręki wszystkim tym, którzy desperacko poszukują choć najmniejszego zapewnienia, że bycie nieco z boku czy nawet teoretyzowanie na temat umierania — w świecie wypełnionym ludzkim odklejeniem — wcale nie jest dziwactwem, przesadnie odchylonym od normy.
koniec
9 listopada 2023

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Klasyka kina radzieckiego: Odrażający, brzydcy i… skorumpowani
Sebastian Chosiński

21 II 2024

Za sprawą pieriestrojki radziecka kinematografia wzbogaciła się o dziesiątki znakomitych filmów, które jeszcze parę lat wcześniej nie mogłyyby powstać z powodu cenzury. Najwięcej zyskało kino gatunkowe, zwłaszcza sensacyjne. Jednym z najwartoświoszych dzieł zrealizowanych tuż przed upadkiem Kraju Rad był dwuczęściowy uzbecki „Kodeks milczenia” Zinowija Rojzmana, w powstaniu którego maczali palce dwaj kultowi autorzy sowieckich kryminałów – Gieorgij Wajner i Leonid Słowin.

więcej »

Kulawe konie: Sez. 3. odc. 2. Gra pozorów z wysoką stawką w tle
Marcin Mroziuk

19 II 2024

Nie da się ukryć, że River Cartwright całkiem często najpierw działa, a dopiero później myśli. Można podejrzewać, że tę cechę jego charakteru postanowił teraz wykorzystać ktoś całkiem dobrze go znający, a w efekcie Jackson Lamb będzie musiał się martwić o bezpieczeństwo już dwóch swoich podwładnych.

więcej »

East Side Story: Bandyta też chce być kochany
Sebastian Chosiński

18 II 2024

Myślicie, że to łatwo i przyjemnie być narkobaronem? Owszem, człowiek opływa w luksusy, ale każdego dnia, ba! każdej godziny, musi być przygotowany na to, że jeśli nie dopadnie go policja, to mogą to zrobić konkurenci w biznesie. Tak właśnie wygląda życie Mardon-baja – głównego negatywnego bohatera (bo są i pozytywni) dwuczęściowego uzbecko-rosyjskiego dramatu sensacyjnego „Baron” Rustama Sagdijewa.

więcej »

Polecamy

Zemsty szpon

Z filmu wyjęte:

Zemsty szpon
— Jarosław Loretz

Taśmowa robota
— Jarosław Loretz

Z wątrobą na dłoni
— Jarosław Loretz

Panika na planie
— Jarosław Loretz

Jak nie gryzoń, to może jaszczurka?
— Jarosław Loretz

A gdyby tak skrzyżować człowieka z gryzoniem... inaczej
— Jarosław Loretz

A gdyby tak skrzyżować człowieka z gryzoniem...
— Jarosław Loretz

Miły uśmiech na nowy rok
— Jarosław Loretz

Odcinek świąteczny
— Jarosław Loretz

Podniebne newsy
— Jarosław Loretz

Zobacz też

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.