Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 24 lutego 2024
w Esensji w Esensjopedii

Komiksy

Magazyn CCXXXIII

Konkursy

Podręcznik

Kulturowskaz MadBooks Skapiec.pl

Nowości

komiksowe

więcej »

Zapowiedzi

komiksowe

więcej »

Michał Arkusiński, Robert Popielecki, Marcin Pryt, Leszek Ślażyk
‹Historie środka›

EKSTRAKT:90%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułHistorie środka
Scenariusz
Data wydania6 października 2023
RysunkiMichał Arkusiński
Wydawca Mandioca
Format112s. 170x235 mm
Cena69,00
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk

O tych, co nie chcą się dostosować
[Michał Arkusiński, Robert Popielecki, Marcin Pryt, Leszek Ślażyk „Historie środka” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
„Historie środka” to tytuł czterdziestego albumu w katalogu wydawnictwa Mandioca. I ten jubileuszowy komiks ma charakter szczególny, to jest bowiem pierwsze dzieło polskiego autora w ofercie tej oficyny. Co więcej, wiąże się z nim bardzo ciekawa historia.

Paweł Ciołkiewicz

O tych, co nie chcą się dostosować
[Michał Arkusiński, Robert Popielecki, Marcin Pryt, Leszek Ślażyk „Historie środka” - recenzja]

„Historie środka” to tytuł czterdziestego albumu w katalogu wydawnictwa Mandioca. I ten jubileuszowy komiks ma charakter szczególny, to jest bowiem pierwsze dzieło polskiego autora w ofercie tej oficyny. Co więcej, wiąże się z nim bardzo ciekawa historia.

Michał Arkusiński, Robert Popielecki, Marcin Pryt, Leszek Ślażyk
‹Historie środka›

EKSTRAKT:90%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułHistorie środka
Scenariusz
Data wydania6 października 2023
RysunkiMichał Arkusiński
Wydawca Mandioca
Format112s. 170x235 mm
Cena69,00
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
I od niej warto zacząć, bo opowieść o tym, jak założyciele wydawnictwa Mandioca poznali Michała Arkusińskiego, sama w sobie jest fascynująca i spokojnie mogłaby posłużyć za scenariusz niezłego shorta komiksowego. Działo się to w roku 2017, kiedy oficyna zaczynała swoją przygodę na polskim rynku, publikując komiksy „Barras” oraz „Favela w kadrze”. Podczas Międzynarodowego Festiwalu Komiksu i Gier w Łodzi nieco jeszcze zagubieni założyciele Mandioki zostali, jak sami piszą, przygarnięci przez Michała, który pozwolił im przysiąść się do swojego stolika. Twórca serii „Ezgetto” był stałym bywalcem tej imprezy, natomiast miłośnicy komiksów z Ameryki Południowej dopiero na niej debiutowali. To Michał był zatem, w pewnym sensie, ich przewodnikiem po meandrach tej kultowej imprezy. Po sześciu latach i czterdziestu wydanych komiksach sytuacja się odwróciła. Podczas 34. MFKiG w Łodzi to rysownik gościł na stoisku Mandoki i robił wrysy w swoim albumie „Historie środka”.
Michał Arkusński tworzy komiksy już od ponad dwudziestu lat. Pierwsze jego prace pojawiały się w katalogu Międzynarodowego Festiwalu Komiksu „Komiks Forum”, publikował również w „Bicepsie”, „Warchlakach” oraz „Darmozinie”. Wydawał także autorskie zeszyty – „Justice” czy „Ezgetto”. W 2019 roku ukazał się narysowany przez Arkusińskiego album „Edelman” ze scenariuszem Piotra Kasińskiego i Macieja Cholewińskiego. Dwa lata później na księgarskie półki trafił album „Zgierskie wątki. Historia Zarysowana”, do którego scenariusz napisał Maciej Cholewiński.
„Historie środka” to album zawierający jedenaście krótkich historii. Sześć z nich pochodzi z „Ezgetto”, inne nie były wcześniej publikowane. Trzy są w pełni autorskimi dziełami, natomiast pozostałe powstały do tekstów Roberta Popieleckiego, Marcina Pryta oraz Leszka Ślazyka. Są to utrzymane w surrealistycznej atmosferze, mroczne i gęste od symbolicznych odniesień historie, które bez wątpienia nie pozostawią nikogo obojętnym. Już otwierająca album opowieść „Lis” wstrząśnie czytelnikiem, który zapewne długo po skończonej lekturze będzie zastanawiał się, czy to, co ujrzał w jej finale, jest faktycznie tym, na co wygląda. A od razu trzeba zaznaczyć, że nic nie jest tu tym, czym się wydaje. Lisia głowa zamienia się w upiorny budynek jakiejś sieciowej restauracji, niepozorny mężczyzna staje się krwiożerczą bestią, ludzie stojący na ulicy to w zasadzie żywe trupy, a kupiony na wynos posiłek okazuje się… No właśnie, tu już każdy sam sobie na to pytanie odpowie.
Dalej znajdujemy równie mroczną i jeszcze bardziej niejednoznaczną opowieść zatytułowaną „Boruta”. Widzimy oto mężczyznę, który siedzi sobie beztrosko na hałdzie węgla. Wygląda, jakby właśnie skończył robotę. Obok niego leży torba wypełniona chyba węglem, a on sam połyka grudkę węgla i popija wodą. I już to zapowiada dalsze, jeszcze dziwniejsze, wypadki. W innym tonie utrzymana jest historia „Radogoszcz”. Tu sprawy są bardziej jednoznaczne. Główny bohater, a zarazem autor, jedzie rowerem i rozmawia przez telefon. Szybko przekonuje się, że nie jest to dobry pomysł (warto zresztą w tym miejscu odnotować dydaktyczny wymiar tej historii). Po spektakularnej wywrotce próbuje się pozbierać. Telefon leży gdzieś na drodze, zatem tylko czytelnik może zapoznać się z dramatyczną opowieścią jego cioci o więzieniu na łódzkim Radogoszczu.
„Foliówka” i „Ławka” – dwie opowieści z tekstami Roberta Popieleckiego – niosą podobne przesłanie. W obu kluczowe role odgrywają, choć określenie „odgrywają” jest tu być może użyte nieco na wyrost, postacie niepasujące do współczesnej, dynamicznej rzeczywistości. Pierwsza z nich pozornie bezczynnie siedzi, ale tak naprawdę swoją biernością zapobiega globalnej apokalipsie. Robi to w każdym razie dopóty, dopóki przytrzymuje nogą furkocącą, tytułową foliówkę. Druga zaś wtapia się w miejski krajobraz, stając się jednocześnie – w specyficzny oczywiście sposób – jednością z naturą. „Sąd” – również na podstawie tekstu Popieleckiego – opowiada już o relacjach międzyludzkich, a w zasadzie o ich braku. Stracone nadzieje, pęknięte serce, krwawa zemsta, sąd – dosłowność nieustannie przeplata się tu z alegorycznością. Serię historii z tekstami Popieleckiego zamyka „Wrona” – podobnie jak „Foliówka” i „Ławka” – portretująca żyjącego na społecznym marginesie oryginała zacieśniającego więzy z naturą.
Kolejne trzy opowieści powstały do teksów Marcina Pryta. „Nożem walczył o uczciwość” to sensacyjno-filozoficzna opowieść, której akcja znów osadzona jest na łódzkim Radogoszczu. Dwóch towarzyszy od butelki rozmawia sobie o wszystkim i o niczym, by za chwilę rozpocząć tragiczny w skutkach spór o istotę sprawiedliwości i uczciwości. O wadze tego sporu niech świadczy fakt, że w ruch idą argumenty… ostateczne. Bohater historii „UFO” pracuje na składzie węgla i czeka na coś, co ma odmienić jego życie. Zresztą kto wie, może już się doczekał. „Silos Solis” to z kolei kolejna poetycka wariacja na temat buntu przed przystosowaniem się do społecznych oczekiwań. Album zamyka historyjka „Jak przestałem palić” z tekstem Leszka Ślazyka, będąca kroniką jego pobytu w chińskim Kantonie podczas targów w 1995 roku. A mówiąc dokładnie, jest to zapis pewnego zdarzenia, które – zgodnie z tytułem – skłoniło autora do podjęcia pewnych radykalnych kroków.
Wszystkie te historie, choć autorzy scenariuszy są różni, łączy drapieżna stylistyka Michała Arkusińskiego. Jego zamaszysta, ekspresyjna kreska, z trudem utrzymująca się w granicach wyznaczanych przez kolejne strony, jest rozpoznawalna już na pierwszy rzut oka. Ostre kształty, zdecydowany kontur, zróżnicowane kadrowanie i niesamowicie dynamiczne kreskowanie to znaki firmowe jego rysunków. Plansze poprzecinane są precyzyjnymi, a jednocześnie nonszalanckimi kreskami, które przywołują pewne skojarzenia z mangowymi efektami specjalnymi i nadają rysunkom niesamowitą dynamikę. Artysta komponuje plansze w żywiołowy sposób, nie powtarzając w zasadzie ani razu podobnego układu paneli na stronie. Tę spontaniczność, zapewne zresztą precyzyjnie zaplanowaną, zapowiada zresztą już niesamowita okładka tego albumu. Niepowtarzalny charakter tworzonym przez artystę planszom zapewnia również szczególne operowanie kolorem. Otóż w każdej historii mamy w zasadzie tylko jedną, zazwyczaj dość ciemną, barwę wypełniającą przestrzenie pomiędzy czarnymi i białymi cięciami cyfrowego pędzla. Dzięki temu komiks niejednokrotnie zaskoczy czytelnika rozwiązaniami narracyjno-wizualnymi.
„Historie środka” to bez wątpienia pozycja wyjątkowa, która doskonale wpisuje się w specyfikę oferty wydawnictwa Mandioca. Arkusiński, podobnie jak André Diniz czy Carlos Patati, z empatią portretuje życie osób marginalizowanych i uciekających przed bezdusznym, nowoczesnym światem, a jego dzieło ma w sobie metaforyczność i niejednoznaczność komiksów Guilherme Petreki czy Wesleya Rodriguesa. W warstwie wizualnej z kolei nie sposób nie znaleźć pewnych paraleli z drzeworytniczą stylistyką Joao Sancheza czy żywiołową kreską Emilio Utrery. Jak wszystkie albumy w ofercie Mandioki, także i dzieło Arkusińskiego prowokuje do namysłu, jest otwarte na różne interpretacje i pozostawia czytelnika w stanie niepokoju. Niepokoju, który sprawia, że po pierwszej łapczywej lekturze, ma się ochotę jeszcze raz sięgnąć po ten album, by powoli smakować poszczególne historie i szukać odpowiedzi na pytanie, jakie przesłanie ze sobą niosą.
koniec
8 listopada 2023

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Strzelając z łuku trzema strzałami na raz
Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

24 II 2024

Czytając „Krainę Khora” zastanawiałem się, ile lat mogą mieć twórcy tego komiksu. Gdyby byli nastolatkami, powiedziałbym, że dobrze rokują na przyszłość. Gorzej, jeśli okazaliby się starsi…

więcej »

Miasto grzechu i występku
Sebastian Chosiński

23 II 2024

Pojawiająca się w tomie „Port cieni” nastoletnia Milova na tyle przypadła do gustu autorowi „Jeremiaha”, że postanowił postać tę uczynić pierwszoplanową także w kolejnym epizodzie serii. By jednak nie czuła się nieszczęśliwie w otoczeniu samych facetów, tym razem Hermann Huppen przydał jej do towarzystwa koleżankę – tytułową „Elsie z ulicy”.

więcej »

Kacza nostalgia
Maciej Jasiński

22 II 2024

To już finał kolekcji zbierającej kacze komiksy, które stworzył Don Rosa. I więcej nie będzie. W przedmowie autor napisał: „minęło już dziesięć lat, odkąd z własnej woli zrezygnowałem z tej pracy marzeń. Nie może istnieć żaden prosty, pojedynczy powód, dla którego porzuciłbym pracę, o której śniłem w dzieciństwie”. To zapewne przyczyna, dla której dziewiąty i dziesiąty tom są dosłownie przepełnione nostalgią, tęsknotą za młodością i wspomnieniami pięknych czasów.

więcej »

Polecamy

Superheroizm psychodeliczny

Niekoniecznie jasno pisane:

Superheroizm psychodeliczny
— Marcin Knyszyński

Za dużo wolności
— Marcin Knyszyński

Nigdy nie jest tak źle, jak się wydaje
— Marcin Knyszyński

„Incal” w wersji light
— Marcin Knyszyński

Superhero na sterydach
— Marcin Knyszyński

Nowe status quo
— Marcin Knyszyński

Fabrykacja szczęśliwości
— Marcin Knyszyński

Pusta jest jego ręka! Część druga
— Marcin Knyszyński

Pusta jest jego ręka! Część pierwsza
— Marcin Knyszyński

Superbohater zza biurka
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Tegoż twórcy

Bohater nie ze spiżu
— Tomasz Nowak

Tegoż autora

Nosferatu ponad wszystko
— Paweł Ciołkiewicz

Obrzęd przejścia
— Paweł Ciołkiewicz

Szklane domy
— Paweł Ciołkiewicz

Miejska pułapka
— Paweł Ciołkiewicz

Przeciwstawić się losowi
— Paweł Ciołkiewicz

Powszechna historia nikczemności
— Paweł Ciołkiewicz

Wina ojca
— Paweł Ciołkiewicz

Słońce, wiatr i świergot ptaka w koronie drzew
— Paweł Ciołkiewicz

Serce na dłoni
— Paweł Ciołkiewicz

Droga do raju
— Paweł Ciołkiewicz

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.