Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 24 kwietnia 2024
w Esensji w Esensjopedii

David Frankel
‹Diabeł ubiera się u Prady›

EKSTRAKT:70%
WASZ EKSTRAKT:
90,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułDiabeł ubiera się u Prady
Tytuł oryginalnyThe Devil Wears Prada
Dystrybutor CinePix
Data premiery6 października 2006
ReżyseriaDavid Frankel
ZdjęciaFlorian Ballhaus
Scenariusz
ObsadaAnne Hathaway, Meryl Streep, Adrian Grenier, Tracie Thoms, Simon Baker, Emily Blunt, Stanley Tucci, Stephanie Szostak, Gisele Bundchen, Heidi Klum
MuzykaTheodore Shapiro
Rok produkcji2006
Kraj produkcjiUSA
Czas trwania109 min
WWW
Gatunekdramat, komedia
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup

Aukcja dusz
[David Frankel „Diabeł ubiera się u Prady” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
Na wstępie pragnęłabym zaznaczyć, że oglądając film Davida Frankela „Diabeł ubiera się u Prady” miałam na sobie niezbyt wyrafinowany, ciut sfilcowany i bardzo niemodny, choć wygodny, sweter, a pod nim nieco nadrabiającą złe wrażenia turkusową – nie modrą, turkusową – bluzkę z wiskozy. Pisząc te słowa, wcale się nie poprawiłam, narzucając na ramiona praktyczną flanelową koszulę. Ktoś powie: „Ubranie jak ubranie”, ale dla niektórych ciuchy to cale życie. A moja odzieżowa ignorancja na pewno nie spotkałaby się z uznaniem redaktorki naczelnej magazynu „Runway”, Mirandy Priestly.

Ewa Drab

Aukcja dusz
[David Frankel „Diabeł ubiera się u Prady” - recenzja]

Na wstępie pragnęłabym zaznaczyć, że oglądając film Davida Frankela „Diabeł ubiera się u Prady” miałam na sobie niezbyt wyrafinowany, ciut sfilcowany i bardzo niemodny, choć wygodny, sweter, a pod nim nieco nadrabiającą złe wrażenia turkusową – nie modrą, turkusową – bluzkę z wiskozy. Pisząc te słowa, wcale się nie poprawiłam, narzucając na ramiona praktyczną flanelową koszulę. Ktoś powie: „Ubranie jak ubranie”, ale dla niektórych ciuchy to cale życie. A moja odzieżowa ignorancja na pewno nie spotkałaby się z uznaniem redaktorki naczelnej magazynu „Runway”, Mirandy Priestly.

David Frankel
‹Diabeł ubiera się u Prady›

EKSTRAKT:70%
WASZ EKSTRAKT:
90,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułDiabeł ubiera się u Prady
Tytuł oryginalnyThe Devil Wears Prada
Dystrybutor CinePix
Data premiery6 października 2006
ReżyseriaDavid Frankel
ZdjęciaFlorian Ballhaus
Scenariusz
ObsadaAnne Hathaway, Meryl Streep, Adrian Grenier, Tracie Thoms, Simon Baker, Emily Blunt, Stanley Tucci, Stephanie Szostak, Gisele Bundchen, Heidi Klum
MuzykaTheodore Shapiro
Rok produkcji2006
Kraj produkcjiUSA
Czas trwania109 min
WWW
Gatunekdramat, komedia
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup
Nikt mi nie wmówi, że moda to styl życia lub filozofia bytu. Słynne pytanie wkładane w usta każdej kobiety – „Co mam na siebie włożyć?” – obrosło już legendą i przyporządkowywane zostało damskiej próżności. Tymczasem cały modny światek, w którym obracają się ogromne pieniądze, buzuje zawiść, zazdrość i małostkowość, a rządzą wzajemne zależności i prawo dżungli, nie jest ani tak przyjemny jak zakup nowej torebki, ani tak zwiewny i lekki jak szyfonowy szal. To raczej bezkompromisowy biznes, niekojarzony wcale z kobiecą wrażliwością. Można pokusić się o stwierdzenie, że film „Diabeł ubiera się u Prady” nie został stworzony jedynie jako satyra na zepsuty świat mody i krytyka konsumpcyjnego trybu życia, skupienia na karierze zawodowej, ale także jako portret współczesnych kobiet, zastępujących mężczyzn na wymagających stanowiskach. Ich wrażliwość znika, zamieniając się niespodziewanie w nieprzepuszczalny pancerz ochronny, a przedsiębiorczość i zakorzenione w podświadomości przekonanie o już dawno przeterminowanej niższości kobiety w realiach zawodowych sprawiają, że to, co kiedyś było wrażliwe i delikatne, teraz jest ostre, twarde i bezkompromisowe. Nawet, a może zwłaszcza, w biznesie odzieżowym, czyli w bardziej damskim niż męskim rewirze. Czy to dobrze, czy źle, to już zupełnie inna kwestia.
Najbardziej złożoną, nietypową postacią filmu Frankela jest redaktor naczelna Priestly, brawurowo zagrana przez tradycyjnie znakomitą Meryl Streep, która z niewiarygodną łatwością i swobodą przykuwa wzrok raz wygłaszając tyrady do swoich pracowników, raz ograniczając się do lakonicznego: „To wszystko”. Miranda to bogini w świecie mody, jednocześnie sędzia, szef i autorytet. Wprowadza terror wśród zastępów modelek, projektantów i asystentek, ale nie jest nienawidzona, a raczej szanowana – oczywiście tylko ze względu na swoją legendę i możliwości, jakie daje staż w jej redakcji. „Miliony dziewcząt zabiłyby za taką pracę” – powtarzają wielokrotnie postacie z filmu. Z tym że te miliony dziewcząt nie wiedzą, że poświęcenie się w stu procentach usługiwaniu królowej „Runway” przypomina zaprzedanie duszy tytułowemu diabłu, który – choć interesujący – nie jest tak zabawny ani sympatyczny jak chociażby bułhakowski Woland. Bohaterka Streep podporządkowała cale swoje życie karierze i pozycji, dlatego tego samego oczekuje od zastępów asystentek i stylistów. Tylko jej postać wyłamuje się z kategorii bohaterów produkowanych przez Hollywood: Priestly nie przechodzi żadnej przemiany i gloryfikuje świat, w którym tkwi już bez odwrotu. W opozycji do niej twórcy stawiają młodą, inteligentną idealistkę, Andy Sachs. Oczywiście podobne zestawienie owocuje moralnym, możliwym do przewidzenia z góry przesłaniem, wprowadzającym film na ścieżkę zakończenia jedynie słusznego, dydaktycznego i pozbawionego charakterystycznej dla pierwszych trzech czwartych filmu drapieżności. Anne Hathaway grająca Andy jest śliczna, ma dużo uroku i potencjał aktorski, ale póki co nie zaskakuje umiejętnościami, stając się – w dużej mierze z winy scenariusza – bohaterką sympatyczną, jednak o mętnych motywacjach i sprzecznym z generalnym przekazem filmu ugrzecznieniem. Postać Andy wykorzystano zwłaszcza do refleksji na temat młodych ludzi poświęcających się karierze a odwracających od bliskich. Niestety, wątek ten poprowadzono nieudolnie i szablonowo, co przypomina próbę wciśnięcia modelki o rozmiarze 38 w sukienkę o dwa numerki mniejszą. Po prostu „Diabeł ubiera się u Prady” utrzymuje uwagę nie na tematach kariera-rodzina, często już wykorzystywanych w kinie, a na obłudzie rozpanoszonej w każdym biznesie, portrecie kobiet we współczesnym świecie, brutalnej konkurencji i głupocie odchudzania się, wyśmiewając wszystko, ale wszystkiego zupełnie nie skreślając. Reżyser przekonuje, że w fabule orbitującej wokół mody jest miejsce na uniwersalizm, bo każde zajęcie, pasja czy praca mogą przeobrazić się w godny potępienia fanatyzm, a przechodzenie od skrajności w skrajność szkodzi w każdej sytuacji, nie tylko w anorektycznym, zepsutym środowisku mody.
Brak iskry ożywiającej historię Andy bynajmniej nie umniejsza przyjemności jej oglądania. Film Frankela został skonstruowany z najlepszych składników: dobrzy aktorzy nawet w rolach drugoplanowych (nietuzinkowy Stanley Tucci jako stylista Nigel), pełen gwiazd, dynamiczny soundtrack oraz przykuwająca spojrzenie interesującymi trikami praca kamery. Dzięki naczelnej Priestly „Diabeł...” nie pozostaje tylko ekspresywnym filmem obyczajowym, a oferuje kilka cierpkich, ale potrzebnych spostrzeżeń na temat rzeczywistości. A poza tym można się wreszcie dowiedzieć, że kiedy zapomnicie uprać rzeczy pasujące do siebie barwami, zawsze możecie wrzucić na siebie cokolwiek – nawet brązowy, skórzany pasek do zwiewnej błękitnej sukienki – byleby owe rzeczy odznaczały się w połączeniu artystycznym nieładem przywodzącym na myśl skrzyżowanie Pollocka z Pendereckim, a wtedy będzie modnie, zgrabnie i generalnie haute couture.
koniec
27 października 2006

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Klasyka kina radzieckiego: Said – kochanek i zdrajca
Sebastian Chosiński

24 IV 2024

W trzeciej części tadżyckiego miniserialu „Człowiek zmienia skórę” Bension Kimiagarow na krótko rezygnuje z socrealistycznej formuły opowieści i przywołuje dobre wzorce środkowoazjatyckich easternów. Na ekranie pojawiają się bowiem basmacze, których celem jest zakłócenie budowy kanału. Ten wątek służy również scenarzystom do tego, by ściągnąć kłopoty na głowę głównego inżyniera Saida Urtabajewa.

więcej »

Fallout: Odc. 3. Oko w oko z potworem
Marcin Mroziuk

22 IV 2024

Nie da się ukryć, że pozbawione głowy ciało Wilziga nie prezentuje się najlepiej, jednak ważne okazuje się to, że wciąż można zidentyfikować poszukiwanego zbiega z Enklawy. Obserwując rozwój wydarzeń, możemy zaś dojść do wniosku, że przynajmniej chwilowo szczęście opuszcza Lucy, natomiast Maximus ląduje raz na wozie, raz pod wozem.

więcej »

East Side Story: Czy można mieć nadzieję w Piekle?
Sebastian Chosiński

21 IV 2024

Mariupol to prawdopodobnie najboleśniej doświadczone przez los ukraińskie miasto w toczonej od ponad dwóch lat wojnie. Oblężone przez wojska rosyjskie, przez wiele tygodni sukcesywnie niszczone ostrzałami z lądu, powietrza i morza. Miasto zamordowane po to, by złamać opór jego mieszkańców i ukarać ich za odrzucenie „ruskiego miru”. O tym opowiada dokument Maksyma Litwinowa „Mariupol. Niestracona nadzieja”.

więcej »

Polecamy

Knajpa na szybciutko

Z filmu wyjęte:

Knajpa na szybciutko
— Jarosław Loretz

Bo biblioteka była zamknięta
— Jarosław Loretz

Wilkołaki wciąż modne
— Jarosław Loretz

Precyzja z dawnych wieków
— Jarosław Loretz

Migrujące polskie płynne złoto
— Jarosław Loretz

Eksport w kierunku nieoczywistym
— Jarosław Loretz

Eksport niejedno ma imię
— Jarosław Loretz

Polski hit eksportowy – kontynuacja
— Jarosław Loretz

Polski hit eksportowy
— Jarosław Loretz

Zemsty szpon
— Jarosław Loretz

Zobacz też

Tegoż autora

Szybciej. Głośniej. Więcej zębów
— Ewa Drab

Samochody (nie) latają
— Ewa Drab

Kreacja automatyczna
— Ewa Drab

PR rządzi światem
— Ewa Drab

(I)grać i (wy)grać z czasem
— Ewa Drab

Llewyn Davis jest palantem
— Piotr Dobry, Ewa Drab, Grzegorz Fortuna

Wszyscy jesteśmy oszustami
— Ewa Drab

Rzut kośćmi i sekrety Freuda
— Ewa Drab

Kto się boi Vina Diesla?
— Ewa Drab

Duch z piwnicy
— Ewa Drab

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.