Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 30 stycznia 2023
w Esensji w Esensjopedii

Łzy w deszczu, czyli 10 niezapomnianych utworów Vangelisa

Esensja.pl
Esensja.pl
Kojarzymy go głównie, jako twórcę muzyki filmowej, ale sprowadzać twórczość Vangelisa jedynie do tego wyrywka jego działalności muzycznej byłoby sporą niesprawiedliwością. Ponieważ październik jest dobrym miesiącem na wspominki, przypomnijmy dziesięć najwspanialszych utworów zmarłego w maju artysty. I oczywiście motywów z soundtracków nie zabraknie.

Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Łzy w deszczu, czyli 10 niezapomnianych utworów Vangelisa

Kojarzymy go głównie, jako twórcę muzyki filmowej, ale sprowadzać twórczość Vangelisa jedynie do tego wyrywka jego działalności muzycznej byłoby sporą niesprawiedliwością. Ponieważ październik jest dobrym miesiącem na wspominki, przypomnijmy dziesięć najwspanialszych utworów zmarłego w maju artysty. I oczywiście motywów z soundtracków nie zabraknie.
„Heaven and Hell Part I” („Heaven and Hell”, 1975 r.)
Zaczniemy od pierwszego wielkiego dzieła w solowej karierze Vangelisa. Wielkiego w sensie duchowym, jak i fizycznym, albowiem w wydaniach albumu na CD krótsze utwory połączono w dwie, ponad dwudziestominutowe suity. Choć wcześniej Grek współtworzył psychodeliczną formację Aphrodite’s Child (wraz z m.in. Demisem Roussosem), nagrał kilka soundtracków i dwie płyty solowe, prawdziwą klasę pokazał właśnie na albumie „Heaven and Hell”, nowatorsko łącząc rock progresywny z elektroniką. Warto dodać, że fragment z podtytułem „So Long Ago, So Clear” to pierwsze wspólne dokonanie kompozytora z Jonem Andersonem.
„I’ll Find My Way Home” („The Friends of Mr Cairo”, 1981 r.)
Jeden z największych hitów w dorobku Vangelisa to efekt współpracy z wokalistą Yes (wówczas poza zespołem) Jonem Andersonem. Co ciekawe, nie trafił na pierwsze wydanie albumu „The Friends of Mr Cairo” i stał się jego częścią dopiero od drugiej edycji (młodszej o kilka tygodni). W historii polskiej muzyki rozrywkowej „I’ll Find My Way Home” zapisał się tym, że znalazł się na szczycie pierwszego notowania Listy Przebojów Programu Trzeciego, wyprzedzając takie kultowe nagrania, jak „O! Nie rób tyle hałasu” Maanamu (miejsce drugie), „For Those About to Rock (We Salute You)” AC/DC (miejsce trzecie) oraz „51” TSA (miejsce czwarte).
„Chariots of Fire” („Chariots of Fire”, 1981 r.)
1981 rok był przełomowy dla Vangelisa. Z niszowego twórcy stał się megagwiazdą popkultury. Nie tylko stworzył radiowy hit z Jonem Andersonem, ale do tego napisał jeden z najbardziej rozpoznawalnych motywów w historii muzyki filmowej. Wraz z ekranową sekwencją biegu w zwolnionym tempie, stał się swoistego rodzaju ikoną, do której później wielokrotnie nawiązywano. Kompozycja ta to również przykład muzyki popularniejszej od filmu, który ilustruje. Gdyby nie Vangelis, dziś nikt by nie pamiętał o „Rydwanach ognia”.
„Nerve Centre” („The City”, 1990 r.)
Album „The City” został zainspirowany zgiełkiem wielkiego miasta. Vangelis skomponował go w pokoju hotelu De La Ville w Rzymie. Mieszkał tam w czasie, kiedy Roman Polański kręcił „Gorzkie gody”, do którego to obrazu Grek pisał ścieżkę dźwiękową. Swoją drogą, głos reżysera i aktorki Emmanuelle Seigner, pojawiają się na „The City”. Choć cały krążek jest świetny, najbardziej lubię industrialny „Nerve Centre”, o którym można śmiało powiedzieć, że w pełni ilustruje hasło: „miasto, masa, maszyna”.
„Conquest of Paradise” („1492: Conquest of Paradise”, 1992 r.)
Kolejny kultowy motyw przewodni, który podniósł rangę filmu. W tym wypadku chodzi o obraz Ridleya Scotta „1492. Wyprawa do raju”. Utwór niespodziewanie stał się przebojem, pomimo, że jego osią jest chór śpiewający po łacinie. Kompozycja w kilku krajach dotarła na pierwsze miejsce list przebojów (Belgia, Holandia, Niemcy, Szwajcaria). Natomiast album zawierający cała ścieżkę dźwiękową, całkiem zasłużenie, w Polsce zdobył status Złotej Płyty.
„Main Titles” („Blade Runner”, 1994 r.)
Jak wiemy, „Łowca androidów” nie od razu spotkał się z uznaniem krytyki. Dotyczy to również ścieżki dźwiękowej autorstwa Vangelisa. Pierwotnie opublikowano tylko jej wersję orkiestrową. Dopiero w 1994 roku oficjalnie wydano oryginał. Dziś jest otoczony równie wielkim kultem, co film. Ciężko wybrać jej najlepszy fragment. Sięgnijmy więc po motyw przewodni, który na płycie urozmaicony jest dźwiękami archaicznego komputera i głosem Harrisona Forda.
„Tears in Rain” („Blade Runner”, 1994 r.)
Ponieważ uwielbiam ten album i jest on nielicznym przypadkiem soundtracków, które można słuchać niezależnie od filmu, pokuszę się o jeszcze jednego jej reprezentanta. Skoro wyżej był motyw otwierający, to tutaj będzie kompozycja zamykająca płytę. Towarzyszy jej słynny monolog Rutgera Hauera: „Widziałem tak wiele rzeczy, których wy, ludzie, nie moglibyście sobie wyobrazić… Okręty wojenne w ogniu, wznoszące się z ramienia Oriona… Widziałem promienie C świecące w ciemności, w pobliżu Bramy Tannhäuser… Wszystkie te chwile zostaną stracone z czasem… jak… łzy w deszczu… Czas umrzeć. „.
„Ask The Mountains” („Voices”, 1995 r.)
Wspólne nagranie Greka z eteryczną Szwedką Stiną Nordenstam. Nie jest to pozycja specjalnie przebojowa, choć została wydana na singlu promującym album „Voices”. Służy raczej kontemplacji i najlepiej słuchać jej na słuchawkach. Tak, by nikt nie przeszkadzał w bezpamiętnym zatopieniu się w kojących dźwiękach.
„Movement VI” („El Greco”, 1998 r.)
Album „El Greco” nie jest wymieniany jednym tchem wraz z innymi największymi dokonaniami Vangelisa. Mniej na nim elektroniki, a więcej muzyki klasycznej. Mam jednak do niego sentyment, a zwłaszcza do tych najbardziej mrocznych fragmentów, sugestywnie oddających klimat epoki renesansu.
„The Dragon” („The Dragon”, 1978 r.)
Na koniec pokuszę się o przywołanie fragmentu albumu, który ukazał się bez zgody Vangelisa. Zawiera nagrania z jam session z 1971 roku. Nie powiem, by była to muzyka lekka i przyjemna. Niemniej piętnastominutowa wariacja „The Dragon” (nie mylić z identycznie zatytułowanym nagraniem z krążka „China”), czerpiąca całymi garściami z ducha rocka psychodelicznego, folku i muzyki spod znaku fusion, robi piorunujące wrażenie. Po szeregu nastrojowych kompozycji, ta może być szokiem dla słuchaczy. Ale taki był Vangelis. Prawdziwy artysta, którego ciężko było zaszufladkować.
koniec
26 października 2022

Komentarze

26 X 2022   14:29:13

Dzięki za to przypomnienie jednego z muzycznych idoli mojej młodości!

26 X 2022   16:19:51

Dla mnie Vangelis to glownie Albedo i Spiral - mialem to na kasecie ktora katowalem na walkmanie. Uwielbiam to klasyczne analogowe brzmienie...

26 X 2022   18:57:14

Miło, że jest utwór z "The City". Bardzo niedoceniony album, jeden z moich ulubionych, szczególnie cenię "Procession" - genialny utwór, ale "Nerve Centre" też jest świetny, niemal rockowy, co na tym etapie kariery było u Vangelisa czymś wyjątkowym.

26 X 2022   19:15:17

„Choć wcześniej Grek współtworzył psychodeliczną formację Aphrodite’s Child (wraz z m.in. Demisem Roussosem), nagrał kilka soundtracków i dwie płyty solowe, prawdziwą klasę pokazał właśnie na albumie »Heaven and Hell«, nowatorsko łącząc rock progresywny z elektroniką” — tak jakby na „666” Aphrodite's Child nie było prawdziwej klasy... jestem skłonny uznać „The Four Horsemen” za jeden z najlepszych utworów w ogóle, nie tylko Vangelisa.

26 X 2022   19:18:42

Ech, Vangelis... Ten artysta dla mnie nie umarł, bo jego muzyka będzie mi towarzyszyć zawsze. Fields of Coral, To the unknown man, Prelude, Intergalactic Radio Station, Pinta, Nina, Santa Maria... i wszystko inne. Przebogata dyskografia, w której zawsze można odkryć coś nowego. A jeszcze Aphrodite's Child i album "666", cudo.

27 X 2022   11:30:24

Też cenię album „El Greco”, jest w pewnym stopniu podobny do „1492”, tzn. ma taki epicki, dawnowieczny klimat i gdy go słucham, nie mogę się oprzeć wrażeniu, że to soundtrack z jakiegoś filmu historycznego. A skoro o epickości mowa, to Mistrz nie żałował jej sobie, w końcu utwór „Voices” sprawia, że mury wokół pękają... Na drugim biegunie z kolei jest choćby kameralny, urzekający, melancholijny „Dawn” z „The City” i to pokazuje, jak genialnym artystą Vangelis był. Aha, mam 20 jego płyt na CD. ;)

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Non omnis moriar: Nie tylko „kupa gówna”
Sebastian Chosiński

28 I 2023

Muzyczna archeologia? Jak najbardziej. Ale w pełni uzasadniona. W myśl Horacjańskiej sentencji: „Nie wszystek umrę” chcemy w naszym cyklu przypominać Wam godne ocalenia płyty sprzed lat. Albumy, które dawno już pokrył kurz, a ich autorów pamięć ludzka nierzadko wymazała ze swoich zasobów. Dzisiaj piąty w dyskografii studyjny longplay Hawkwind.

więcej »

30 najlepszych płyt 2022 roku (wydanie subiektywne)
Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

25 I 2023

Takie zestawienia jak niniejsze zawsze są subiektywne. Wolę jednak się zabezpieczyć, na wypadek, gdyby redakcja chciała dokonać samosądu. Zwłaszcza, jeśli chodzi o miejsce pierwsze.

więcej »

Non omnis moriar: Hawkwind – wersja amerykańska
Sebastian Chosiński

21 I 2023

Muzyczna archeologia? Jak najbardziej. Ale w pełni uzasadniona. W myśl Horacjańskiej sentencji: „Nie wszystek umrę” chcemy w naszym cyklu przypominać Wam godne ocalenia płyty sprzed lat. Albumy, które dawno już pokrył kurz, a ich autorów pamięć ludzka nierzadko wymazała ze swoich zasobów. Dzisiaj kolejny koncertowy album grupy Hawkwind, nagrany wiosną 1974 roku, ale wydany ponad dwie dekady później.

więcej »

Polecamy

Murray Head – Judasz nocą w Bangkoku

A pamiętacie…:

Murray Head – Judasz nocą w Bangkoku
— Wojciech Gołąbowski

Ryan Paris – słodkie życie
— Wojciech Gołąbowski

Gazebo – lubię Szopena
— Wojciech Gołąbowski

Crowded House – hejnał hejnałem, ale pogodę zabierz ze sobą
— Wojciech Gołąbowski

Pepsi & Shirlie – ból serca
— Wojciech Gołąbowski

Chesney Hawkes – jeden jedyny
— Wojciech Gołąbowski

Nik Kershaw – czyż nie byłoby dobrze (wskoczyć w twoje buty)?
— Wojciech Gołąbowski

Howard Jones – czym właściwie jest miłość?
— Wojciech Gołąbowski

The La’s – ona znowu idzie
— Wojciech Gołąbowski

T’Pau – marzenia jak porcelana w dłoniach
— Wojciech Gołąbowski

Zobacz też

Tegoż autora

Piekielnie słabo
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

30 najlepszych płyt 2022 roku (wydanie subiektywne)
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Nie taki Conan, jak go tu malują
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Krew bizonów
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Ile waży Hulk trojański?
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Syndrom wypalenia
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Nemo była kobietą!
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

W grocie króla trolli
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Pożegnanie króla
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Conan made in China
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.