Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 25 kwietnia 2024
w Esensji w Esensjopedii

Peter Bogdanovich
‹Dziewczyna warta grzechu›

EKSTRAKT:70%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułDziewczyna warta grzechu
Tytuł oryginalnyShe’s Funny That Way
Dystrybutor Monolith
Data premiery19 czerwca 2015
ReżyseriaPeter Bogdanovich
ZdjęciaYaron Orbach
Scenariusz
ObsadaImogen Poots, Jennifer Aniston, Lucy Punch, Owen Wilson, Kathryn Hahn, Rhys Ifans, Will Forte, Cybill Shepherd
Rok produkcji2014
Kraj produkcjiUSA
Czas trwania93 min
Gatunekkomedia, obyczajowy
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup

Wenecja 2014: Woody według Petera
[Peter Bogdanovich „Dziewczyna warta grzechu” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
Dzięki takim filmom jak „Ostatni seans filmowy” i „Papierowy księżyc” Peter Bogdanovich szybko stał się jedną z najważniejszych twarzy Nowego Hollywood lat 70-tych. Nie na długo - po przeżyciu osobistej tragedii jego kolejne filmy rozczarowywały, a on zaczął być utożsamiany głównie z drugoplanową rólką w serialu „Rodzina Soprano”. Nakręcona po 13 latach przerwy komedia „She′s Funny That Way” stanowi dowód na to, że Bogdanovich wciąż nie powiedział jeszcze ostatniego słowa – jest lekka, przyjemna, miejscami nawet dowcipna. Jedyny problem polega na tym, że do złudzenia przypomina jednak dzieła innego nowojorskiego intelektualisty noszącego okulary.

Marta Bałaga

Wenecja 2014: Woody według Petera
[Peter Bogdanovich „Dziewczyna warta grzechu” - recenzja]

Dzięki takim filmom jak „Ostatni seans filmowy” i „Papierowy księżyc” Peter Bogdanovich szybko stał się jedną z najważniejszych twarzy Nowego Hollywood lat 70-tych. Nie na długo - po przeżyciu osobistej tragedii jego kolejne filmy rozczarowywały, a on zaczął być utożsamiany głównie z drugoplanową rólką w serialu „Rodzina Soprano”. Nakręcona po 13 latach przerwy komedia „She′s Funny That Way” stanowi dowód na to, że Bogdanovich wciąż nie powiedział jeszcze ostatniego słowa – jest lekka, przyjemna, miejscami nawet dowcipna. Jedyny problem polega na tym, że do złudzenia przypomina jednak dzieła innego nowojorskiego intelektualisty noszącego okulary.

Peter Bogdanovich
‹Dziewczyna warta grzechu›

EKSTRAKT:70%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułDziewczyna warta grzechu
Tytuł oryginalnyShe’s Funny That Way
Dystrybutor Monolith
Data premiery19 czerwca 2015
ReżyseriaPeter Bogdanovich
ZdjęciaYaron Orbach
Scenariusz
ObsadaImogen Poots, Jennifer Aniston, Lucy Punch, Owen Wilson, Kathryn Hahn, Rhys Ifans, Will Forte, Cybill Shepherd
Rok produkcji2014
Kraj produkcjiUSA
Czas trwania93 min
Gatunekkomedia, obyczajowy
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup
Marząca o karierze aktorki Isabella „Izzie” Patterson (Imogen Poots) na życie zarabia jako „muza”, czyli prostytutka o pseudonimie Glo Stick. Po spędzonym wspólnie upojnym wieczorze jeden z jej klientów, reżyser teatralny Arnold Albertson (Owen Wilson), proponuje jej 30,000 dolarów - w zamian Izzie ma porzucić wreszcie najstarszy zawód świata i zająć się tym, czym pragnie. Brzmi to szlachetnie, ale Albertson nie spodziewa się tego, że z agencji towarzyskiej Izzie trafi wprost na przesłuchanie do wystawianej przez niego sztuki, w której rolę główną gra... jego własna żona.
Podczas projekcji najnowszego dzieła Bogdanovicha już po kilku minutach można odnieść wrażenie, że oprócz „Magii w blasku księżyca” Woody Allen zrobił w tym roku aż dwa filmy. „She′s Funny That Way” to sympatyczna komedia pomyłek z jazzową ścieżką dźwiękową, nerwowym Owenem Wilsonem i wyrażająca wielką miłość do kina. Brzmi znajomo?
Allen nie jest jedynym reżyserem, do którego twórczości nawiązuje Bogdanovich. Film początkowo miał się nazywać „Squirrels to Nuts” na cześć wypowiadanej przez Charlesa Boyera kwestii w ostatnim filmie Ernesta Lubitscha, „Cluny Brown”. Mimo, że ostatecznie zmieniono tytuł, zdanie to wciąż się w filmie przewija.
„She′s Funny That Way” to oda do kina starej daty, na końcu filmu pojawia się nawet jego najbardziej znany piewca. Bogdanovich czerpie w szczególności ze „screwball comedy”, popularnego w latach 30-tych gatunku rozsławionego takimi filmami jak „Ich noce” czy „Dziewczyna Piętaszek”. O ile swoim filmem udowadnia, że taki rodzaj kina wciąż może jeszcze sprawić widzom radość, nie da się ukryć faktu, że „She′s Funny That Way” trąci myszką.
Już kiedy w 1972 roku Bogdanovich kręcił utrzymany w podobnym stylu „No i co, doktorku?” gatunek „screwball comedy” był właściwie na wymarciu. Scenariusz filmu, napisany przez reżysera i jego byłą żonę Louise Stratten, powstał 15 lat temu i niestety wyraźnie to widać, zwłaszcza w sposobie ukazania postaci kobiecych – raczej nie korzysta się tu ze zdobyczy feminizmu. Poza tym film pełen jest zaskakujących anachronizmów – atakujący gwiazdę fani uzbrojeni są... w ołówki i notesy, bohaterowie rozmawiają o „długodystansowych” połączeniach a prostytutka z Brooklynu cytuje Audrey Hepburn i wspomina Cary Granta. Przez te ostatnie 13 lat Bogdanovich nie wychodził chyba zbyt często z domu.
Mężczyźni wypadają w „She′s Funny That Way” raczej blado; Owen Wilson jest prawdopodobnie jedynym aktorem zdolnym wzbudzić choć odrobinę sympatii do bohatera, który rozmawiając przez telefon z dziećmi jednocześnie zamawia sobie na wieczór prostytutkę, ale robi dokładnie to samo, co wcześniej w „O północy w Paryżu”. O wiele lepiej wypadają aktorki; Jennifer Aniston bawi się postacią despotycznej psychoanalityczki zirytowanej błahymi problemami swoich pacjentów, a pojawiająca się na zbyt krótką chwilę Lucy Punch w roli wschodnioeuropejskiej prostytutki mającej problem z angielskim bez specjalnej trudności kradnie każdą scenę, w której się pojawia. Brytyjka Imogen Poots, grająca dość stereotypową call-girl o złotym sercu marzącą o tym, żeby ktoś odkrył ją jak Lanę Turner, męczy się z mocnym Brooklyńskim akcentem. Jej Izzie bardziej przypomina męską fantazję niż osobę z krwi i kości, jest urocza, ale też wyjątkowo irytująca.
Mając w pamięci ostatnie próby reżyserskie Bogdanovicha najnowszy film okazuje się miłą niespodzianką, jest w nim jednak zbyt wiele zapożyczeń i zbyt mało wiarygodnych emocji by naprawdę poruszył. „Już dawno temu przestali wierzyć w szczęśliwe zakończenia” - powie Izzy o swoich wiecznie kłócących się rodzicach. „She′s Funny That Way” udowadnia, że Bogdanovich wciąż jeszcze w nie wierzy i najwyraźniej zaraził tą wiarą swoich przyjaciół – film powstał dzięki wsparciu byłych współpracowników i przyjaciół, między innymi Cybill Shepherd, Tatum O′Neal i Wesa Andersona. Może następnym razem uda mu się sprawić, że uwierzą też widzowie.
koniec
3 września 2014

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Klasyka kina radzieckiego: Said – kochanek i zdrajca
Sebastian Chosiński

24 IV 2024

W trzeciej części tadżyckiego miniserialu „Człowiek zmienia skórę” Bension Kimiagarow na krótko rezygnuje z socrealistycznej formuły opowieści i przywołuje dobre wzorce środkowoazjatyckich easternów. Na ekranie pojawiają się bowiem basmacze, których celem jest zakłócenie budowy kanału. Ten wątek służy również scenarzystom do tego, by ściągnąć kłopoty na głowę głównego inżyniera Saida Urtabajewa.

więcej »

Fallout: Odc. 3. Oko w oko z potworem
Marcin Mroziuk

22 IV 2024

Nie da się ukryć, że pozbawione głowy ciało Wilziga nie prezentuje się najlepiej, jednak ważne okazuje się to, że wciąż można zidentyfikować poszukiwanego zbiega z Enklawy. Obserwując rozwój wydarzeń, możemy zaś dojść do wniosku, że przynajmniej chwilowo szczęście opuszcza Lucy, natomiast Maximus ląduje raz na wozie, raz pod wozem.

więcej »

East Side Story: Czy można mieć nadzieję w Piekle?
Sebastian Chosiński

21 IV 2024

Mariupol to prawdopodobnie najboleśniej doświadczone przez los ukraińskie miasto w toczonej od ponad dwóch lat wojnie. Oblężone przez wojska rosyjskie, przez wiele tygodni sukcesywnie niszczone ostrzałami z lądu, powietrza i morza. Miasto zamordowane po to, by złamać opór jego mieszkańców i ukarać ich za odrzucenie „ruskiego miru”. O tym opowiada dokument Maksyma Litwinowa „Mariupol. Niestracona nadzieja”.

więcej »

Polecamy

Knajpa na szybciutko

Z filmu wyjęte:

Knajpa na szybciutko
— Jarosław Loretz

Bo biblioteka była zamknięta
— Jarosław Loretz

Wilkołaki wciąż modne
— Jarosław Loretz

Precyzja z dawnych wieków
— Jarosław Loretz

Migrujące polskie płynne złoto
— Jarosław Loretz

Eksport w kierunku nieoczywistym
— Jarosław Loretz

Eksport niejedno ma imię
— Jarosław Loretz

Polski hit eksportowy – kontynuacja
— Jarosław Loretz

Polski hit eksportowy
— Jarosław Loretz

Zemsty szpon
— Jarosław Loretz

Zobacz też

Z tego cyklu

Niezdrowy styl życia
— Marta Bałaga

Sposób na kryzys
— Marta Bałaga

Skupiam się na uczuciach
— Marta Bałaga

Wielki Joe
— Marta Bałaga

Po godzinach
— Marta Bałaga

Dwaj ludzie z trumną
— Marta Bałaga

Sens życia według Roya Anderssona
— Marta Bałaga

Bo to zła kobieta była
— Marta Bałaga

Epopeja narodowa
— Marta Bałaga

Cierpienia młodego Leopardiego
— Marta Bałaga

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.