Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 1 października 2022
w Esensji w Esensjopedii

Neil Young, Crazy Horse
‹Toast›

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułToast
Wykonawca / KompozytorNeil Young, Crazy Horse
Data wydania8 lipca 2022
Wydawca Reprise Records
NośnikCD
Czas trwania52:04
Gatunekfolk, rock
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
W składzie
Neil Young, Frank „Poncho” Sampedro, Billy Talbot, Ralph Molina, Astrid Young, Pegi Young, Tom Brady
Utwory
CD1
1) Quit05:34
2) Standing in the Light of Love04:19
3) Goin’ Home07:53
4) Timberline04:10
5) Gateway of Love10:11
6) How Ya Doin?07:00
7) Boom Boom Boom13:06
Wyszukaj / Kup

Przepastne archiwa wypełnione skarbami
[Neil Young, Crazy Horse „Toast” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
Praca nad albumem „Toast” trwała – z przerwami – cztery miesiące. Kiedy już ją zakończono, niemal cały materiał (z jednym wyjątkiem) powędrował do szuflady i przeleżał w niej długie dwie dekady. Dopiero przed paroma dniami wytwórnia Reprise Records upubliczniła całość na oficjalnym krążku. Wielbiciele Neila Younga i Crazy Horse mają prawo być z tego powodu szczęśliwi.

Sebastian Chosiński

Przepastne archiwa wypełnione skarbami
[Neil Young, Crazy Horse „Toast” - recenzja]

Praca nad albumem „Toast” trwała – z przerwami – cztery miesiące. Kiedy już ją zakończono, niemal cały materiał (z jednym wyjątkiem) powędrował do szuflady i przeleżał w niej długie dwie dekady. Dopiero przed paroma dniami wytwórnia Reprise Records upubliczniła całość na oficjalnym krążku. Wielbiciele Neila Younga i Crazy Horse mają prawo być z tego powodu szczęśliwi.

Neil Young, Crazy Horse
‹Toast›

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułToast
Wykonawca / KompozytorNeil Young, Crazy Horse
Data wydania8 lipca 2022
Wydawca Reprise Records
NośnikCD
Czas trwania52:04
Gatunekfolk, rock
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
W składzie
Neil Young, Frank „Poncho” Sampedro, Billy Talbot, Ralph Molina, Astrid Young, Pegi Young, Tom Brady
Utwory
CD1
1) Quit05:34
2) Standing in the Light of Love04:19
3) Goin’ Home07:53
4) Timberline04:10
5) Gateway of Love10:11
6) How Ya Doin?07:00
7) Boom Boom Boom13:06
Wyszukaj / Kup
Neil Young, mimo siedemdziesięciu siedmiu lat na karku, nie tylko regularnie – praktycznie co roku – wydaje płyty z premierowym materiałem, to na dodatek co kilka miesięcy dorzuca zgłodniałym fanom jakiś rarytas ze swego archiwów. W ciągu ostatnich chociażby kilku miesięcy były to opublikowane przez Shakey Pictures Records akustyczne albumy „Royce Hall 1971”, „Dorothy Chandler Pavilion 1971” oraz „Citizen Kane Jr. Blues 1974”. A to wcale nie wszystko. Sporą niespodzianką okazał się bowiem wydany 8 lipca krążek „Toast”, na który trafiły w większości nieznane wcześniej utwory Neila Younga nagrane z towarzyszącym Kanadyjczykowi od kilku dekad zespołem Crazy Horse. „W większości”, czyli nie wszystkie. A konkretniej: pięć na siedem. Te dwa dobrze już znane wielbicielom Neila to zaprezentowane na płycie „Are You Passionate?” (z 2002 roku) „Goin’ Home” (dokładnie w tej samej wersji) oraz „Quit” (zarejestrowane w zupełnie innym składzie).
Dwa inne numery – „Standing in the Light of Love” oraz „Gateway of Love” – fani mogli natomiast poznać z bootlegów, często były one bowiem grane przed mniej więcej dwiema dekadami na koncertach. W oryginalnych wersjach wszystkie te kompozycje – z wyjątkiem „Goin’ Home” – poznajemy jednak dopiero teraz. Skąd wziął się tytuł płyty? Od studia nagraniowego w San Francisco, w którym Young i panowie z Crazy Horse spotykali się systematycznie jesienią 2000 i zimą 2001 roku (a konkretnie to pomiędzy 8 listopada a 8 lutego). Skład grupy akompaniującej był taki sam, jak od lat, czyli w Toast Studios za każdym razem na wezwanie Younga stawiali się gitarzysta Frank Sampedro (odszedł z zespołu w 2014 roku), basista Billy Talbot oraz perkusista Ralph Molina; poza nimi pojawiały się także dwie chórzystki: przyrodnia siostra lidera Astrid Young oraz jego ówczesna żona Pegi (z którą rozwiódł się kilkanaście lat później i która zmarła z powodu raka 1 stycznia 2019 roku). W jednym numerze („Boom Boom Boom”) usłyszeć można również grającego na trąbce Toma Brady’ego, zazwyczaj pełniące funkcję producenta.
Young nie tylko zaśpiewał i zagrał na gitarze elektrycznej, ale także dwukrotnie zasiadł do fortepianu; poza tym był twórcą – autorem muzyki i słów – całego repertuaru. Materiał był gotowy do wydania w zasadzie już wiosną 2001 roku i naprawdę trudno znaleźć racjonalną odpowiedź na pytanie, dlaczego tak się nie stało. Dlaczego pomiędzy „Silver & Gold” (2000) i „Are You Passionate?” (2002) zawsze przecież otwarta na propozycje (nawet te ekstrawaganckie) Kanadyjczyka wytwórnia Reprise Records nie opublikowała tych nagrań? Zwłaszcza że od poprzedniej studyjnej płyty nagranej z Crazy Horse, czyli „Broken Arrow”, minęło już pięć lat, a o następnej, którą będzie „Greendale” (2003), artysta jeszcze nie myślał. Być może kiedyś dowiemy się tego, a na razie po prostu cieszmy się, że choć z dwudziestoletnim opóźnieniem, to w końcu „Toast” może zagościć w naszych odtwarzaczach.
A jest i to nie jeden, ale siedem powodów do satysfakcji. Utwory zawarte na tym archiwalnym krążku to jak najbardziej typowy Neil Young. I zarazem typowe Crazy Horse. Otrzymujemy bowiem całkiem sporą, bo nieco ponad pięćdziesięciominutową, porcję balladowego country i energetycznego rocka. Całość tradycyjnie została zagrana z wielkim zaangażowaniem i rozmachem, na dodatek Kanadyjczyk zaśpiewał tak przejmująco, że często po plecach przebiegają ciarki. Otwarcie pod postacią „Quit” jest jeszcze bardzo spokojne, można by rzec, że leniwe i wakacyjne (może dlatego czekano z wydaniem „Toast” do początku lipca?). Sporo tu country, na dodatek oswojonego jeszcze za sprawą żeńskich chórków i nastrojowej partii gitary Neila. Można odnieść wrażenie, że Youngowi zależało na tym, aby najpierw uśpić czujność słuchaczy, by później…
…uderzyć w nich ze zwielokrotnioną siłą. A tak właśnie dzieje się w motorycznym „Standing in the Light of Love”. Akompaniujący Kanadyjczykowi muzycy skupiają się na hardrockowym podkładzie, natomiast on sam, śpiewając charakterystycznym, lekko zachrypniętym głosem przydaje tej kompozycji charakter rockowego hymnu (jakich w jego twórczości jest już przecież całkiem sporo). Mocy nie brakuje również w „Goin’ Home” – to jeden z tych numerów Younga, które mogą ciągnąć się w nieskończoność i nigdy się nie znudzą. A wszystko za sprawą psychodelicznie „płynącej”, transowej gitary, która w zadziwiająco naturalny sposób snuje swoją wzruszającą opowieść. Elementy country, bluesa i rocka mieszają się bardzo skutecznie w „Timberline”. Warto jednak podkreślić pojawiające się w tym utworze kontrasty: z jednej strony mroczne zwrotki, z drugiej – znacznie lżejszy i „jaśniejszy” refren, na co przemożny wpływ mają obie panie Young – Pegi i Astrid.
Country’owe inklinacje napędzają też „Gateway of Love” (ponownie z żeńskimi chórkami), w którym Young w kilku miejscach stara się także posurfować na swojej gitarze. To jedna z dłuższych kompozycji na „Toast”, więc muzycy pozwalają sobie w niej na więcej; w każdym razie im bliżej końca, tym bardziej robi się psychodelicznie. W „How Ya Doin?” zespół nawiązuje z kolei do otwierającego album „Quit”. Znów jest leniwie i country’owo; podstawową różnicą jest jednak to, że brzmienie zostaje wzbogacone partią fortepianu, którego motyw zostaje następnie rozwinięty przez gitarę. W podobnej, chociaż nie identycznej, tonacji utrzymany jest finałowy „Boom Boom Boom”, w którym dochodzą jednak na pierwszym planie przesterowana solowa gitara Younga, na drugim natomiast – rytmiczna Sampedra. One z czasem rozkręcają tempo, które wyhamowuje, kiedy do głosu dochodzi absolutnie zaskakujący, jak na twórczość Neila, duet fortepianu i trąbki.
„Toast” ma kilka wyjątkowo mocnych punktów. Na pewno najbardziej zapadającym w pamięć utworem jest „Goin’ Home”. Nie ma się więc co dziwić, że jako jedyny w tej samej wersji został upubliczniony już w 2002 roku. Ale paru innym – „Standing in the Light of Love”, „Timberline” czy właśnie „Boom Boom Boom” – również niczego nie brakuje. Bez wątpliwości można więc uznać, że nie są to żadne niepełnowartościowe odrzuty, ale kolejny album Younga i Crazy Horse, który zajmie poczesne miejsce w dyskografii obu wykonawców.
koniec
12 lipca 2022
Skład:
Neil Young – śpiew, gitara elektryczna, fortepian (6,7), muzyka, teksty
Frank Sampedro – gitara elektryczna, chórek
Billy Talbot – gitara basowa, chórek
Ralph Molina – perkusja, instrumenty perkusyjne, chórek

gościnnie:
Astrid Young – chórek
Pegi Young – chórek
Tom Brady – trąbka (7)

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Niewiarygodne przygody Polaka w Paryżu
Sebastian Chosiński

29 IX 2022

Debiutancki album zespołu Karola Dobrowolskiego to gratka dla miłośników jazzowych skrzypiec. Zwłaszcza tych, którzy gustują w jazzie inspirowanym tradycyjną muzyką romską. „Bleue Mélancolie” powinna spodobać się głównie wielbicielom dokonań takich tuzów, jak gitarzysta Django Reinhardt i skrzypek Stéphane Grappelli.

więcej »

Tu miejsce na labirynt…: Jeden z tych dni, które przechodzą do historii
Sebastian Chosiński

27 IX 2022

To oczywiste, że nazwa Ahanes nic jeszcze nikomu nie mówi. Jest to bowiem, jak można sądzić, efemeryczny projekt międzynarodowy, który powstał z inicjatywy szwedzkiego pianisty i organisty Alexa Zethsona i którego debiutancka płyta „Petrichor” dopiero wkrótce trafi do sprzedaży. Ale gdy się już na nią natkniecie, nie zwlekajcie ani chwili. To czterdzieści minut fantastycznych jazzowych improwizacji, którym patronują artyści tej miary, co John Coltrane i Charles Mingus.

więcej »

Tu miejsce na labirynt…: Uwolnione pragnienia płatają figle
Sebastian Chosiński

22 IX 2022

Acid Mothers Temple & Infinity Rising Zero to kolejny „odprysk” działalności japońskiego Acid Mothers Temple. Tym razem jednak motorem napędowym nie jest, jak można by sądzić, Makoto Kawabata, lecz perkusista grupy – Nani Satoshima. To za jego sprawą dziś możemy cieszyć zmysły albumem „Free My Infinity Desire”, któremu równie blisko jest do rockowej psychodelii, jak i eksperymentalnej elektroniki.

więcej »

Polecamy

Murray Head – Judasz nocą w Bangkoku

A pamiętacie…:

Murray Head – Judasz nocą w Bangkoku
— Wojciech Gołąbowski

Ryan Paris – słodkie życie
— Wojciech Gołąbowski

Gazebo – lubię Szopena
— Wojciech Gołąbowski

Crowded House – hejnał hejnałem, ale pogodę zabierz ze sobą
— Wojciech Gołąbowski

Pepsi & Shirlie – ból serca
— Wojciech Gołąbowski

Chesney Hawkes – jeden jedyny
— Wojciech Gołąbowski

Nik Kershaw – czyż nie byłoby dobrze (wskoczyć w twoje buty)?
— Wojciech Gołąbowski

Howard Jones – czym właściwie jest miłość?
— Wojciech Gołąbowski

The La’s – ona znowu idzie
— Wojciech Gołąbowski

T’Pau – marzenia jak porcelana w dłoniach
— Wojciech Gołąbowski

Zobacz też

Tegoż twórcy

Człowiek z duszą i sercem
— Sebastian Chosiński

Przez dziury w dachu widać księżyc nad górami
— Sebastian Chosiński

Krótko o muzyce: Stu lat, Mistrzu!
— Sebastian Chosiński

Muzyczny list do domu
— Łukasz Izbiński

W hołdzie Ameryce
— Sebastian Chosiński

„Naturalne piękno” gitary i głosu
— Sebastian Chosiński

Subiektywny Przegląd Muzyczny: Paprykowy industrial w wersji Mono
— Sebastian Chosiński

Tegoż autora

Niewiarygodne przygody Polaka w Paryżu
— Sebastian Chosiński

Bumelanci i cwaniacy
— Sebastian Chosiński

Jankesi z Podhala
— Sebastian Chosiński

Gwiazda wyrwana z galaktyki
— Sebastian Chosiński

Powtórnie pogrzebany
— Sebastian Chosiński

Zimą musi być zimno, a po apokalipsie – strasznie
— Sebastian Chosiński

Anioły także tańczą tango
— Sebastian Chosiński

Mała chmurka nad wielkim gettem
— Sebastian Chosiński

Czasami Van Dam dostaje jednak w kość
— Sebastian Chosiński

Zapomniani bohaterowie czasów zarazy
— Sebastian Chosiński

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.