Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 22 kwietnia 2024
w Esensji w Esensjopedii

David Cronenberg
‹Mapy gwiazd›

EKSTRAKT:60%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułMapy gwiazd
Tytuł oryginalnyMaps to the Stars
Dystrybutor Monolith
Data premiery7 listopada 2014
ReżyseriaDavid Cronenberg
ZdjęciaPeter Suschitzky
Scenariusz
ObsadaRobert Pattinson, Carrie Fisher, Julianne Moore, Mia Wasikowska, John Cusack, Sarah Gadon, Olivia Williams, Niamh Wilson
MuzykaHoward Shore
Rok produkcji2014
Kraj produkcjiFrancja, Kanada, Niemcy, USA
Czas trwania111 min
Gatunekdramat
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup

Cannes 2014: Hollywood Babylon
[David Cronenberg „Mapy gwiazd” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
David Cronenberg kręci dziwne filmy. Filmy o wybuchających głowach, człowieku-Musze, gadatliwych odbytach, subtelnych dziewczętach lubiących dostawać klapsy. „Maps to the Stars” także jest dziełem bardzo specyficznym, ale w przeciwieństwie do najsłynniejszych osiągnięć kanadyjskiego reżysera zapomina się go już po paru godzinach.

Marta Bałaga

Cannes 2014: Hollywood Babylon
[David Cronenberg „Mapy gwiazd” - recenzja]

David Cronenberg kręci dziwne filmy. Filmy o wybuchających głowach, człowieku-Musze, gadatliwych odbytach, subtelnych dziewczętach lubiących dostawać klapsy. „Maps to the Stars” także jest dziełem bardzo specyficznym, ale w przeciwieństwie do najsłynniejszych osiągnięć kanadyjskiego reżysera zapomina się go już po paru godzinach.

David Cronenberg
‹Mapy gwiazd›

EKSTRAKT:60%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułMapy gwiazd
Tytuł oryginalnyMaps to the Stars
Dystrybutor Monolith
Data premiery7 listopada 2014
ReżyseriaDavid Cronenberg
ZdjęciaPeter Suschitzky
Scenariusz
ObsadaRobert Pattinson, Carrie Fisher, Julianne Moore, Mia Wasikowska, John Cusack, Sarah Gadon, Olivia Williams, Niamh Wilson
MuzykaHoward Shore
Rok produkcji2014
Kraj produkcjiFrancja, Kanada, Niemcy, USA
Czas trwania111 min
Gatunekdramat
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup
Hollywood to miejsce, gdzie niektórzy leżą na plaży i patrzą na gwiazdy, a inni leżą na gwiazdach i patrzą na plażę.
Noël Coward
Młodziutka Agatha (Mia Wasikowska) przyjeżdża do Hollywood, choć zna tu tylko poznaną na Twitterze Carrie Fisher. Szpecące blizny po przeżytym pożarze zakrywa długimi rękawiczkami i szybko zdobywa posadę asystentki zapomnianej gwiazdy filmowej Havany Segrand (brawurowa Julianne Moore w wersji blond) prześladowanej przez widmo zmarłej matki. Agatha nie jest jednak tym, za kogo się podaje. Czego tak naprawdę szuka w Hollywood i co łączy ją ze znaną rodziną Weissów?
Bruce Wagner napisał scenariusz do „Maps to the Stars” już w 2007 roku, ale z powodów finansowych nie doszło wtedy do jego realizacji. Postanowił więc zmienić go w powieść.
David Cronenberg walczył o powstanie filmu przez prawie siedem lat, tak bardzo wierzył w scenariusz i jego potencjał, że po raz pierwszy w karierze zdecydował się nakręcić film w Stanach Zjednoczonych. Jest to bardzo ładna historia, która według wszelkiego prawdopodobieństwa powinna znaleźć szczęśliwe zakończenie. W pewnym sensie się to udało – film trafił do konkursu głównego festiwalu w Cannes i był najbardziej oczekiwanym tytułem w selekcji. Szkoda tylko, że nie udało mu się sprostać wysokim oczekiwaniom.
„Maps to the Stars” to satyra, a jest to gatunek bardzo ryzykowny. Do tego jest to satyra na przemysł rozrywkowy, który to temat zgłębił już wcześniej Altman w doskonałym „Graczu”. Film Cronenberga nie dorasta mu do pięt, przypominając raczej gorszą wersję „Miasteczka Twin Peaks” albo pisaninę piorącego brudy Fabryki Snów Kennetha Angera.
Cronenberg twierdzi, że ma on uniwersalną wymowę: „Maps to the Stars nie opowiada tylko i wyłącznie o Hollywood. Akcja mogłaby dziać się w Dolinie Krzemowej, na Wall Street, w każdym miejscu gdzie ludzie są zdesperowani, ambitni, chciwi i zastraszeni. Mogłaby dziać się gdziekolwiek i wciąż mieć ten sam ton i prawdziwy wydźwięk.” Może i tak, ale w końcu mamy tu głównie neurotyczne aktorki, zepsutych dziecięcych gwiazdorów, dużo odwołań do znanych i niekoniecznie lubianych oraz zażartą walkę o role. Wall Street może lepiej zostawić na razie Scorsese.
Film bywa zabawny, zresztą Cronenberg nigdy nie bał się humoru. Jednak mimo kilku niezłych dialogów już po kilku minutach traci się zainteresowanie losami dziwacznej menażerii.
Z aktorów najlepiej bawi się Moore, która uprawia seks w limuzynie, podciera się po wypróżnieniu i znajduje w dość przerażającej postaci rys komiczny. „Tragedia jest zabawna. Znajdujemy humor we wszystkim, w naszych pragnieniach i desperacji. Ci ludzie, a zwłaszcza Havana, desperacko chcą być zauważeni. Jest coś zabawnego w ludziach, którym wciąż się nie udaje. O tym jest w pewnym sensie ten film” – zauważyła aktorka.
Świetny jest także Evan Bird grający nieletniego gwiazdora Benjiego, zmagającego się z uzależnieniami od dziewiątego (!) roku życia i zarabiającego tak dużo, że „sfiksowałaby od tego nawet Matka Teresa”. To jemu przypadają w filmie najlepsze, zupełnie niepoprawne polityczne kwestie.
Scenarzysta filmu Bruce Wagner twierdzi, że o ile kiedyś mówiło się o 15 minutach sławy, teraz każdy będzie sławny przez cały czas. „Istnieje dawny buddyjski tekst mówiący, że najtrudniejszym wyzwaniem dla ludzkości, nawet dla największego odludka, jest właśnie sława. Ta kwestia jest ponadczasowa, zawsze będą istnieli Kardashianowie.” Obserwując ludzi uważających za piekło świat, „w którym nie ma narkotyków”, trudno się z tym nie zgodzić. Jednak Cronenberg nie rozwija tej kwestii na tyle, by skłonić do refleksji. Po seansie wiadomo jedynie, że władza deprawuje a kazirodztwo nie popłaca, bo dzieci z takich związków to psychopaci. A to wiemy już z „Gry o tron”.
koniec
20 maja 2014

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Fallout: Odc. 3. Oko w oko z potworem
Marcin Mroziuk

22 IV 2024

Nie da się ukryć, że pozbawione głowy ciało Wilziga nie prezentuje się najlepiej, jednak ważne okazuje się to, że wciąż można zidentyfikować poszukiwanego zbiega z Enklawy. Obserwując rozwój wydarzeń, możemy zaś dojść do wniosku, że przynajmniej chwilowo szczęście opuszcza Lucy, natomiast Maximus ląduje raz na wozie, raz pod wozem.

więcej »

East Side Story: Czy można mieć nadzieję w Piekle?
Sebastian Chosiński

21 IV 2024

Mariupol to prawdopodobnie najboleśniej doświadczone przez los ukraińskie miasto w toczonej od ponad dwóch lat wojnie. Oblężone przez wojska rosyjskie, przez wiele tygodni sukcesywnie niszczone ostrzałami z lądu, powietrza i morza. Miasto zamordowane po to, by złamać opór jego mieszkańców i ukarać ich za odrzucenie „ruskiego miru”. O tym opowiada dokument Maksyma Litwinowa „Mariupol. Niestracona nadzieja”.

więcej »

Fallout: Odc. 2. Elementy układanki zaczynają do siebie pasować
Marcin Mroziuk

19 IV 2024

Z jednej strony trudno nam zachować powagę, gdy obserwujemy, jak bardzo zachowanie Lucy nie pasuje do zwyczajów i warunków panujących na powierzchni. Z drugiej strony w miarę rozwoju wydarzeń wygląda na to, że właśnie ta młoda kobieta ma szansę wykonać z powodzeniem misję, która na pierwszy rzut oka jest ponad jej siły.

więcej »

Polecamy

Bo biblioteka była zamknięta

Z filmu wyjęte:

Bo biblioteka była zamknięta
— Jarosław Loretz

Wilkołaki wciąż modne
— Jarosław Loretz

Precyzja z dawnych wieków
— Jarosław Loretz

Migrujące polskie płynne złoto
— Jarosław Loretz

Eksport w kierunku nieoczywistym
— Jarosław Loretz

Eksport niejedno ma imię
— Jarosław Loretz

Polski hit eksportowy – kontynuacja
— Jarosław Loretz

Polski hit eksportowy
— Jarosław Loretz

Zemsty szpon
— Jarosław Loretz

Taśmowa robota
— Jarosław Loretz

Zobacz też

Inne recenzje

Esensja ogląda: Listopad 2014 (1)
— Sebastian Chosiński, Karolina Ćwiek-Rogalska, Jarosław Loretz, Jarosław Robak

Co nam w kinie gra: Mapy gwiazd
— Marta Bałaga, Urszula Lipińska, Kamil Witek

5. American Film Festival: relacja
— Kamil Witek

30. Warszawski Festiwal Filmowy: Dzień 1
— Urszula Lipińska, Karolina Ćwiek-Rogalska

Z tego cyklu

Duże dzieci z artretyzmem
— Marta Bałaga

Rysunek kontrolowany
— Marta Bałaga

Opowieść o przyjaźni
— Marta Bałaga

Dokumentalna fikcja
— Marta Bałaga

Nie jestem strategiem
— Alice Rohrwacher

Innego razu w Anatolii
— Marta Bałaga

Wszystko o Marii
— Marta Bałaga

Dwa dni w Belgii
— Marta Bałaga

Propozycja nie do odrzucenia
— Marta Bałaga

Najdroższa mamusia
— Marta Bałaga

Tegoż twórcy

Esensja czyta: Styczeń 2016
— Miłosz Cybowski, Jacek Jaciubek, Anna Kańtoch, Joanna Kapica-Curzytek

Nie wszystko, co chcielibyście wiedzieć o pewnej metodzie
— Tomasz Markiewka

To nie jest kolejna recenzja...
— Bartosz Sztybor

Kompleks Pająka
— Sebastian Chosiński

Polemika: eXistenZ - otwarta przestrzeń
— Jarosław Różyński

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.