Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 6 grudnia 2023
w Esensji w Esensjopedii

Z filmu wyjęte: Peregrynacje wyssane z palca

Esensja.pl
Esensja.pl
Myśleliście, że blaszana kosmiczna furgonetka albo UFO z ogrodowego parasola to szczyt dziadostwa budżetowego? Ha! Poznajcie statek na budżecie zerowym. Serio, nic nie kosztował.

Jarosław Loretz

Z filmu wyjęte: Peregrynacje wyssane z palca

Myśleliście, że blaszana kosmiczna furgonetka albo UFO z ogrodowego parasola to szczyt dziadostwa budżetowego? Ha! Poznajcie statek na budżecie zerowym. Serio, nic nie kosztował.
W niniejszej odsłonie cyklu proponuję wnętrze statku, które jest objawem skrajnego lekceważenia widza przez reżysera et consortes. Tak, zgadza się, ten pokoik biurowy, który widać na zdjęciu, to właśnie jedno z rzekomych pomieszczeń statku kosmicznego. Z tym klasycznym podwieszanym sufitem, biegnącą w kącie rurą transportującą płyny (deszczówkę lub fekalia, trudno stwierdzić) gdzieś w dół, do ziemi, oraz drabiną, która usiłuje przekonać widza, że jest rodzajem pomostu prowadzącego do drugiego pomieszczenia, udającego – zdaje się – przedział kontroli napędu. A że z przyzwoitości – bardzo szczątkowej i w sumie niezbyt zrozumiałej – nie włączono typowo biurowych lamp sufitowych, które mogłyby zrujnować „kosmiczny nastrój”, jako oświetlenie planu użyto światła… rzuconej byle jak latarki. Nie wiem, w jaki sposób można by było oszczędzić choć jednego centa więcej na tej scenie.
Tu spieszę wyjaśnić, iż nie ma się co zdumiewać tandetą zaprezentowanej sceny i rwać włosów z głowy, bowiem reżyserem tego dziadostwa jest Mark Polonia, raczej znajomy czytelnikom niniejszego cyklu. Jego wiekopomne dzieła gościły bowiem już tutaj kilka razy, że przypomnę nonsensowny klucz do wszystkich drzwi w mieście z dziadostwa o tytule „Amityville Playhouse”, partackiego, piankowego rekina i umowną, komputerową pochodnię z fatalnej marnot o tytule „Sharkenstein”, a także „martwą kobietę” z dodzierganymi komputerowo wężykami „krwi” z dramatycznie taniego „Jurassic Shark 2: Aquapocalypse”.
Słowo „tani” to tak na dobrą sprawę termin wręcz nierozerwalnie związany z kinem serwowanym przez Marka Polonię, oczywistym jest więc, że i produkcja, z której pochodzi dzisiejszy kadr, nie mogła poszczycić się budżetem wystarczającym na zakup czegoś więcej niż miotełka do kurzu, dezodorant i dwupak coli. Chodzi o nakręcony w 2021 roku „Dune World”, czyli „Świat Diuny”, desperacko próbujący podpiąć się pod sukces wysokobudżetowej „Diuny”. Co naturalnie było absolutnie niemożliwe nie tylko ze względu na wielopoziomową wizualną biedą (zdjęcia, efekty, aktorstwo, a każdy z tych terminów w cudzysłowie), ale też z powodu niemiłosiernie durnego i zarazem mętnego scenariusza.
Na poddaną 20 lat wcześniej terraformacji planetę Caliban dociera statek do serwisowania urządzeń kopalnianych, tyle że z nieznanej przyczyny musi lądować awaryjnie i niemal się rozbija. Załoga – czyli kobieta, dwóch załogantów w dziwacznej wzajemnej relacji (nowicjusz i facet z poprzedniego związku małżeńskiego, czyli załogi, owdowiały po śmierci męża) oraz „android” (facet ubrany w srebrzyste ciuchy, z twarzą skrytą za gumową maską) – rusza w kierunku jedynej znanej stacji górniczej, po drodze natykając się na czyjś szkielet, a potem na wielkiego zębatego robala, który konsumuje jednego z bohaterów. Reszta obsady dociera do stacji, czyli wkopanego w ziemię bunkra, gdzie z kolei robal, zwabiony specyficznym dźwiękiem, pożywia się drugim załogantem. Zjedzony zdążył jednak przed śmiercią przerzucić kopię swojej osobowości w androida i wkrótce przejął nad nim kontrolę, kontynuując badanie oprogramowania bazy. W tym czasie kobieta ma ni to sny, ni to rojenia zachęcające (czy wręcz zmuszające ją) do pozostania w bunkrze i wyzbycia się myśli o opuszczeniu planety. Dlaczego – nie napiszę, bo a nuż ktoś z Was zechce rzucić okiem na „Dune World” i samemu się przekonać, co twórcy uznali za clou intrygi – i jakim twistem zamknęli całą historię. Ostrzegam jednak, że obcowanie z tym kinematograficznym wykwitem wymaga zastosowania płynnego wspomagania w ilościach półhurtowych.
Na koniec dorzucam bonusowy kadr z pomieszczeniem z latarką, czyli wspomniany przedział kontroli napędu – z tradycyjnymi urządzeniami biurowymi, które po prostu sobie spoczywają na stole. Na tym statku kosmicznym, który pruje przez kosmos z różnymi przeciążeniami i na którym na ogół wszystko powinno być przymocowane, bo dawno by już spadło albo – w przypadku awarii sztucznego ciążenia (którego istnienie tu milcząco przyjęto za ułatwiający życie ekipy pewnik) – fruwało po całej kabinie.
koniec
18 września 2023

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

„Kobra” i inne zbrodnie: Końcowe odliczanie
Sebastian Chosiński

5 XII 2023

Nieczęsto widzowie w latach 50. i 60. ubiegłego wieku mieli okazję oglądać Zbigniewa Cybulskiego w przedstawieniach teatralnych. Każda taka rola zasługuje więc na uwagę. Wyreżyserowany przez Jerzego Gruzę „Sammy” to monodram autorstwa Brytyjczyka Kena Hughesa, w którym aktor znany przede wszystkim z „Popiołu i diamentu” wciela się w drobnego kombinatora próbującego zebrać pieniądze na spłatę długu.

więcej »

Z filmu wyjęte: Franczyza lat 80.
Jarosław Loretz

4 XII 2023

Z okazji zbliżających się Świąt proponuję rzut oka na franczyzę okołofilmową sprzed 30 lat.

więcej »

„Kobra” i inne zbrodnie: Uparty inspektor
Sebastian Chosiński

28 XI 2023

Chociaż o brytyjskim dramatopisarzu i prozaiku Patricku Hamiltonie dzisiaj już mało kto pamięta, wielbiciele klasycznych thrillerów psychologicznych sprzed dekad powinni kojarzyć przynajmniej dwie z jego sztuk, które dotarły do Hollywoodu – „Gasnący płomień” oraz „Sznur”. Ta pierwsza doczekała się także inscenizacji w ramach Teatru Sensacji „Kobra”, a reżysersko odpowiadał za to… Andrzej Łapicki.

więcej »

Polecamy

Franczyza lat 80.

Z filmu wyjęte:

Franczyza lat 80.
— Jarosław Loretz

Dysonans motoryzacyjny
— Jarosław Loretz

Obrandowani
— Jarosław Loretz

Na wywczasie
— Jarosław Loretz

W kupie raźniej
— Jarosław Loretz

Proszę szanownej wycieczki
— Jarosław Loretz

Och jej, ja tu faktycznie mam tatuaż
— Jarosław Loretz

Proszę oddać mi kapelusz. W środku tkwi połowa mojego czerepu
— Jarosław Loretz

Superman z napędem kobiecym
— Jarosław Loretz

Warzywny dramat
— Jarosław Loretz

Zobacz też

Z tego cyklu

Franczyza lat 80.
— Jarosław Loretz

Dysonans motoryzacyjny
— Jarosław Loretz

Obrandowani
— Jarosław Loretz

Na wywczasie
— Jarosław Loretz

W kupie raźniej
— Jarosław Loretz

Proszę szanownej wycieczki
— Jarosław Loretz

Och jej, ja tu faktycznie mam tatuaż
— Jarosław Loretz

Proszę oddać mi kapelusz. W środku tkwi połowa mojego czerepu
— Jarosław Loretz

Superman z napędem kobiecym
— Jarosław Loretz

Warzywny dramat
— Jarosław Loretz

Tegoż autora

Gąszcz marketingu
— Jarosław Loretz

Majówka seniorów
— Jarosław Loretz

Gadzie wariacje
— Jarosław Loretz

Weź pigułkę. Weź pigułkę
— Jarosław Loretz

Warszawski hormon niepłodności
— Jarosław Loretz

Niedożywiony szkielet
— Jarosław Loretz

Puchatek: Żenada i wstyd
— Jarosław Loretz

Klasyka na pół gwizdka
— Jarosław Loretz

Książki, wszędzie książki, rzekł wół do wieśniaka
— Jarosław Loretz

I robotom bywa smutno
— Jarosław Loretz

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.