Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 29 maja 2024
w Esensji w Esensjopedii

‹Kodeks milczenia 2: Ślad czarnej ryby›

EKSTRAKT:70%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułKodeks milczenia 2: Ślad czarnej ryby
Tytuł oryginalnyКодекс молчания 2: След чёрной рыбы
ReżyseriaZinowij Rojzman
ZdjęciaLeonid Trawicki
Scenariusz
ObsadaMurad Radżabow, Jelena Borzowa, Aleksandr Fatiuszyn, Boris Chimiczow, Żan Bajżanbajew, Rasim Bałajew, Wiktor Pawłow, Doschan Żołżaksynow, Aleksandr Gołoborodko, Tułkun Tadżyjew, Rustam Sagdułłajew, Karim Mirchadijew, Rano Kubajewa, Bachtijor Ichtijarow, Lewan Mschiladze, Lew Lemke, Nurbej Kamkija, Gulnara Dusmatowa, Igor Kłass, Aleksandr Arżyłowski
MuzykaJewgienij Szyriajew
Rok produkcji1993
Kraj produkcjiRosja, Uzbekistan
Liczba odcinków5
Czas trwania odcinka63-77 min
Gatunekkryminał, sensacja
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup

Klasyka kina radzieckiego: Co dwie głowy, to nie jedna
[„Kodeks milczenia 2: Ślad czarnej ryby” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
Z każdym kolejnym dniem dochodzenia w sprawie zabójstw rybaka Sajfullina i inspektora Puchowa Tura Samatow zdaje sobie sprawę, że potrzebuje wsparcia kogoś, komu może zaufać bezgranicznie. Dlatego sprowadza z Uzbekistanu majora (tak, po powrocie do milicji awansował!) Walentina Siłowa. Od jego przyjazdu rozpoczyna się część trzecia „Śladu czarnej ryby” Zinowija Rojzmana.

Sebastian Chosiński

Klasyka kina radzieckiego: Co dwie głowy, to nie jedna
[„Kodeks milczenia 2: Ślad czarnej ryby” - recenzja]

Z każdym kolejnym dniem dochodzenia w sprawie zabójstw rybaka Sajfullina i inspektora Puchowa Tura Samatow zdaje sobie sprawę, że potrzebuje wsparcia kogoś, komu może zaufać bezgranicznie. Dlatego sprowadza z Uzbekistanu majora (tak, po powrocie do milicji awansował!) Walentina Siłowa. Od jego przyjazdu rozpoczyna się część trzecia „Śladu czarnej ryby” Zinowija Rojzmana.

‹Kodeks milczenia 2: Ślad czarnej ryby›

EKSTRAKT:70%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułKodeks milczenia 2: Ślad czarnej ryby
Tytuł oryginalnyКодекс молчания 2: След чёрной рыбы
ReżyseriaZinowij Rojzman
ZdjęciaLeonid Trawicki
Scenariusz
ObsadaMurad Radżabow, Jelena Borzowa, Aleksandr Fatiuszyn, Boris Chimiczow, Żan Bajżanbajew, Rasim Bałajew, Wiktor Pawłow, Doschan Żołżaksynow, Aleksandr Gołoborodko, Tułkun Tadżyjew, Rustam Sagdułłajew, Karim Mirchadijew, Rano Kubajewa, Bachtijor Ichtijarow, Lewan Mschiladze, Lew Lemke, Nurbej Kamkija, Gulnara Dusmatowa, Igor Kłass, Aleksandr Arżyłowski
MuzykaJewgienij Szyriajew
Rok produkcji1993
Kraj produkcjiRosja, Uzbekistan
Liczba odcinków5
Czas trwania odcinka63-77 min
Gatunekkryminał, sensacja
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup
Po paru tygodniach spędzonych w kazachskim miasteczku nad Morzem Kaspijskim w roli naczelnika miejscowej milicji wodnej podpułkownik Tura Samatow (w tej roli Murad Radżabow) nie ma już wątpliwości co do tego, że w okolicy rozpanoszyła się mafia zarabiająca krocie na nielegalnym handlu czarnym kawiorem. Co gorsza, nie ma pojęcia, komu może zaufać, a kto jest zamieszany w ten proceder, dlatego też postanawia sprowadzić do pomocy człowieka, którego lojalności jest pewien w stu procentach. To obecnie już major milicji Walentin Siłow (wciela się w niego Aleksandr Fatiuszyn), który przed sześcioma laty (patrz: „Kodeks milczenia: Po ciemnej stronie księżyca”) pomagał Samatowowi rozpracować bandycki układ w rodzinnym Dżyzaku. Sam zresztą wcześniej doświadczył na własnej skórze wykluczenia z powodu tego, że starał się walczyć z korupcją.
Samatow wciąż prowadzi śledztwo w sprawie śmierci rybaka Sajfullina, którego – tego oczywiście w tym momencie nie może wiedzieć – zastrzelił jego szwagier Sadyk Bałargimow (Kazach Doschan Żołżaksynow). Członkom szajki i opłacanym przez nich gliniarzom zależy na tym, aby wywieść Turę w pole, dlatego podsyłają mu świadka, który informuje, że na pewno nie było to niczyje działanie z premedytacją, lecz nieszczęśliwy wypadek. Podpułkownik, który z niejednego pieca jadł chleb i wyczulony jest na kłamliwe zeznania, czuje, że coś tu mocno śmierdzi, a świadek, Artur Makarow, handlarz z miejscowego bazaru, kręci. Mimo to nie ma podstaw, aby go zatrzymać.
Pojawienie się Siłowa napędza jednak Samatowa, jakby wstąpił w niego nowy duch. Razem wybierają się nad brzeg morza i zauważają podejrzaną ciężarówkę, której w tym miejscu i o tej porze być nie powinno. Ścigają ją i ostatecznie zatrzymują. Jak się okazuje, to wóz z pobliskiego kombinatu Wahidowa (Bachtijor Ichtijarow). On sam zresztą pojawia się wkrótce na miejscu zdarzenia w swojej osobówce, a towarzyszy mu sam deputowany Szałajew (Oleg Korczikow), który stara się zastraszyć Turę i uniemożliwić mu przeszukanie samochodu. Ale gdyby Samatow kogokolwiek się bał, nie byłby w tym miejscu, do którego doszedł. Jak się okazuje, nos go nie myli: w ciężarówce przewożone są jesiotry, a w bagażniku osobówki – dwie torby kawioru. Choć Wahidow porponuje mu sporą łapówkę (dochodzi nawet do dwustu tysięcy rubli), Tura odmawia jej przyjęcia, każe Siłowowi odtransportować podejrzanych do aresztu, sam natomiast wraca nad brzeg morza.
I ponownie ma „nosa”. Słyszy strzał, a potem widzi uciekające cytrynowe Żyguli, które stara się – niestety nieskutecznie – dopaść. Kto nim jechał? Dokąd uciekł? Może tego dowie się od zatrzymanego Wahidowa? W czasie gdy wraz z Siłowem wiozą go do prokuratora obwodowego Dowidienki (Boris Chimiczow), kierownik kombinatu załamuje się i zaczyna, choć na razie na dużym poziomie ogólności, „sypać”. Przekonuje, że wszyscy – od góry do dołu – wiedzieli o korupcji i kłusownictwie, że nie było możliwości, aby w tym nie uczestniczyć. Dotarłszy do prokuratury, Samatow i Siłow muszą przekazać Wahidowa milicji lądowej, ich kompetencje dalej nie sięgają. Dla tymczasowego aresztanta nie jest to dobra wieść; trafia bowiem w ręce Mirisza (Lewan Mschiladze), który jest przecież synem kręcącego całym interesem Sadyka.
Im bliżej podpułkownik jest poznania prawdy, tym bardziej też zaciska się wokół niego pętla. Ktoś grozi mu śmiercią. Ktoś przegląda jego służbową kasę pancerną w gabinecie, do którego nie ma dostępu nikt z zewnątrz. Wróg jest więc blisko. Bardzo blisko. Zna praktycznie każdy krok Samatowa. Ale najprawdopodobniej nie wie, że Tura zdaje sobie z tego sprawę, jest więc w stanie tak ukryć zebrane dowody i spisane bądź nagrane zeznania, że nikt niepożądany ich nie znajdzie. Jak jednak uchronić się przed ewentualnymi zabójcami, których może przysłać sama „góra”? Autorzy scenariusza, Gieorgij Wajner i Leonid Słowin, już wcześniej niejednokrotnie bardzo boleśnie doświadczali swojego bohatera. Nic zatem nie jest mu obce. Stracił już przecież w walce z mafią swoich najbliższych. Czy teraz bałby się o swoją skórę? Jeśli już, to nie wybaczyłby sobie, gdyby coś złego stało się doktor Annie Muradowej (Jelena Borzowa), ale – patrząc z drugej strony – czy ktoś miałby odwagę tknąć żonę (oficjalnie wciąż są małżeństwem) generała KGB Amirowa (Aleksandr Gołoborodko)? Chyba tylko on sam.
koniec
20 marca 2024

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

East Side Story: Na końcu czai się Śmierć
Sebastian Chosiński

26 V 2024

O mocy „Siły charakteru” Raszyda Malikowa decydują dwie kreacje cenionych uzbeckich aktorów – Karima Mirchadijewa oraz Sejdułły Mołdachanowa. Ten pierwszy wciela się w weterana wojny afgańskiej, który dowiadując się o nadchodzącej śmierci, postanawia zakończyć sprawy od lat nie dające mu spokoju. Ten drugi, przyjaciel z armii, jest jego największym wyrzutem sumienia.

więcej »

Co nam w kinie gra: Bulion i inne namiętności
Kamil Witek

23 V 2024

Filmowa uczta. Palce lizać. Przystawka, danie główne i deser w jednym. Jakiekolwiek kulinarne odniesienia w przypadku filmu Tran Anh Hunga są bardziej niż na miejscu.

więcej »

Klasyka kina radzieckiego: Kobieta czy praca? – dylemat komunisty
Sebastian Chosiński

22 V 2024

Dla tych, którym znudziły się już analizy kolejnych adaptacji powieści Brunona Jasieńskiego „Człowiek zmienia skórę”, mam dobrą wiadomość: dzisiejszy tekst jest ostatnim w tym temacie. Druga część kinowej wersji autorstwa Rafaiła Perelsztejna zamyka wątek. Przyznam, że i dla mnie jest to ulga.

więcej »

Polecamy

Zimny doping

Z filmu wyjęte:

Zimny doping
— Jarosław Loretz

Ryba z wkładką
— Jarosław Loretz

Nurkujący kopytny
— Jarosław Loretz

Latająca rybka
— Jarosław Loretz

Android starszej daty
— Jarosław Loretz

Knajpa na szybciutko
— Jarosław Loretz

Bo biblioteka była zamknięta
— Jarosław Loretz

Wilkołaki wciąż modne
— Jarosław Loretz

Precyzja z dawnych wieków
— Jarosław Loretz

Migrujące polskie płynne złoto
— Jarosław Loretz

Zobacz też

Z tego cyklu

Kobieta czy praca? – dylemat komunisty
— Sebastian Chosiński

Co tam dolary, gdy można zarabiać ruble!
— Sebastian Chosiński

Bawełna czeka na wodę
— Sebastian Chosiński

Gdy miłość szczęścia nie daje…
— Sebastian Chosiński

Said – kochanek i zdrajca
— Sebastian Chosiński

Odcięta głowa Jima Clarka
— Sebastian Chosiński

Słona pustynia Tadżykistanu
— Sebastian Chosiński

Uczciwy i nieszczęśliwy
— Sebastian Chosiński

Trup ściele się gęsto
— Sebastian Chosiński

Zabić człowieka – cóż łatwiejszego?
— Sebastian Chosiński

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.