Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 9 grudnia 2021
w Esensji w Esensjopedii

Plat du Jour

EKSTRAKT:70%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułPlat du Jour
Wykonawca / KompozytorPlat du Jour
Data wydania1977
Wydawca Speedball
NośnikWinyl
Czas trwania36:19
Gatunekjazz, rock
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
W składzie
Alain Potier, Vincent Denis, Jacques Staub, Rodolphe Moulin, Olivier Pedron, François Ovide, François Maze
Utwory
Winyl1
1) 5 & 1106:33
2) Autoroute06:26
3) Zilbra04:49
4) Totem08:03
5) L’homme04:13
6) Rock ’n’ Speed05:52
Wyszukaj / Kup

Non omnis moriar: Nawet Joanna d’Arc nie pomogła…

Esensja.pl
Esensja.pl
Muzyczna archeologia? Jak najbardziej. Ale w pełni uzasadniona. W myśl Horacjańskiej sentencji: „Nie wszystek umrę” chcemy w naszym cyklu przypominać Wam godne ocalenia płyty sprzed lat. Albumy, które dawno już pokrył kurz, a ich autorów pamięć ludzka najczęściej wymazała ze swoich zasobów. Dzisiaj jedyny longplay francuskiego jazzrockowego projektu Plat du Jour.

Sebastian Chosiński

Non omnis moriar: Nawet Joanna d’Arc nie pomogła…

Muzyczna archeologia? Jak najbardziej. Ale w pełni uzasadniona. W myśl Horacjańskiej sentencji: „Nie wszystek umrę” chcemy w naszym cyklu przypominać Wam godne ocalenia płyty sprzed lat. Albumy, które dawno już pokrył kurz, a ich autorów pamięć ludzka najczęściej wymazała ze swoich zasobów. Dzisiaj jedyny longplay francuskiego jazzrockowego projektu Plat du Jour.

Plat du Jour

EKSTRAKT:70%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułPlat du Jour
Wykonawca / KompozytorPlat du Jour
Data wydania1977
Wydawca Speedball
NośnikWinyl
Czas trwania36:19
Gatunekjazz, rock
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
W składzie
Alain Potier, Vincent Denis, Jacques Staub, Rodolphe Moulin, Olivier Pedron, François Ovide, François Maze
Utwory
Winyl1
1) 5 & 1106:33
2) Autoroute06:26
3) Zilbra04:49
4) Totem08:03
5) L’homme04:13
6) Rock ’n’ Speed05:52
Wyszukaj / Kup
Normandzkie Rouen to miasto, które niechlubnie zapisało się w historii Francji. To w nim podczas wojny stuletniej, gdy znajdowało się w rękach angielskich, spalono na stosie – przyszłą bohaterkę narodową i świętą – Joannę d’Arc. Ponad pięćset lat później pięciu młodych mieszkańców Rouen powołało do życia zespół, który do mitu pogromczyni najeźdźców z drugiego brzegu kanału La Manche wprawdzie się nie odwoływał, lecz mógł przynajmniej podjąć próbę zmiany wizerunku miasta. Tak się nie stało. Plat du Jour stali się typowo efemerycznym tworem, po którym jako pamiątka pozostała tylko jedna płyta długogrająca. Kiedy grupa zaczynała swój krótki, zaledwie trzyletni żywot w 1974 roku, żaden z tworzących ją muzyków nie miał specjalnego doświadczenia na scenie. Wszyscy mieli jednak ambicje podboju rodzimego show-biznesu. A że grali trudną muzykę z pogranicza jazzu, rocka i awangardy – cóż w tym złego? Skoro wcześniej udało się to takim zespołom, jak Magma czy Zao, to dlaczego nie im?
Kto tworzył Plat du Jour? Jednym z tych, którzy mieli najwięcej do powiedzenia, był wokalista i saksofonista Alain Potier (w 1975 roku wydał on płytę z psychodeliczno-progresywnym zespołem So & Co); poza nim w składzie znaleźli się jeszcze: gitarzysta i wokalista Vincent Denis (miał na koncie singiel nagrany z grupą Coolies), klawiszowiec Jacques Staub, basista Rodolphe Moulin oraz perkusista Olivier Pedron. Po dwóch latach pracy nad repertuarem kwintet z Rouen wybrał się do niewielkiej – położonej w Bretanii, nad samym Atlantykiem – miejscowości Milizac, gdzie w miejscowym studiu Iris dokonał rejestracji materiału na debiutancki (i, jak się potem okazało, jedyny w jego dorobku) longplay. Wspomogli go w tym dziele dwaj goście: w utworze „Zilbra” – perkusjonista François Ovide (który później przewinie się przez ostatni skład jazzrockowego Weidorje), natomiast w „Totemie” – śpiewający w chórku François Maze.
Płytę wydała efemeryczna wytwórnia Speedball (być może nawet założona przez samych muzyków), która poza longplayem Plat du Jour wydała jeszcze tylko dwa single: tej samej grupy (ze wspomnianymi powyżej utworami „Totem” i „Zilbra”) oraz bluesowego Bracos Band. A potem, nie osiągając sukcesu komercyjnego, przeszła do historii. To samo spotkało zresztą formację z Rouen. Na krążek „Plat du Jour” trafiło sześć utworów, których twórcami byli przede wszystkim Staub i Moulin; jedynie w dwóch numerach wsparli ich inni muzycy: współkompozytorem „Totemu” był, oprócz Jacques’a, Philippe Doray (lider Les Asociaux Associés, z którym związani byli także Staub i Pedron), a „L’homme” – wspomagający Moulina Alain Potier. W tym kontekście trudno się dziwić, że instrumentami dominującymi praktycznie we wszystkich utworach są klawisze: od fortepianu elektrycznego, poprzez syntezatory, aż po organy. Jednego tylko problemu artystom nie udało się przezwyciężyć: kwestii technicznej. Niestety, jakość nagrań nie powala na kolana, co prawdopodobnie wynikało z niewielkiego budżetu, jakim dysponowali panowie z Plat du Jour.
Muzycznie ich jedyna płyta nawiązuje do dokonań rodzimego, czyli francuskiego, Zeuhlu. Nad wszystkimi utworami unosi się duch Christiana Vandera i Magmy; są w nich zarówno rockowy pazur, jazzowe kombinacje rytmiczne, jak i wtręty awangardowo-eksperymentalne. Nie brakuje też psychodelicznego luzu i odwołań do… world music bądź, zdobywającego powoli popularność, punk rocka. Album zaczyna się od numeru zatytułowanego „5 & 11”. Otwierająca go saksofonowo-fortepianowa introdukcja jest nieco usypiająca, ale ostatecznie nikomu zasnąć nie pozwala odzywająca się pod koniec pierwszej minuty ostra gitara Vincenta Denisa. Od tego momentu kwintet wskakuje na najbardziej charakterystycznej dla siebie tory jazzrockowe i pozostaje na nich do samego końca podróży. Choć zmieniają się nastroje i dynamika, krajobraz za oknem pozostaje ten sam. Gdy odpoczynek robi sobie Denis, zastępuje go Potier, a tego z kolei Staub. Muzycy zgodnie przekazują sobie pałeczkę, rozwijając główny wątek opowieści.
W drugim w kolejności „Autoroute” zmienia się tyle, że wszystkiego jest więcej: mroku i kombinacji. Jacques chętnie korzysta z przesterów, wyręczając Alaina. Na ich dialogach oparty jest praktycznie cały numer; zamiast jednak ze sobą rywalizować, stają za sobą murem. Dopiero w finale łagodzą nastroje, powracając do otwierającego utwór wątku i tym samym spinając go klamrą. Stronę A winylowego krążka zamyka singlowa „Zilbra”, w której – zgodnie z drugą sylabą tytułu – rozbrzmiewają południowoamerykańskie klimaty. Zwłaszcza w pierwszej części, kiedy to podstawowy skład grupy wspomaga na instrumentach perkusyjnych François Ovide. W drugiej części zespół wyhamowuje i większy nacisk kładzie na budowanie nastroju (vide senna sekcja rytmiczna, stonowany fortepian elektryczny, subtelny, niemal androgeniczny śpiew, jakże różniący się od dzikich wrzasków słyszalnych na początku).
Otwierający stronę B ośmiominutowy „Totem” to najambitniejsze dzieło Plat du Jour, które odpowiednio „obrobione” przez Christiana Vandera mogłoby nawet znaleźć się w repertuarze Magmy. Są tu bowiem dobrze słyszalne wszystkie podstawowe składniki Zeuhlu: jazzrockowy podkład, rozbudowane wokalizy (z chórkami), eksperymentalne rozwiązania dźwiękowe, wreszcie dwie rozbudowane partie solowe: organów i gitary. Aż dziw, że taki utwór nie został umieszczony jako zwieńczenie longplaya – ma bowiem wszelkie zadatki ku temu, by uznać go za opus magnum grupy. „L’homme” to zupełnie inna bajka: niemal ballada oparta na dźwiękach gitary akustycznej i zrazu pojawiających się jedynie w tle, a potem przebijających się na plan pierwszy syntezatorach. Ostatnim akcentem jest natomiast dynamiczny „Rock ’n’ Speed”, który jednak, by bardziej odpowiadać prawdzie, powinien nosić tytuł… „Jazz & Rock ’n’ Speed”. Głównie z powodu powracającego saksofonu Alaina Potiera.
Dlaczego album Plat du Jour nie osiągnął spodziewanego sukcesu? Odpowiedź na to pytanie wcale nie jest trudna. Konkurencja na rynku francuskim była w tamtym czasie spora. Nie brakowało grup jazzrockowych i zeuhlowych tworzonych przez doświadczonych, mających koneksje i obycie artystów, przed którymi stały otworem najważniejsze studia nagraniowe w kraju. Muzycy z Rouen nie byli w stanie z nimi rywalizować. Może gdyby zainteresowała się nimi któraś z większych wytwórni płytowych… gdyby znalazł się sponsor chętny na wyłożenie pieniędzy na porządne studio… – los kwintetu byłby inny. A tak tuż po wydaniu „Plat du Jour” zespół przeszedł do historii. Jaki był dalszy los muzyków? Potier trafił wkrótce do saksofonowego big bandu Urban Sax, Denis związał się z nowofalowym Les Rythmeurs, Pedron zasilił jazzowo-folkowy Gwendal, a Ovide próbował sił w Weidorje. Cóż, na pewno stać było ich – jako zespół – na więcej! Trudno, nie wyszło. Nie każdemu się udaje.
koniec
26 czerwca 2021
Skład:
Alain Potier – saksofon, śpiew
Vincent Denis – gitara elektryczna, gitara akustyczna (5), śpiew
Jacques Staub – fortepian elektryczny, syntezatory, organy, instrumenty perkusyjne
Rodolphe Moulin – gitara basowa, chórek
Olivier Pedron – perkusja, instrumenty perkusyjne

gościnnie:
François Ovide – instrumenty perkusyjne (3)
François Maze – chórek (4)

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Stulecie Stanisława Lema: Pogrzeb pośród mgławic
Mieszko B. Wandowicz

2 XII 2021

Ani myślę oceniać płyty ni całej twórczości. Od dekady pisuję co najwyżej o koncertach, pozostawiając nagrania recenzentom właściwszym: nawet jeśli miałem jakiekolwiek kompetencje, z pewnością już nie mam. Są jednak, i w to nie wątpię, muzycy, którzy się marnują i przez złe podejście tracą potencjał. Niekiedy, ze względu na nadzwyczajną inspirację, mogą na chwilę niewykorzystanych zdolności użyć, a nawet je przekroczyć. Jak Maleńczuk w „Lema pamięci kosmicznym pogrzebie”.

więcej »

Nie przegap: Listopad 2021
Esensja

30 XI 2021

Na coraz dłuższe wieczory proponujemy lekturę naszych listopadowych recenzji.

więcej »

Non omnis moriar: Eksperymenty nieformalne
Sebastian Chosiński

20 XI 2021

Muzyczna archeologia? Jak najbardziej. Ale w pełni uzasadniona. W myśl Horacjańskiej sentencji: „Nie wszystek umrę” chcemy w naszym cyklu przypominać Wam godne ocalenia płyty sprzed lat. Albumy, które dawno już pokrył kurz, a ich autorów pamięć ludzka najczęściej wymazała ze swoich zasobów. Dzisiaj drugi z bootlegów freejazzowego projektu The German All Stars.

więcej »

Polecamy

Murray Head – Judasz nocą w Bangkoku

A pamiętacie…:

Murray Head – Judasz nocą w Bangkoku
— Wojciech Gołąbowski

Ryan Paris – słodkie życie
— Wojciech Gołąbowski

Gazebo – lubię Szopena
— Wojciech Gołąbowski

Crowded House – hejnał hejnałem, ale pogodę zabierz ze sobą
— Wojciech Gołąbowski

Pepsi & Shirlie – ból serca
— Wojciech Gołąbowski

Chesney Hawkes – jeden jedyny
— Wojciech Gołąbowski

Nik Kershaw – czyż nie byłoby dobrze (wskoczyć w twoje buty)?
— Wojciech Gołąbowski

Howard Jones – czym właściwie jest miłość?
— Wojciech Gołąbowski

The La’s – ona znowu idzie
— Wojciech Gołąbowski

T’Pau – marzenia jak porcelana w dłoniach
— Wojciech Gołąbowski

Zobacz też

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.