Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 9 grudnia 2021
w Esensji w Esensjopedii

John Zorn, Simulacrum
‹Nostradamus: The Death of Satan›

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułNostradamus: The Death of Satan
Wykonawca / KompozytorJohn Zorn, Simulacrum
Data wydania6 sierpnia 2021
Wydawca Tzadik Records
NośnikCD
Czas trwania41:41
Gatunekjazz, metal, rock
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
W składzie
John Medeski, Matt Hollenberg, Kenny Grohowski, John Zorn
Utwory
CD1
1) Melmoth04:37
2) Flowers of Heaven05:43
3) Seven Spirits02:33
4) The Watchers04:58
5) Hail Holy Light02:07
6) The Stygian Pool04:09
7) From the Cave of Treasures05:40
8) Dark Angels02:43
9) A Mantic Stain05:18
10) Chaos and Eternal Light03:53
Wyszukaj / Kup

Tu miejsce na labirynt…: Ja, Michel de Nostredame, przepowiadam wam…
[John Zorn, Simulacrum „Nostradamus: The Death of Satan” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
Kiedy John Zorn ogłosił narodziny nowego projektu muzycznego – Chaos Magick – mogło się wydawać, że jest to jednocześnie podzwonne dla Simulacrum. Na szczęście parę miesięcy później okazało się, że szef wytwórni Tzadik nie ma zamiaru składać w trumnie swego najpopularniejszego w ostatnich latach artystycznego dziecka. Co udowodnił dobitnie, doprowadzając do wydania jego kolejnego albumu: „Nostradamus: The Death of Satan”.

Sebastian Chosiński

Tu miejsce na labirynt…: Ja, Michel de Nostredame, przepowiadam wam…
[John Zorn, Simulacrum „Nostradamus: The Death of Satan” - recenzja]

Kiedy John Zorn ogłosił narodziny nowego projektu muzycznego – Chaos Magick – mogło się wydawać, że jest to jednocześnie podzwonne dla Simulacrum. Na szczęście parę miesięcy później okazało się, że szef wytwórni Tzadik nie ma zamiaru składać w trumnie swego najpopularniejszego w ostatnich latach artystycznego dziecka. Co udowodnił dobitnie, doprowadzając do wydania jego kolejnego albumu: „Nostradamus: The Death of Satan”.

John Zorn, Simulacrum
‹Nostradamus: The Death of Satan›

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułNostradamus: The Death of Satan
Wykonawca / KompozytorJohn Zorn, Simulacrum
Data wydania6 sierpnia 2021
Wydawca Tzadik Records
NośnikCD
Czas trwania41:41
Gatunekjazz, metal, rock
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
W składzie
John Medeski, Matt Hollenberg, Kenny Grohowski, John Zorn
Utwory
CD1
1) Melmoth04:37
2) Flowers of Heaven05:43
3) Seven Spirits02:33
4) The Watchers04:58
5) Hail Holy Light02:07
6) The Stygian Pool04:09
7) From the Cave of Treasures05:40
8) Dark Angels02:43
9) A Mantic Stain05:18
10) Chaos and Eternal Light03:53
Wyszukaj / Kup
Oj, tym razem John Zorn trochę nas przetrzymał. Dość powiedzieć, że od wydania poprzedniej płyty znajdującego się pod jego pieczą tria Simulacrum (chodzi o krążek zatytułowany „Baphomet”) do publikacji tej najnowszej minęło ponad piętnaście miesięcy. Jeśli ktoś w tym czasie zdążył pomyśleć, że być może zespół po raz drugi przeszedł do historii – miał pełne prawo. Na szczęście okazało się inaczej, a tak długie milczenie Simulacrum można usprawiedliwić zaangażowaniem właściciela Tzadik Records w inne projekty. W ciągu minionego roku ukazały się bowiem albumy nagrane z Chesem Smithem („Azoth”, „Heaven and Earth Magick”), sygnowane przez The Gnostic Trio („Gnosis: The Inner Light”) oraz zupełnie nową grupę, która otrzymała nazwę Chaos Magick („Chaos Magick”). A to oczywiście wcale nie wszystko.
Warto zresztą wspomnieć, że w składzie kwartetu Chaos Magick znaleźli się wszyscy trzej muzycy tworzący Simulacrum, to jest gitarzysta Matt Hollenberg, organista John Medeski oraz perkusista Kenny Grohowski; jedyny instrumentalista, który wcześniej nie był związany z tym projektem, to pianista Brian Marsella (będący jednak dobrym znajomym Zorna). Można więc chyba uznać to kilkunastomiesięczne oczekiwanie za w pełni usprawiedliwione. Sesja, której owocem stał się materiał wydany na początku sierpnia tego roku na płycie „Nostradamus: The Death of Satan”, miała miejsce wiosną w często wykorzystywanym przez Johna nowojorskim studiu EastSide Sound. Muzycy i producenci uwinęli się, co jest tradycją, bardzo szybko; w ciągu zaledwie trzech dni – pomiędzy 23 a 25 kwietnia – całość została zarejestrowana i zmiksowana, a więc praktycznie gotowa do wydania. Można się zatem domyślać, że skomponowane wcześniej przez Zorna utwory zostały nagrane praktycznie „na żywca”, bez niekończących się dubli.
Bohaterem – i to tytułowym – kolejne wydawnictwa Simulacrum jest, jak już wiecie, szesnastowieczny francuski astrolog, okultysta, kabalista i mistyk Michel de Nostredame, lepiej znany jako Nostradamus. Jego przepowiednie do dzisiaj cieszą się popularnością i są analizowane przez współczesnych. Choć oczywiście świat nauki i religii rozprawia się z nimi dość brutalnie. Dla Zorna nie ma to jednak większego znaczenia, albowiem Francuz to dla Amerykanina przede wszystkim postać popkulturowa, której biografia i proroctwa służą jako punkt wyjścia do przedstawienia – tym razem nie za pomocą słów czy obrazów, lecz nut – arcyciekawej opowieści. Stylistycznie „Nostradamus: The Death of Satan” nie różni się niczym od wszystkich wcześniejszych albumów tria (począwszy od debiutanckiego „Simulacrum” z 2015 roku); znalazła się na nim muzyka będąca połączeniem nowoczesnego fusion, czyli jazzu i rocka, z metalem. John po raz kolejny daje upust swemu zamiłowaniu do twórczości jednocześnie eksperymentalnej, jak i bezkompromisowej (wcześniej pozwalał sobie na to w przypadku Naked City i PainKiller).
Na „Nostradamusa” trafiło dziesięć instrumentalnych kompozycji, które można podzielić na dwie części: nadzwyczaj energetyczne, łączące w sobie free jazz z ekstremalnym metalem, oraz stonowane, wyciszające emocje, w których objawiają się wpływy innych jeszcze gatunków. Wszystko to udaje się wyczarować przy dość skromnym instrumentarium. Ale od czego ma się artystyczną wyobraźnię i zgromadzony w studiu sprzęt, za sprawą którego można pewne dźwięki twórczo przekształcić. Album zaczyna się od potężnego uderzenia w postaci „Melmoth”, którego niemal połowę zajmuje zagrana na dużym poziomie intensywności introdukcja. Z niej wyłania się z czasem solówka Medeskiego na organach, stanowiąca sygnał dla pozostałych: koledzy, wyszaleliśmy się już, teraz dajmy słuchaczom chwilę odetchnąć. Ta „chwila oddechu” przenosi się także na kolejny utwór – „Flowers of Heaven”, który niemal w całości (a to prawie sześć minut) jest oparty na naprzemiennie pojawiających się partiach gitary i organów (niekiedy nawet zaskakująco melodyjnych).
W „Seven Spirits” Simulacrum powraca na jazzowo-metalowe tory. Na plan pierwszy wyrywa się Hollenberg ze swoją gitarą, chociaż dość szybko ustępuje miejsca Medeskiemu, który z kolei – tu należy sprawdzić, czy na pewno się nie przesłyszeliśmy! – zaczyna sobie… swingować. To pierwsza z tego typu niespodzianek, ale wcale nie ostatnia. Bo na przykład w „The Watchers” w trakcie dialogu gitarowo-organowego pojawiają się frazy z pogranicza jazzu i… bluesa. Z kolei dwuminutowy „Hail Holy Light” oparty jest na podniosłych dźwiękach organów, które bez wątpliwości mogłyby rozbrzmiewać w kościele w trakcie mszy świętej (no dobra, tu trochę „odleciałem”). Jak widać i słychać, tym razem Zorn zadbał o drobiazgi, które nader przyjemnie zaskakują. Aczkolwiek bardziej ortodoksyjni wielbiciele tria na pewno z radością przyjmą „The Stygian Pool”, w którym zespół ponownie przewala się po słuchaczach jak walec. Organy tworzą masywny fundament tej kompozycji, motoryczna gitara narzuca rytm, w efekcie czego znacznie więcej swobody otrzymuje Kenny Grohowski, który pozwala sobie nawet na pełną kombinacji solówkę (szkoda tylko, że tak krótką).
W długim, bo prawie sześciominutowym, „From the Cave of Treasures” Simulacrum robi przebieżkę po kilku gatunkach muzycznych: na początek mamy jazzowe organy, następnie rockową gitarę, a w finale spinającym całość klamrą – odrobinę psychodelii (ponownie za sprawą Medeskiego). Tytuł utworu ósmego, „Dark Angels”, może natomiast przywoływać skojarzenia z rockiem gotyckim. I chociaż tak daleko idącego powinowactwa artystycznego tu się nie dopatrzymy, to jest jednak pewien wspólny mianownik – pojawiający się w partii klawiszy niepokój oraz przydający tej kompozycji mroku pogłos gitarowy. Dobre to wprowadzenie do wypełnionego freejazzowymi szaleństwami „A Mantic Stain”, w którym jednak po raz kolejny muzycy pozwalają sobie na wtręty z innych „bajek”: odrobinę swingu (organy), bluesa (gitara) i psychodelii rodem z przełomu lat 60. i 70. XX wieku („kwasowe” klawisze). Na zakończenie Zorn wybrał „Chaos and Eternal Light” – i trzeba mu przyznać, że to dobry wybór. Oparty przede wszystkim na improwizacji Medeskiego numer wprowadza w nastrój kontemplacyjny, pozwala słuchaczom ochłonąć, nie pozostawia ich więc w stanie wewnętrznego rozedrgania.
koniec
31 sierpnia 2021
Skład:
John Medeski – organy
Matt Hollenberg – gitara elektryczna
Kenny Grohowski – perkusja

oraz
John Zorn – muzyka, aranżacja, produkcja

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Tu miejsce na labirynt…: W mroku zrodzone…
Sebastian Chosiński

7 XII 2021

Biografia młodego duńskiego gitarzysty jazzowego Teisa Semeya jest równie fascynująca jak jego twórczość. Uporawszy się dzięki muzyce ze swoimi demonami, wyszedł na prostą i rozpoczął profesjonalną karierę, która za kilka lat powinna wynieść go na szczyty. Wydany w ubiegłym miesiącu trzeci solowy album artysty – „Mean Mean Machine” – jest kolejnym dowodem na jego nieprzeciętny talent kompozytorski i wykonawczą wirtuozerię.

więcej »

Tu miejsce na labirynt…: Paryski spleen
Sebastian Chosiński

18 XI 2021

Nie znacie Alco Frisbass? Nie przejmujcie się tym. Ja też do niedawna ich nie znałem. Ale kiedy już poznałem – polubiłem. Jak pewnie powinni polubić to francuskie trio wszyscy, którzy gustują w rocku symfonicznym z lat 70. XX wieku. Jeżeli bowiem o ciarki na plecach przyprawiają Was wszechobecne w muzyce rockowej syntezatory – album „Le mystère du Gué Pucelle” okaże się stworzony wprost dla Was.

więcej »

Tu miejsce na labirynt…: Dobrzy rzemieślnicy z Mexico City
Sebastian Chosiński

16 XI 2021

Można odnieść wrażenie, że meksykański gitarzysta (i nie tylko) Carlos Bolivar to bardzo niespokojny duch. Co rusz tworzy nowe projekty, z którymi nagrywa kolejne płyty. Ten najnowszy to… Klochard – trochę (neo)progresywny, trochę metalowy, w najmniejszym stopniu krautrockowy. „Mundus est Domus” na kolana nikogo nie rzuci, ale zapewni czterdzieści minut ciekawej muzycznej podróży.

więcej »

Polecamy

Murray Head – Judasz nocą w Bangkoku

A pamiętacie…:

Murray Head – Judasz nocą w Bangkoku
— Wojciech Gołąbowski

Ryan Paris – słodkie życie
— Wojciech Gołąbowski

Gazebo – lubię Szopena
— Wojciech Gołąbowski

Crowded House – hejnał hejnałem, ale pogodę zabierz ze sobą
— Wojciech Gołąbowski

Pepsi & Shirlie – ból serca
— Wojciech Gołąbowski

Chesney Hawkes – jeden jedyny
— Wojciech Gołąbowski

Nik Kershaw – czyż nie byłoby dobrze (wskoczyć w twoje buty)?
— Wojciech Gołąbowski

Howard Jones – czym właściwie jest miłość?
— Wojciech Gołąbowski

The La’s – ona znowu idzie
— Wojciech Gołąbowski

T’Pau – marzenia jak porcelana w dłoniach
— Wojciech Gołąbowski

Zobacz też

Z tego cyklu

W mroku zrodzone…
— Sebastian Chosiński

Paryski spleen
— Sebastian Chosiński

Dobrzy rzemieślnicy z Mexico City
— Sebastian Chosiński

Twardziele z Zagłębia Ruhry
— Sebastian Chosiński

Widok z latarni morskiej
— Sebastian Chosiński

Najlepszy czas, by zabłysnąć
— Sebastian Chosiński

Puste przestrzenie wypełnione psychodeliczną materią
— Sebastian Chosiński

Chińska lutnia, afrykańska harfa
— Sebastian Chosiński

Tradycja jest warownym murem
— Sebastian Chosiński

Astronauci polskiego jazzu
— Sebastian Chosiński

Tegoż twórcy

Tacy artyści, jak Morricone, nie umierają
— Sebastian Chosiński

Krótko o muzyce: Czerwony Mór w domu Usherów
— Sebastian Chosiński

Esensja słucha: …Johna Zorna
— Sebastian Chosiński

Pokój z Zornem!
— Paweł Franczak

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.