Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 19 kwietnia 2024
w Esensji w Esensjopedii

Jurij Jegorow
‹Ochotnicy›

EKSTRAKT:70%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułOchotnicy
Tytuł oryginalnyДобровольцы
ReżyseriaJurij Jegorow
ZdjęciaIgor Szatrow
Scenariusz
ObsadaMichaił Uljanow, Piotr Szczerbakow, Leonid Bykow, Elina Bystricka, Ludmiła Kryłowa, Mikaela Drozdowska, Siergiej Płotnikow, Wiktor Czekmariow, Nikifor Kołofidin, Aleksandr Saszyn-Nikolski, Maria Winogradowa, Paweł Winnik, Iwan Moczałow, Jurij Kiriejew, Nonna Mordiukowa
MuzykaMark Fradkin
Rok produkcji1958
Kraj produkcjiZSRR
Czas trwania91 min
Gatunekmelodramat, wojenny
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup

Klasyka kina radzieckiego: Stalinizm, ale bez… Stalina
[Jurij Jegorow „Ochotnicy” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
Nakręcony krótko po przełomie politycznym w Związku Radzieckim dramat Jurija Jegorowa „Ochotnicy” przedstawia dzieje tego państwa w ciągu dwudziestu lat szczególnego stalinowskiego wzmożenia. Co ciekawe, ani razu nie pada w nim nazwisko samego generalissimusa, jakby autorzy nie chcieli prowokować jego ewentualnego politycznego zmartwychwstania.

Sebastian Chosiński

Klasyka kina radzieckiego: Stalinizm, ale bez… Stalina
[Jurij Jegorow „Ochotnicy” - recenzja]

Nakręcony krótko po przełomie politycznym w Związku Radzieckim dramat Jurija Jegorowa „Ochotnicy” przedstawia dzieje tego państwa w ciągu dwudziestu lat szczególnego stalinowskiego wzmożenia. Co ciekawe, ani razu nie pada w nim nazwisko samego generalissimusa, jakby autorzy nie chcieli prowokować jego ewentualnego politycznego zmartwychwstania.

Jurij Jegorow
‹Ochotnicy›

EKSTRAKT:70%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułOchotnicy
Tytuł oryginalnyДобровольцы
ReżyseriaJurij Jegorow
ZdjęciaIgor Szatrow
Scenariusz
ObsadaMichaił Uljanow, Piotr Szczerbakow, Leonid Bykow, Elina Bystricka, Ludmiła Kryłowa, Mikaela Drozdowska, Siergiej Płotnikow, Wiktor Czekmariow, Nikifor Kołofidin, Aleksandr Saszyn-Nikolski, Maria Winogradowa, Paweł Winnik, Iwan Moczałow, Jurij Kiriejew, Nonna Mordiukowa
MuzykaMark Fradkin
Rok produkcji1958
Kraj produkcjiZSRR
Czas trwania91 min
Gatunekmelodramat, wojenny
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup
To dziwny film. Zrealizowany w taki sposób, aby zgrabnie ominąć wszystkie miny polityczne, na jakie mogliby nadepnąć jego twórcy. Być może wyszli oni z założenia, że chociaż stalinizm został oficjalnie potępiony, to jednak stalinowcy, którzy tworzyli i wspierali przez dekady ten system (jak chociażby Wiaczesław Mołotow, Łazar Kaganowicz, Siemion Timoszenko, Anastas Mikojan, Siemion Budionny, a nawet sam sekretarz generalny KPZR Nikita Chruszczow), wciąż żyją i mają się całkiem dobrze, mogą więc kiedyś odzyskać wpływy – lepiej zatem jakoś szczególnie się nie wychylać. Z drugiej strony, licząc na sukces frekwencyjny, nie mogli nie dostrzec faktu, że zmieniła się wokół nich rzeczywistość społeczno-polityczna. W efekcie „Ochotnicy” stali się obrazem, jaki powstał w artystycznym „rozkroku” między dwiema epokami: totalitarną i – ze wszystkimi typowymi dla Kraju Rad ograniczeniami – liberalną (w miarę).
Głównym autorem filmu jest Jurij Pawłowicz Jegorow, urodzony w Soczi w 1920 roku. Jako trzydziestolatek ukończył wydział reżyserski moskiewskiego Wszechzwiązkowego Państwowego Instytutu Kinematografii, gdzie uczył się pod okiem wyjątkowo wymagającej pary małżeńskiej Siergiej Gierasimow i Tatiana Makarowa. Przez całą swoją karierę, która trwała trzy dekady związany był z jednym miejscem pracy – mającą swoją siedzibę w stolicy Wytwórnią Filmów Dziecięcych i Młodzieżowych imienia Maksima Gorkiego (która, wbrew nazwie, realizowała nie tylko dzieła dla młodszych i starszych dzieci). Jegorow zadebiutował, zrealizowaną do spółki z Jurijem Pobiedonoscewem, przygodową – nomen omen – „Przygodą w tajdze” (1953). Rok później, już na własne konto, nakręcił dramat historyczny „Na bezludnej wyspie”, a po dwóch kolejnych – wojenno-rewolucyjne „W drodze na front”. Potem przyszła kolej na „Ochotników” – film w bogatym dorobku Jurija Pawłowicza oceniany najwyżej.
Zaskoczeniem mógł być fakt, że za podstawę scenariusza posłużyła Jegorowowi wydana w 1956 roku wierszowana powieść Jewgienija Dołmatowskiego (1915-1994), w Związku Radzieckim znanego przede wszystkim jako autor tekstów piosenek, ale od czasu do czasu piszącego również na potrzeby kinematografii (jego pieśni znalazły się chociażby w wojenno-szpiegowskim „Spotkaniu na Łabie” Grigorija Aleksandrowa). Premierowy pokaz „Ochotników” miał miejsce 20 października 1958 roku; do końca następnego roku film obejrzało w całym Kraju Rad 26,6 milionów widzów, co należy uznać za wynik spełniający oczekiwania wytwórni, która nie mogła się przecież równać z takimi potęgami, jak „Mosfilm” czy „Lenfilm”. Jak więc widać, widzom raczej nie przeszkadzało to fabularne i stylistyczne rozchwianie, polegające głównie na połączeniu w jednym dziele elementów obrazu socrealistycznego z rozliczeniowym. Jegorow doczekał się też uznania ze strony jurorów Wszechzwiązkowego Festiwalu Filmowego, którzy przyznali mu – w 1959 roku – trzecią nagrodę.
Akcja filmu zaczyna się w latach 30. ubiegłego wieku, a kończy dwie dekady później. To czas industrializacji i walki z kułactwem, okres tak zwanej Wielkiej Czystki i Wielkiej Wojny Ojczyźnianej. Nad wszystkimi tymi wydarzeniami unosił się ponury cień Józefa Stalina, tym bardziej można być więc zaskoczonym faktem, że w obrazie Jegorowa jest on praktycznie nieobecny. Jakby nigdy nie istniał. Ten najdramatyczniejszy czas w dziejach Związku Radzieckiego poznajemy przez pryzmat trzech przyjaciół: Koli (Nikołaja) Kajtanowa, Sławy (Wiaczesława) Ufimcewa oraz Loszy (Aleksieja) Akiszyna. Poznali się jako młodzi mężczyźni – komsomolcy, którzy odpowiedzieli na wezwanie Partii i na ochotnika zgłosili się do budowy moskiewskiego metra. Początkowo mieszkają nawet w jednym pokoju w hotelu robotniczym; wszystko robią wspólnie. Gdy jednak zawiązują się pierwsze nici sympatii z dziewczynami, ich drogi zaczynają się rozchodzić. Sława poznaje piękną i odważną Maszę, która przechodzi szkolenie spadochroniarskie; Kola z kolei wiąże się ze stateczną i poważnie myślącą o przyszłości Lolą, w której po cichu podkochuje się także Losza.
Nie chcąc doprowadzić do zerwania przyjaźni z Kajtanowem, Akiszyn decyduje się usunąć na bok i wyjeżdża do pracy na Dalekim Wschodzie. Mijają lata i nadchodzą ciężkie czasy. Ufimcew po tragedii, jaka go spotyka, postanawia zostać pilotem; zostaje wysłany do Hiszpanii na wojnę z wojskami generała Franco, gdzie ślad po nim ginie. W kraju zostaje uznany za zdrajcę, faszystę, co odbija się również na oskarżeniach pod adresem jego najbliższego druha Kajtanowa. Przypadek sprawia, że obu udaje się oczyścić z oskarżeń. By zaś dowieść ostatecznie swego oddania socjalistycznej ojczyźnie, udają się na kolejny front – tym razem na pogranicze z Mandżurią, skąd Sława wraca w glorii bohatera wojennego. To ułatwia mu poznanie młodej komsomołki Tatiany, z którą znajomość traktuje początkowo bardzo luźno, z czasem jednak – głównie z sprawą Kajtanowa – przekonuje się, że dziewczyna żywi do niego głębsze uczucie. Kolejną ciężką próbą, przez którą musi przejść trójka przyjaciół, jest wojna z Niemcami… Nie wszyscy wyjdą z niej cało. Nie wszyscy będą mieć taką samą chęć przeżycia…
Dramatycznym losom Kajtanowa, Ufimcewa i Akiszyna jako motyw przewodni towarzyszy, powracająca jak mantra, napisana przez Jewgienija Dołmatowskiego (do muzyki Marka Fradkina) ballada „Комсомольцы-добровольцы”. Sława śpiewa ją w chwilach nostalgii, gdy chce wrócić pamięcią do beztroskich lat. Mimo ponurych czasów, w jakich przyszło im żyć, bohaterowie (zwłaszcza dwaj) zachowują optymizm, nie tracą entuzjazmu, wciąż pozostają tymi młodymi komsomolcami, którzy w latach 30. budowali stołeczne metro. U swego boku mają wierne towarzyszki życia – rozumiejące, kochające i wybaczające. I pewnie to właśnie – obraz zmagań z niełatwą codziennością – tak ujęło ówczesnych widzów. Do tego należy dodać zapadającą w pamięć muzykę wspomnianego już Marka Fradkina (1914-1990), który był stałym współpracownikiem reżysera do samego końca jego twórczej drogi. Za zdjęcia odpowiadał natomiast Igor Szatrow (1918-1991), absolwent wydziału operatorskiego WGIK-u, który – chociażby wzorem Piotra Todorowskiego – w połowie lat 60. postanowił zostać reżyserem.
Główne role przypadły w udziale przyszłym gwiazdom kina radzieckiego. W Kajtanowa wcielił się Michaił Uljanow („Bracia Karamazow”, „Wezwij mnie w świetlistą dal”), w Akiszyna – Leonid Bykow (reżyser wojennych „Tylko starcy idą w bój” oraz „Szli żołnierze”), który zginął w 1979 roku w wypadku samochodowym, natomiast w Ufimcewa – Piotr Szczerbakow („Biurowy romans”, „Stary Nowy Rok”). Lola, żona Koli, ma twarz Eliny Bystrickiej („Cichy Don”), a Tania – zmarłej w wyniku tragicznego pożaru w 1978 roku Mikaeli Drozdowskiej („Był sobie dziad i baba”, „Mimino”). Jurij Jegorow po „Ochotnikach” nakręcił jeszcze dziewięć filmów. Były to głównie dramaty: obyczajowe („Delegacja”, 1961; „Niebo nad obłokami”, 1973; „Za horyzontem”, 1975), miłosne („Jeśli masz rację…”, 1963; „Niefortunny dzień”, 1966), historyczny („Człowiek stamtąd”, 1970) i przygodowy („Wiatr wędrówek”, 1978). Dopiero pod koniec kariery zrealizował dwie komedie: „Dwadzieścia lat później” (1980) oraz „Ojcowie i dziadkowie” (1982). Zmarł z powodu zapalenia otrzewnej w lutym 1982 roku.
koniec
21 października 2020

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Klasyka kina radzieckiego: Odcięta głowa Jima Clarka
Sebastian Chosiński

17 IV 2024

Niby powinny cieszyć nas wielkie sukcesy odnoszone przez polskich artystów poza granicami kraju. A powieść Brunona Jasieńskiego „Człowiek zmienia skórę” bez wątpienia taki sukces odniosła. Tyle że to sukces bardzo gorzki: po pierwsze – książka była typowym przejawem literatury socrealistycznej, po drugie – nie uchroniła autora przed rozstrzelaniem przez NKWD. Cztery dekady po jego śmierci na jej podstawie powstał w sowieckim Tadżykistanie telewizyjny serial.

więcej »

Co nam w kinie gra: Perfect Days
Kamil Witek

16 IV 2024

„Proza życia według klozetowego dziada” może nie brzmi za zbyt chwytliwy filmowy tagline, ale Wimowi Wendersowi chyba coraz mniej zależy, aby jego filmy cechowały się przede wszystkim potencjałem na komercyjny sukces. Zresztą przepełnione nostalgią „Perfect Days” koresponduje całkiem nieźle z powoli podsumowującym swoją twórczość Niemcem, który jak wielu starych mistrzów, powoli zaczyna odchodzić do filmowego lamusa. Nie znaczy to jednak, że zasłużony reżyser żegna się z kinem. Tym bardziej że (...)

więcej »

Fallout: Odc. 1. Odkrywanie realiów zniszczonego świata
Marcin Mroziuk

15 IV 2024

Po obejrzeniu pierwszego odcinka z jednej strony możemy poczuć się zafascynowani wizją postapokaliptycznego świata, w którym funkcjonują bardzo zróżnicowane, mocno od siebie odizolowane społeczności, z drugiej strony trudno nie ulec lekkiej dezorientacji, gdyż na razie brakuje jeszcze połączenia pomiędzy poszczególnymi wątkami.

więcej »

Polecamy

Bo biblioteka była zamknięta

Z filmu wyjęte:

Bo biblioteka była zamknięta
— Jarosław Loretz

Wilkołaki wciąż modne
— Jarosław Loretz

Precyzja z dawnych wieków
— Jarosław Loretz

Migrujące polskie płynne złoto
— Jarosław Loretz

Eksport w kierunku nieoczywistym
— Jarosław Loretz

Eksport niejedno ma imię
— Jarosław Loretz

Polski hit eksportowy – kontynuacja
— Jarosław Loretz

Polski hit eksportowy
— Jarosław Loretz

Zemsty szpon
— Jarosław Loretz

Taśmowa robota
— Jarosław Loretz

Zobacz też

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.